Het was geen verrassing dat onze landgenoten van Hessian tekenden bij Southern Lord. Het Amerikaanse label zet met bands als Black Breath, All Pigs Must Die en Nails al langer zijn zinnen op zwartgeblakerde hardcore. Met debuutplaat Manégarmr weet Hessian al meteen het verschil te maken.
Neen, Hessian is geen paganistische bende, maar de haast onuitspreekbare albumtitel past wel perfect bij de sfeer van de blackened hardcore. Deze vindt zijn oorsprong in het Noorse godendom en staat voor een bloeddorstige wolf die de zon verslind; Bram Coussement doet hetzelfde met de luisteraar met zijn onbegrijpelijke brulstem. Tekstueel focust de plaat niet op mythische werelden, wel op destructie die een constante dreiging is in de wereld van vandaag. En als er één genre is dat zo’n gevoel kan weergeven, is het de hardcore van Hessian en consorten wel.
Ook de albumsound heeft een Scandinavische touch. Het is dankzij de vermaarde death metalproducer Tomas Skogsberg, die bij Hessian voor de eerste keer achter de knoppen zat, dat de plaat zo in-your-face klinkt. De man was in een ver verleden verantwoordelijk voor het death-‘n-rollgeluid van Entombed en Unleashed. Geen wonder dat Mánégarmr een dik half uur over je heen buldert, dondert en beukt.
Opener “Ascension” zet meteen de ultradonkere toon. Het is de eerste beklimming naar de hel die je naar adem doet happen; één van een bijzonder hoog niveau dus. Gitarist Levy Seynaeve (Amenra) wisselt af tussen ruisende black metal riffs — vooral dat gitaarlijntje halverwege het nummer is pure waanzin! — , chaotische breaks en sneller beukwerk. Drummer Tim Bryon (The Black Heart Rebellion) haalt fors uit met blastbeats, maar de rest van zijn soms duizelingwekkend snelle drumwerk mag er ook zijn. Kenneth Vanhoutte doet daar nog een schepje bovenop met vermorzelende baspartijen.
Brulboei Coussement tenslotte is als een slang die gif spuwt en je daarmee volledig verlamt, zoals in het indrukwekkende “Serpent’s Whisper”. Op zijn bevel dendert de bulldozer verdermet “Mourn The World Of Man” en “Plague Monger”; overdonderende nummers met donkere riffs, rammend drumwerk en af en toe een chaotisch solootje. Maar de nummers bewijzen ook dat Hessian allerminst een kopie is van zijn genregenoten.
Manégarmr is niet alleen een album dat je volledig oppeuzelt — zelfs je botten worden volledig verbrijzeld –, het tovert ook kippenvel tevoorschijn met tragere nummers. Luister maar naar het ijzige doomnummer “Father Of Greed” of afsluiter “Endless Sleep”. Ook “Vamacara” — wat in het Sanskriet linkerhand betekent — zorgt voor een welgekomen afwisseling want plots krijg je hypnotiserende ambient voorgeschoteld. “Swallowing Nails” is dan weer super-super-super-agressief en net als het titelnummer — het enige waar we echt een band (Converge!) op kunnen kleven — chaotische hardcore ideaal om een kolkende pit te starten.
Het nummer dat bij de eerste luisterbeurt het meest imponeert, is zonder twijfel “Mother Of Light”. Gitzwart, vuil en loodzwaar; de zoveelste mokerslag van Hessian klinkt bijna angstaanjagend. Weer krijgen we die pompende drums, die brutale gitaren en schreeuwen die door merg en been gaan. Die vormen meteen het handelsmerk van een band die geen hardcore maakt voor metalcoredoetjes. Hessian is een verwoestende drug die elke muzikale durver eens moet consumeren. Opgepast dus.
De releaseshow van Manégarmr vindt plaats op 11 mei in Bakunin’s Pogo Bar in Gent. Chaos verzekerd.
