Dag Twee :: Packagedealprofiteurs
Eén zekerheid vandaag: Blur. Verder een programma dat veel fronsen en vraagtekens uitlokt. Maar daarom zijn we er: om de parels uit dat mijnenveld te vissen, onbevreesd en met de borst vooruit. Bumaye!
|
Enola’s Eervolle Elf:
|
| Meer Werchterverslag? Dat kan! Klik voor langere verslagen van de elf beste concerten hieronder. |
Wat fladdert daar op het podium van de Club Landbouwkrediet? It’s The Screaming Eagle Of Soul, Baby! Charles Bradley is dolgelukkig dat hij op zijn vijfenzestigste eindelijk de erkenning krijgt die zijn scheur van een stem al een levenlang verdient, en beantwoordt die liefde meteen met een galmend “I LOVE YOU!”. Wat volgt is vintage soul op zijn James Browns (je haalt de inspiratie niet zomaar uit de voormalig imitator). Minder emotioneel en wat meer routineus dan bij zijn passage op Pukkelpop, maar jongens toch, wat blijft die man goéd. Bradley zingt en schreeuwt zich de soul uit het lijf; danst zich met zijn knoestige lijf een weg door “You Put The Flame On It”, en spuugt vervolgens de titel van “Confusion” uit vooraleer hij ter afscheid de frontstage induikt voor een rondje knuffels met het publiek. Een knotwilg van een man, maar in zijn hart de grootste knuffelbeer ter wereld. We love you too, Charles.
Was Bradley de oudste artiest op de affiche dit jaar, zijn packagedealprofiteurs (Scrabbelen met enola; u wint nooit.) The Bots de jonkies van deze editie. De minipunkers zijn nog altijd maar zestien en twintig, en dus staat mamabot wederom mee aan de zijkant van het veel te grote podium om alles in de gaten te houden. Niet dat ze ongerust hoeft te zijn: haar zoons — eentje met blokjes op de tanden, de ander met een onderontwikkelde pubersnor — staan aandoenlijk crappy te wezen, en zijn meer bezig met snoepjes en Princekoeken schooien bij de eerste rijen dan met het maken van vervaarlijke muziek. De paar songs die tussen de praatjes met het publiek door gespeeld worden, hangen met haken en ogen aaneen: hoogst onduidelijk dus waarom onder andere Blur deze jongens precies op sleeptouw nam.
Een rondje spits and flows op nuchtere maag? Angel Haze dient het vanmiddag voor u op. De eerste kans om de Amerikaanse tonggymnaste aan het werk te zien, na het afgelaste concert in de AB eerder dit jaar. Een drummer en keyboardspeler moeten een live gevoel opwekken, maar het meest indrukwekkend zijn toch de flows van Angel Haze, of Raykeea Angel Wilson voor de dienst Burgerlijke Stand. Nieuw werk zoals “No Bueno” laat horen waarin het voorjaar zo hard aan gewerkt is en ook “Hell Could Freeze”, de samenwerking met Rudimental, passeert de revue. Wilson voelt zich duidelijk het best als ze op ooghoogte van haar publiek staat, dus komt ze voor zinderend slotnummer “New York”van het hoge podium af: dit doet hopen op een terugkeer in zaal dit najaar.
Two Door Cinema Club staat enigszins onwennig op het hoofdpodium, alsof er vier onzekere, gepeste jochies onder de strakke pakken zitten. Ze spelen vijf nummers lang dezelfde song (hoge, galmende gitaarriedel, een discobaslijn en hengsten op de hi-hat), die best geestig, amusant en dansbaar is, maar ons nu ook niet helemaal wakker houdt na het feestje van Angel Haze. Enigszins blasé en verveeld rondkijkend, valt ons op dat een groot deel van het publiek er wel pap van lust en jazeker: “Undercover Martyn” en “Something Good Can Work” dansen behoorlijk lekker weg. Bij gebrek aan Franz Ferdinand of Kasabian, mag Two Door Cinema Club zeker voor de indiedanspop op de affiche zorgen, maar echt warm worden we er niet van. Door een gebrek aan variatie verslapt de aandacht en plots valt de nieuwe vorm van het hoofdpodium op. Wist u dat dit oorspronkelijk Madonna’s vorige tour mocht ondersteunen? Neen? Het boeide ons een half uur ver in de set van Two Door Cinema Club meer dan de muziek.
