Sommige platen zijn gewoon nodig. Niet omdat ze zo origineel of vernieuwend zijn, maar omdat ze durven bestaan. Crimes Of Passion is zo’n welkom plaatje. In tijden waarin rock geen bal meer voorstelt, is Crocodiles een groep die niet beschaamd is de leren jekker om het lijf te slaan, en het ook te menen – geen modegrillen aan hún lijf.
Disclaimer vooraf: er is niets origineel aan Crocodiles. U heeft het allemaal ongetwijfeld al wel eens gehoord. Maar het is lang geleden dat het nog eens zo goed gebeurde. Natuurlijk is dat de gitaarfuzz van Jesus & Mary Chain die u hoort, en dat Sune Rose Wagner van Raveonettes de opnames superviseerde is uit een surfgitaar her en der ook wel op te maken. Deze band heeft echter de tunes om daar mee weg te raken. Alsof ze Britten zijn die The Beatles nog persoonlijk hebben gekend, kunnen Brandon Welchez en Charles Rowell uitpakken met aanstekelijke melodieën die zonder stofzuigergeluid de hitparade in elk decennium onveilig hadden kunnen maken.
Maar dat gruizige gitaargeluid is een onscheidbaar part of the deal. Zonder geen opwinding, of zoals Sergio de kok zou zeggen: “Geen zoetje zonder zuurtje”. Het maakt ook niet uit als Crimes Of Passion zo volgestouwd is met pure pop dat fun en hits wel moeten volgen. Zo is “She Splits Me Up” het soort onontdekte Britpopparel dat elke Stone Rosesfan moet gehoord hebben, en doet “Cockroach” denken aan de coole lethargie van Dandy Warhols. In “Heavy Metal Clouds” horen we zelfs “aahaahaah”’s die we al eens eerder hebben ontmoet. We twijfelen alleen of het in “Everyday Should Be A Holiday” was, of ergens anders in het oeuvre van die groep.
Er zit vaart in Crimes Of Passion. “Teardrop Guitar” schiet uit dat laatste nummer te voorschijn, danst voorbij in een druggy waas dat heel even een echo van “Tomorrow Never Knows” in zich draagt, en daar volgt alweer een killer. Pas in het laatste derde zakt de kwaliteit een beetje, maar zelfs dan zijn “Me And My Machine Gun” en “Gimme Some Annihilation” genietbare tracks die uitgebreid hebben gebaad in de trippy sferen van Madchester. Achter elkaar geplaatst bieden ze echter net dat tikje te weinig; er is “Virgin” voor nodig om Crimes Of Passion nog eenmaal een schop onder de kont te geven vooraleer “Un Chant d’Amour” in alle gezapigheid ten uitgeleide doet.
Neen; levens gaat Crocodiles niet veranderen, maar dat moet nu ook weer niet elke dag. Af en toe broodnodig zijn is meer dan genoeg.
Crocodiles speelt vandaag maandag 30 september in de Botanique. Er zijn nog tickets.
