Vampire Weekend :: 20 november 2013, Koninklijk Circus

Met Modern Vampires Of The City wiste Vampire Weekend eerder dit jaar de stempel van sufgehypete indie-afrobeatband definitief van het voorhoofd. Ook in het Koninklijk Circus maakte de band met een triomfantelijke passage duidelijk dat een woord als ‘veelbelovend’ en de eeuwige verwijzingen naar Paul Simon stilaan achterhaald zijn.

Oké, de hiphopintro waarmee de band opkwam (die van Drakes “Worst Behaviour”), ging iets te ver om hun muzikale evolutie te illustreren. Maar opener “Diane Young” liet wél meteen horen dat Vampire Weekend ondertussen voor veel meer staat dan een Afrikaanse trom, subtropische gitaarriedeltjes en snuggere teksten. De New Yorkers vielen met een stevige deur in huis, een deur die vooral door drummer Chris Tomson werd ingebeukt. Geen subtiele, exotische ritmes meer, maar wel een potig afgestelde drum die het publiek meteen de adem afsneed. De groep pakte in het eerste halfuur uit met verrassend veel crowdpleasers, die vanaf de eerste noot euforie en (al dan niet in het ritme )klappende handen terugkregen. De uitzinnige respons bij recente radiohits “Step” en “Unbelievers” hield mooi gelijke tred met die bij oude publieksfavorieten als “Holiday” en “Cape Cod Kwassa Kwassa”, dat voluit werd meegekeeld. “Is your bed maaade?”

De jongelui op het parterre zetten het op een dansen (al overtroffen ze de moves van bassist Chris Baio niet), terwijl zanger Ezra Koenig zijn koele en afstandelijke zelve bleef. Als een charmant glimlachende docent sociologie (dat wijsvingertje) bleef hij aan zijn microfoon gekleefd, maar dan wel een met héél jolige studenten en héél amusante slides. Gezellige babbels met het publiek zullen wellicht nooit op de to-do-lijst van Koenig staan, want ook nu kwam hij niet verder dan enkele complimentjes over hoe wij Belgen met onze verschillende talen toch zo mooi samenleven. Tja.

Vampire Weekend klonk strak maar toch zwierig en zweefde voortdurend tussen The Beach Boys en The Ramones. Het nieuwe “Everlasting Arms” gaf het publiek even de tijd om naar adem te happen, maar de eeneiige tweeling “Cousins” en “California English” zette de trein richting extase snel weer op de rails. Van het onsterfelijke “A-Punk” kreeg die trein nog een extra duwtje in de rug, om dan abrupt in de remmen te gaan bij de onbekende oldie “Boston (Ladies Of Cambridge)”. Absurde nieuweling “Ya Hey” krikte het tempo weer wat op, ondanks het aarzelende publiek dat de vervormde vreugdekreten niet voldoende had ingeoefend om echt mee te gaan in het gejodel van Koenig.

Een finale met “Wallcott” als ultieme prijsbeest bewees dat Vampire Weekend uit drie albums voldoende topsongs kan plukken om een goedgevulde verzamelaar af te leveren. Bovendien wist de groep die nummers vanavond ook nog eens foutloos naar het podium te vertalen. Op enkele overbodige tussendoortjes na, was dit dan ook anderhalf uur feelgood van het meest zonnige soort, waarbij afropop, punk, surfrock en klassieke strijkers hand in hand rond een kampvuur dansten.

“Here comes a feeling you thought you’d forgotten”, zong Koenig in “Horchata”. Net toen de eerste sneeuw op Brussel neerviel en wij klaar stonden om de winter te omarmen, herinnerde Vampire Weekend ons eraan hoe schoon de zomer is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 9 =