Ook Lianne La Havas zorgt niet echt voor een vonk. Haar jazzy r&b kan het ongetwijfeld goed doen bij een roseetje en kaarslicht om een gesofisticeerde indruk te maken op een derde date, maar het kabbelt allemaal iets te hard voort. Zélfs die verdienstelijke cover van Radioheads “Weird Fishes/Arpeggi”.
“Dit was echt het érgste ooit!”, komt (lt) vervolgens huilend de Club ING uitgestommeld. Mja, lieve Ke$ha (en Will.I.AM en Deadmau5, die ongetwijfeld ook meelezen): kunnen we onze Eurohouse aub terugkrijgen? Zelfs een perfect berekend geplaatste drop verbergt niet dat je als zoveelste Amerikaanse hitparade-artiest de hiphop- en soulinvloeden hebt ingeruild voor de silly housebeat waarmee half Europa als sinds 1990 zijn of haar jeugd wegdanst. Maar slik misschien eens wat XTC, dan zou je die irritante filters niet gebruiken. En haal ook het uitgekiende pseudo-gevaarlijke sausje eraf, maar ga in de leer bij Patje Krimson voor een dosis échte marginaliteit en gevaar. En doe tot dan alsjeblief niet alsof je anders, freaky of boeiend bent, jij voor anderhalf nummer schattig en grappig marketingproduct. Waar wij ondertussen al lang zaten? We R where we R: ergens vér weg.

We zouden beter moeten weten, maar zo’n tand die zeer doet, daar durft iedereen wel eens tegen blijven tikken.
Dus toch maar naar Major Lazer afgezakt, en geen spijt van gehad. Dat het een feestje was. Een geschift feestje. Een beetje plattekes in al zijn opwindendheid, en aanvankelijk net iets te veel botsautostijl, maar gaandeweg toch vooral een doldwaze kermis, met — verrassing! — “Watch Out For This (Bumaye)” als waanzinnig hoogtepunt. “Major Lazer Song”, boomde het door de boxen: maar goed dat ze het even aankondigden, want tussen alle “Smells Like Teen Spirit”s en “Harlem Shake”s door was het wel zoeken naar origineel materiaal. Niet dat ook maar iemand daar om maalde: nergens werd er vandaag zo veel in tentpalen geklommen, op andermans schouders gedanst en zweterig in het rond gehost als tijdens het onvermoeibare boenke-boenke met een snufje dancehall van publiekslieveling Diplo en zijn posse. Als zelfs de eerder sceptische (mvs) met zijn T-shirt stond te zwaaien, zal het wel goed geweest zijn zeker?
Heel wat anders bij Richard Hawley, die rustig een tapijt uitrolt tijdens openingssong “Standing at the Sky’s Edge”. Zijn diepe bas laat hier en daar een stemmig lampenkapje trillen en tegen het bloedmooie “Open Up Your Door” zitten we onderuitgezakt in een Chesterfield aan een uitstekende whisky te nippen. Jazeker, u raadde het al: Hawley maakt van die grote Barn en de omliggende waanzin een intieme huiskamer. Gelukkig breekt hij het zaakje met de allesverwoestende Stoogesriff van “The Ocean” net op tijd weer af om zijn waarborg terug te krijgen van de Schuer. Losgeslagen clichématige metaforen daar gelaten (we hebben nog een blik staan dat bijna vervallen is), was dit het soort prachtconcert van een grootmeester waar we nooit genoeg van zullen krijgen.
