Warpaint :: 2 november 2013, AB

Warpaint mocht dan al een tijdje geprogrammeerd staan in de AB, concreet nieuws over het nieuwe album is er pas sinds enkele weken, met de laatste details zelfs nog maar sinds vorige week. Of we daardoor minder enthousiast werden voor hun optreden? Raad eens?

Het podium is een sobere bedoening. De zaal is redelijk diep gemaakt, maar de instrumenten staan behoorlijk naar voren, met als gevolg een duidelijk gevoel van ruimte. Van links naar rechts zien we, netjes op een rij, de setups voor Theresa Wayman (keys/gitaar/zang), ietsje naar achter geschoven het basgeweld van Jenny Lee Lindberg, Stella Mozgawa’s (grotendeels doorschijnend) drumstel, en tot slot, terug meer naar voren, een plaatsje voor Emily Kokal (keys/gitaar/zang). De met rode spots beschenen backdrop heeft de allure van het velours goedje waarmee de betere koninklijke troon bekleed wordt.

De vergelijking lijkt niet eens zo gek wanneer het gezelschap een kwartiertje over negen het podium beklimt, en een bijna uitverkochte zaal zijn keel openzet. Enkele seconden later wordt het duo “Intro” / “Keep It Healthy” ingezet, trouw aan de opening van de nieuwe plaat. Er gaat onmiskenbaar een zekere sensualiteit gepaard met de wijze waarbij deze dames hun instrumenten beroeren. Op Simon Gallup na zit een basgitaar niemand zo gegoten als Lindberg. Heen en weer wiegend met het gevaarte in haar armen, even delicaat omsloten als een pasgeboren baby, de occasionele moonwalk niet schuwend en de ogen steevast gesloten, vormt ze een onweerstaanbaar schouwspel. Kokal en Wayman, live bij momenten ietsje minder toonvast, zijn zich bewust van hun looks, en weten deze op subtiele wijze uit te spelen. Nooit platvloers, altijd smaakvol. Mozgawa, half verborgen achter haar trommels, leidt haar zusters dan weer als ware ze door een demon bezeten. Chemie is de orde van de dag; het geheel is duidelijk meer dan de som der delen.

Naarmate de setlist verder afgewerkt wordt, merken we een vaak wederkerende afwisseling van nieuw met oud nummer op, en dat werkt. Het nieuwe materiaal wordt op evenwichtige wijze geïntroduceerd, en tegelijkertijd zorgen de gekende nummers — zowel EP als eerste album komen rijkelijk aan bod — ervoor dat de aandacht nooit verslapt. Resultaat: het publiek blijft geboeid en devoot luisteren.

Dat publiek bestaat uit een mooie, evenwichtige mix tussen man en vrouw, met een gemiddelde leeftijd die eerlijk gezegd hoger ligt dan we verwacht hadden. Ja, wij durven een gokje wagen richting de 30. Dit was overigens het eerste optreden in zeer lange tijd waarbij we hoegenaamd niemand hebben zien filmen met zijn smartphone. Wat een verademing, het kan dan blijkbaar toch nog.

Bijwijlen wordt er tussen de nummers door iets in de micro gepreveld. Veel meer dan een occasionele “thanks” konden we daar echter niet van ontwarren, op een “oh, hi there, I didn’t see you” richting de zitplaatsen boven achteraan de zaal, wanneer redelijk vroeg in de set de zaallichten even aangestoken worden bij wijze van groet. Ander gedenkwaardig tafereel: ergens midden in de set zien we een vrouw op het eerste balkon enthousiast zwaaien naar Emily Kokal. Deze laatste vraagt zich even verbaasd af of zij wel degelijk de geviseerde partij is, en zwaait tenslotte kort schuchter terug wanneer een andere verklaring niet meer houdbaar is.

We maakten ons de bedenking dat de jam naar het einde van hoofdsetafsluiter “Elephants”, gevolgd door het langzaam zachtjes neerleggen van het nummer, een origineel einde zou geweest zijn van een strakke, gebalde set, die het aanwezige volk zou achterlaten met een uitgelaten gevoel en een onstilbare honger naar meer die reikhalzend zou doen uitkijken naar de volgende gelegenheid. Het was dan ook met gemengde gevoelens dat we, nadat de groep het podium verlaten had, quasi onmiddellijk een technieker de gitaren zagen komen stemmen. Anderzijds kunnen we moeilijk beweren dat we ons verveeld hebben tijdens de bisronde, ingezet met het fragiele “Baby”, zoals op plaat solo ten berde gebracht door Kokal.

Enkele ogenblikken later zit het er dan toch werkelijk volledig op. We wensen tot slot de geluidstechnicus te bedanken voor de fijne sound. Later vernamen we uit goede bron dat de man zelf minder enthousiast was over zijn prestatie die avond. Nonsens, schalden de aanwezigen in koor, en gelijk hadden ze. Moge deze band nog groots worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 4 =