Dan Brown :: Inferno

Moeder Aarde kan het niet meer aan: we zijn met te veel, we willen te veel, en de oppervlakte is te klein. Wat daaraan doen? Misschien een virus ontwikkelen dat mensen onvruchtbaar maakt, om dat dan op de wereldbevolking los te laten? Dan Brown brengt bioterroristen misschien wel op kwade ideeën met Inferno, een spannend boek waar de lezer doorheen vliegt.

Wat zou er nodig zijn om Dan Brown eens een boek te laten schrijven dat helemaal anders is dan zijn vorige? Het Bernini Mysterie en De Da Vinci Code deden het natuurlijk uitstekend aan de kassa’s, en slechte boeken zijn het niet. Ook over De Delta Deceptie en Het Verloren Symbool hebben de liefhebbers niet geklaagd. Brown mag dan wel volgens formules schrijven, hij weet donders goed hoe hij ze moet aanwenden. Achtervolgingen, personages wier inborst niet zo onschuldig blijkt te zijn als men initieel zou vermoeden (en vice versa, want hoe slecht zijn slechteriken?), kunsthistorische onthullingen, levensbedreigende situaties tout court… Op dat amalgaam aan voor de hand liggende patronen raakt men ook deze keer niet uitgekeken.

Waarom? Misschien omdat Brown houdt van wat hij op papier creëert: zit in Robert Langdon niet veel van de auteur? Dat kan een buitenstaander natuurlijk niet beoordelen, maar van een karakter dat een wandelende encyclopedie zou kunnen zijn zonder ook maar de minste diepgang, maakt Brown iemand met menselijke aspiraties en zwaktes. Natuurlijk geen karakter om mee te blijven rondlopen nadat de boeken zijn uitgelezen. Diepgang betekent dus niet dat het een figuur is die de lezer tot nieuwe inzichten brengt over het eigen bestaan of over abstracte filosofische vraagstukken. Wel is het een zeer “aannemelijke” mens om in een boek te laten opduiken, iemand die ook nog eens sympathiek is, kortom het soort protagonist met wie de lezer zich uitstekend kan identificeren. Dat de man dan nog keer op keer in situaties verzeild raakt waarmee hij helemaal niet geconfronteerd wíl worden, maakt hem alleen maar aantrekkelijker. Hoe kan je niet meeleven met iemand als het ongeluk zelf hem op de hielen zit?

Als Brown zich in Het Juvenalis Dilemma nog luidop afvroeg “wie de bewakers bewaakt” en daarbij refereerde naar de Amerikaanse inlichtingendiensten, kaart ook Inferno een boeiende maatschappelijke problematiek aan. De overbevolking is immers een groter probleem dan men zich vandaag over het algemeen lijkt te realiseren. Dat deze bestseller zou kunnen bijdragen tot een bewustmaking — al is het slechts terloops, als entertainment — is een verdienste. Desondanks moet gezegd worden dat Brown het deze keer qua plot wel erg bont heeft gemaakt. Inmiddels lijkt Langdon een soort James Bond: geen onwaarschijnlijke wending is hem te gecompliceerd, waardoor de lezer aan het slot van de roman ietwat uitgeput is. De actie en de spanning worden telkens met hoge dosissen geïnjecteerd en wanneer de kunsthistorische weetjes waarmee Brown zo graag uitpakt dat niet meer kunnen compenseren, wordt Inferno een eerder vermoeiend boek. Het eerste deel van de roman, waarin de auteur zijn publiek meeneemt naar Firenze en Venetië — om uiteindelijk in Istanbul te stranden — is misschien wel het beste. De plot speelt zich op een meer geestelijk niveau af: Langdon ontrafelt codes aan de hand van onder meer Dante’s La Divina Commedia, waardoor de lezer ook een beetje dichter komt bij een wereld die, behalve in het onderwijs, veel te vaak onderbelicht blijft.

In de eerste plaats is Inferno echter een pageturner: Brown heeft nog maar eens een bestseller geschreven, die geen ware openbaringen met zich meebrengt. Het is vlotte lectuur, die het vermogen heeft de lezer echt mee te zuigen in een andere wereld. Wie van Het Bernini Mysterie en De Da Vinci Code kon genieten, heeft met Inferno waarschijnlijk weer een voltreffer te pakken. Het boek is overigens ook verkrijgbaar in dwarsligger-formaat, waardoor de lezer het boek overal kan meenemen. Zeker in het geval van een Dan Brown is dat handig, want van dit verhaal wil je niet scheiden vooraleer je het volledig achter de kiezen hebt. Zo gaat dat bij vakkundig geschreven thrillers.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 − een =