Iets wat we niet van Phoenix verwacht hadden. De Fransen hebben een wel erg abstracte lichtshow bij en we kennen hen in alle eerlijkheid vooral van de radio, maar Phoenix kan putten uit een schijnbaar eindeloos arsenaal tegendraads swingende radiohits. Een uitstekende greatest hits set en het perfecte voorprogramma voor Blur, quoi. Ware het niet dat een onverlaat er nog anderhalf uur fm-rock tussen geprogrammeerd heeft.
Voor wie de open deur der ontgoocheling wil ontlopen waar Kings Of Leon de rode loper voor uitrolt (zo zal blijken), kan terecht in het vluchtelingenhuis dat Vitalic VTLZR tegelijkertijd openhoudt. Het recept is gekend, snoeiharde electrobeats die de vullingen uit uw tanden blazen. En kijk, omdat het oog van Mordor iedereen naar de Main Stage trekt, is hier voldoende plaats om uw gat er af te dansen, dat zonder moeite op te rapen en vervolgens die handeling te herhalen. “La Rock 01” is een publiekslieveling, maar de danstrein blijft gedurende de hele set stevig op de sporen liggen.

Kings of Leon dus. Oerdegelijk musicerende Amerikaanse broers die per ongeluk een gigantische voetbalhit scoorden met “Sex On Fire”, waardoor de Southern Rock van hun eerste albums stilaan bijzaak is geworden. Puike songs als “On Call”, “Knocked Up”, “Molly’s Chambers” en “The Bucket” botsen op een massaal toegestroomd maar matig geïnteresseerd publiek. Dat de band zijn stugge, weinig uit de bol gaande zelve is, doet er ook weinig deugd aan. Tot dus “Use Somebody” wordt ingezet en er iets later om bissen geroepen kan worden (correctie: om “Sex On Fire”). Dan worden publiek en band en kwartiertje lang wakker. Setsluiter “Black Thumbnail” wordt gespeeld voor een alweer wegwandelende weide. Pijnlijk. Als zesde plaat “Mechanical Bull” niet weer een stadionhit of drie bevat, schenkt de band hun twee grote hits best aan een voetbalclub om weer de geweldige classic rockband van voor Only By The Night te worden, want van concerten die zich een uur lang naar vijftien minuten feest slepen, wordt niemand echt vrolijker. Zeker niet als dat het wachten op Blur alleen maar langer maakt.
Want Blur?
Waw.
Punt.
We zien een bende veertigers die als gretige punkers de set hypernergiek aftrappen met “Girls & Boys” en het woeste bommetje “Popscene”. We zien ook de band die vóór Britpop, megahype, drank- en drugsproblemen en een pijnlijke broedertwist legendarisch werd met nietsontziende concerten. We zien ook de band die, geworteld in experiment, indie en punk, plots de grootste hitmachine van zijn generatie werd, en als reactie zijn albums steeds meer liet domineren door experimentele, Afrikaanse en psychedelische geluiden, wat vandaag het schitterende half uur met “Out Of Time”, “Trimm Trabb”, “Caramel”, “Coffee & TV” en “Tender” oplevert. We zien de band die na jaren indefinite hiatus elkaar terugvond in het repetitiehok, en nu met zichtbaar plezier geniet van elkaar en hoe het publiek op hun muziek reageert. Op verzamelaar Midlife: A Beginner’s Guide to Blur werd grootste hit “Country House” nog volledig genegeerd, vanavond is dat het moment waarop Albarn het publiek induikt en de band zich volop laaft aan de duizenden kelen die de song meebrullen. We zien vooral een publiek en een groep die elkaar song na song tot nieuwe hoogten tillen.
“You’re a proper crowd! Love it!” roept Albarn aan het einde van de set. You’re a proper headliner, Blur. Misschien wel de beste die Rock Werchter ooit zag. Zo goed dat dag drie en vier tot de status van kabbelend epiloogje (en zien we daar zelfs geen op barstend staande luchtbel aan den einder opdoemen?) herleiden. Dag Twee eindigt met een “Waw” die niet snel overtroffen zal worden. En toch: tot morgen!



