Ólöf Arnalds :: Sudden Elevation

Er moet iets in de IJslandse lucht zitten dat de stembanden met honing of iets gelijkaardigs smeert. Hoe zou men anders die kenmerkende excentrieke, langs toppen en dalen scherende zangstemmen kunnen verklaren. Met Ólöf Arnalds doemt er opnieuw zo’n zangeres uit de nevelen op.

Arnalds kan ondanks haar relatief jonge leeftijd al een indrukwekkend palmares voorleggen: lid van múm, productiewerk met Kjartan Sveinsson van Sigur Rós en schouderklopjes van en zelfs een samenwerking met Björk. Wie Ólöf Arnalds een tijdje geleden echter op Les Nuits Botanique zag, mocht vooral een zenuwachtige, schichtige vrouw aanschouwen die onhandig sukkelde met haar kledij, gitaar en teksten. Daar is op plaat echter niets van te merken. Sudden Elevation is een zeer mooi en intiem werkstuk geworden. De plaat is bovendien volledig crowdfunded.

De grootste struikelblok die de luisteraar voorbij moet, is de niet meteen alledaagse zangstijl van Arnalds. Die bevindt zich in hetzelfde frêle universum waar ook Joanna Newsom ronddwaalt, alleen dan nóg ijler. Niet iedereen zal haar hoge, meanderende stem kunnen smaken en een zekere gewenning is wel nodig. Haar stem fladdert dus niet echt onmiddellijk het enthousiaste oor in, maar na wat doorzetten valt er heel wat moois te ontdekken.

Arnalds kan bovendien met elk instrument overweg waar een even of oneven aantal snaren op gespannen staat. De meeste nummers zijn dan ook opgebouwd uit gitaarpartijen die ze laagje per laagje boven elkaar construeert tot een solide web. Hier en daar laat ze echter ook wat strijkers of een ander instrument in haar gitaarcocon binnen. Op “Return Again” bijvoorbeeld gaat de gitaar een rondwentelend duet aan met een piano, waarboven haar stem precies de juiste bergkimmen aanraakt. In het refrein mag alles dan prachtig openbloeien, wat van de song meteen een hoogtepunt maakt.

De zangeres is een tijdje geleden ook moeder geworden. Haar vorige plaat, Innundir Skinni was al geïnspireerd op haar zwangerschap. Op Sudden Elevation bezingt Arnalds nu op een aantal nummers, zoals “Treat Her Kindly” en het titelnummer onder een schemerige lamp de liefde voor haar kind en haar prille moederschap. In “Bright And Still” zingt ze “I Promised I Take Care Of You And I Will”. “Fear Less” klinkt dan weer alsof de zangeres haar weerloos kind, wiegend in haar armen, tot rust en vrede probeert te brengen.

Zo kabbelen in nummers als “A Little Grim”, waar haar golvende stem in het refrein de song haar flikkerende glans verleent, “Onwards And Upwards” en “Numbers And Names”, met zijn naïeve gitaarhuppel, de gitaarsnaren verder, als een bergriviertje dat zich gemoedelijk naar haar moederstroom voortbeweegt. Hierop kan de stem van Arnalds, die alle laagtes en hoogtes verkent, wijd de vleugels uitslaan. Zeker op “Call It What You Want” schiet haar stem, die sowieso al krachtig de hoogste regionen opzoekt, naar boven alsof de zangeres de wolken wil strelen. In “The Joke” zie je haar al huppelend de heuvel afdalen. Die pure, lichtelijk fonkelende pareltjes zijn vooral op de tweede helft van de plaat te vinden, waar de zangeres al haar troeven uitspeelt en het samenspel tussen gitaar en stem goed weet uit te balanceren.

Op “Perfect” mag Ólöf haar stem nog een laatste keer doen openbloeien waarbij, na een krachtig meanderende samenzang in de coda, de luisteraar in waardige rust achtergelaten wordt. Op zijn beste momenten is Sudden Elevation ontroerend mooi, weg van de stormende lelijkheid van het alledaagse. Soms is zo’n druppel onschuld levensnoodzakelijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + drie =