Trampled By Turtles :: Stars And Satellites

Het is helemaal nog niet zo lang geleden dat het aanprijzen van muziek met banjo’s en mandolines vooral hoongelach opleverde van de goegemeente. Dat de recente interesse in dergelijke rootsmuziek aangewakkerd werd, is natuurlijk het gevolg van het overrompelende succes van The Broken Circle Breakdown (de film én de soundtrack) en de komeetvlucht van het Britse Mumford & Sons. Daar kunnen bands als Trampled By Turtles wel een graantje van meepikken.

Misschien ook maar terecht, want het vijftal rond zanger/gitarist Dave Simonett heeft sinds zijn oprichting in 2003 niet stilgezeten. Stars And Satellites is intussen album #6 en wordt door de band zo’n beetje beschouwd als de publieke volwassenwording. Putten de eerdere albums vooral uit de respectievelijke rock-‘n-rollachtergronden van de bandleden, met een specialiteit van halsbrekend vlugge bluegrass tot gevolg, dan wordt hier nadrukkelijker de kaart van de introspectie en de ballades getrokken. De band klinkt daardoor rijper, een pak verder verwijderd van de potentiële gimmickvalkuil waarin Hayseed Dixie belandde en waar The Hackensaw Boys (wanneer brengen die nog eens een plaat uit?) virtuoos omheen bleef dansen.

Dat de band de benauwende dwangbuis van de traditionele bluegrass van zich af wil werpen is misschien wel goed voor zijn meer ontluikende identiteit. Bovendien is de communicatie duidelijk: het vijftal treedt naar buiten als indie folk artiesten, alsof ze opnieuw aansluiting willen zoeken met de wereld waar ze voor hun overstap naar de roots vandaan kwamen. Helaas zijn Simonetts songs niet altijd sterk genoeg om die nieuwe ambitie en koers te kunnen dragen. Het zal niet gelegen hebben aan zijn bandmaten, die laten horen dat de combinatie van bas, mandoline, banjo, gitaar en fiddle kan volstaan om songs in te kleden, ook al blijven ze soms instrumentaal.

Openen met een song als het sobere “Midnight On The Interstate” is al een statement: hier vind je geen hyperkinetisch gehuppel en feestgekte, maar een schaduwspel van accenten, waarin geen enkel instrument dominant wil worden. “Alone” lijkt aanvankelijk eenzelfde profiel te volgen, maar pakt uit met een wel erg clichématige tekst (je komt alleen op de wereld, je vertrekt alleen en daartussen zitten jij en ik, en we maken er het beste van, dat soort karamellenverzen). Verschil is dat de song hier gaandeweg gestuurd wordt naar een euforische climax die zo hard ruikt naar Mumford & Sons dat het haast onwaarschijnlijk lijkt dat er geen aansluiting wordt gezocht met het publiek van die band. Het is alleszins voer dat mikt op het stadion.

Merkwaardig genoeg blijft het bij die ene keer, want de rest van de plaat wordt verdeeld over tragere stukken die wel de ambitie hebben om het anders aan te pakken, maar dat vuur missen, en een paar kortere, bruisende stukken die terugkeren naar het gerammel van de begindagen. Probleem bij de eerste categorie is dat enkele songs bezwijken onder hun slome gewicht: “High Water” en “Widower’s Heart” hebben eigenlijk alles in huis om goed uit te pakken, maar ze zijn futloos en vooral te lang, op het drammerige af. Het melige “Beautiful” is zelfs ronduit saai. Gelukkig wordt het einde van de plaat nog gered door het fraai walsende “The Calm And The Crying Wind”, dat zich bijna kan meten met het beste van The Avett Brothers.

Tussendoor zijn er nog die vlotte stukken, die de dominante instrumenten even een hoofdrol gunnen. Instrumentals “Risk” en “Don’t Look Down” worden opgeëist door respectievelijk banjo en mandolines, terwijl “Sorry” gekleurd wordt door het knappe fiddespel van Ryan Young, die ook mandoline speelt en naar verluidt een verleden had binnen de speedmetal. Misschien een beetje onnozel om van een band te vragen dat hij meer van dat traditionele spul had gespeeld (je kan dat grenzen verbreden enkel maar aanmoedigen, niet?), maar op dat vlak zijn ze tenminste écht goed. Voorlopig heeft Trampled By Turtles voor die verschuiving dus niet genoeg in huis om zich te onderscheiden van het peloton, waardoor we ook vermoeden dat ze het tijdens de komende tournee vooral van het stuntwerk moeten hebben om het publiek écht te overtuigen.

Trampled By Turtles speelt op 30 mei in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − zes =