Burial :: Rival Dealer EP

Het lukte niet van de eerste seconde, maar het is van Untrue geleden dat Burial ons (ondanks de uitstekende tracks op zijn vorige ep’s en de geweldige samenwerking met Four Tet) zo raakte als met deze Rival Dealer: dit moet wel een klein meesterwerk zijn.

Het is intussen alweer zes jaar geleden dat (mvs) net voor eindejaar met Untrue kwam aanzetten. Niet lang nadat de galmende voetstappen, ruis en regen, waarmee “Archangel” opent, door de boxen klonken, hing er ter hoogte van de (mvm)-towers in Hasselt al een onderkaak op het tapijt. Intussen bleef Burial drie ep’s lang verrassen met zijn gekende vocabularium: de droge ‘tak’ op een houtblok, de metalige kliks van een pistool dat geladen wordt en het raspen en klikken van een Zippo-aansteker die open, aan en dicht gaat. Dat alles gelardeerd met al dan niet dansbare beats, fake krakend vinyl en de galm van een verregend en verlaten steegje in de grootstad. Dat, en alle kanten uit vervormde zang, niet zelden gelicht uit gladde r&b-songs.

In 2007 had Burial genoeg aan tegendraadse ritmes, enkele subsonische bassen en wat log swingende ritmes om dubstep genoemd te worden en in alle eindejaarslijstjes doodgeknuffeld te worden. Anno 2013 mist hij de hyperactieve effectenjagerij van slim geplaatste drops en de elke vijf seconden veranderende ritmes en klanken om nog dubstep te zijn. Abel Tesfaye van The Weeknd trok dan weer helemaal de verknipte en vunzige r&b-kaart op zijn onvolprezen Trilogy. Burial werd langs twee kanten voorbij gereden en lijkt een snoepje voor de kenners te blijven: jaarlijks een nieuwe ep, maar zonder al te grote golven te maken.

En dan gooit hij met Rival Dealer zijn zorgvuldig opgebouwde geluid en legende helemaal overhoop, al doet hij dat met kleine, venijnige stapjes. Openingstrack “Rival Dealer” kraakt als vanouds doorheen regen, pompende kunstlongen en breed tegen het zwerk galmende vocalen. Bij nadere beluistering blijkt dat de track misschien het makkelijkst in het oor ligt van de drie, maar evenmin voorspelbaar is: de beat valt zowat om de minuut stil, plaatsmakend voor wat atmosferische samples die een vaag verhaal schetsen, om dan weer in licht gemuteerde gedaante alles omver te knallen. Acht minuten ver waaien er zelfs wat episch aandoende synths doorheen de achtergrond.

In “Hiders” treden die synths schaamteloos op de voorgrond. De majestueuze pianomelodie wordt belaagd door de gekende, scherpe Burialsamples, maar krijgt halverwege de track een wel erg eurohouse aandoende beat mee. Doordat de song meermaals stopt (een cassettedeck gaat aan en uit, een naald raakt het vinyl, glijdt de uitloopgroove in en wordt opgelicht) en weer met dezelfde pianomelodie start, lijkt “Hiders” een bruusk geaborteerde schets voor een suikerzoete kersthit. Ware het niet dat de track verder uit sfeerschepping en beeldloze filmscènes met meer stilte en geschuifel dan tekst bestaat.

Maar zelfs dat bereidt niet voor op “Come Down To Us”: een meesterlijke trip die subtiel onder je huid kruipt en je sprakeloos de ep opnieuw doet opzetten. Na wat oosters aandoende klanken komt er weer een synthmelodie aanzetten waarmee Bob Geldof en Bono doorgaans uw aandacht voor het onrecht du jour vragen. Ditmaal raakt de melancholie al na enkele seconden doel, geholpen door de klagende zang en een beat van nauwelijks 30 bpm. De track barst van de tristesse, maar Burial plaatst alles zo precies en beheerst dat “Come Down To Us” niet enkel een stevige krop in de keel veroorzaakt, maar ook zalft.

Op Rival Dealer staan de melancholie en troost van soul zonder schroom op de voorgrond. Hierdoor kan deze ep aanvankelijk zeker iets te glad, r&b, songfestival of commercieel klinken, maar dit is geen muziek die in een hitlabo is geschreven om miljoenen te verdienen aan gebroken tienerharten. William Bevan gebruikt de geluiden en de trucs van de hitlabotechnici, maar brouwt er dertig minuten recht uit het hart komende muziek mee. Die kiemen zaten al in Untrue (“Archangel” is ook maar een subbas en stemvervorming of tien van een r&b-wereldhit verwijderd, of hij was zijn tijd mogelijk te ver vooruit), maar Rival Dealer is ambitieuzer, tegendraadser en compromislozer dan alles wat Burial eerder bracht. Doordachter ook: samples en thema’s keren in alle tracks terug. Zo zegt in elke track iemand ”Come down to us” en evolueert de melancholische pianomelodie ook van vage schets tot vol geproducete epiek doorheen de ep. We zijn er na tien luisterbeurten nog lang niet klaar mee. Meesterwerk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 9 =