Laura Mvula :: Sing To The Moon

Het is lui en gemakkelijk om haar in hetzelfde post-Amy Winehouse rijtje weg te moffelen achter Adele en Duffy destijds, achter Michael Kiwanuka , Lianne La Havas, laat staan Emeli Sandé nu. Daarvoor is Laura Mvula’s debuut veel te wonderlijk en glorieus, met een “dit heb je nog nooit gehoord”-eigenheid die eerder aan Joanna Newsom’s Ys doet denken.

Noem het Nina Simone die met een bezadigde Phil Spector de studio in zou kruipen. Björk die haar “It’s Oh So Quiet” mixt met Vespertine. Maar de nuances in zulke vergelijkingen zijn te talrijk om stand te houden. Want nuances, die etaleert Mvula glansrijk op haar debuut. Sing To The Moon is van een orkestrale, angelieke grandeur, met weidse orkestraties die op een ongehoord spaarzame manier gebruikt worden, als de lente die vorige week even doorbrak, maar net weer wegglipt voor je ze echt hebt gevoeld. Dromerig en ingehouden: die combinatie maakt het betoverende effect totaal.

Dat Mvula afstudeerde aan het conservatorium van Birmingham, is daar dan ook niet vreemd aan. Met die klassieke achtergrond blendt ze haar pop, jazz en soul tot een compositorische suite. Geen boem paukenslagen, maar in “Can’t Live With The World” bijvoorbeeld een harp die de song als een sluier naar een droomwereld opent, waarin sirenes u van op een oever toezingen terwijl u op een elfenblad in goudgeel zonlicht een glinsterende rivier afvaart. Ja, Sing To The Moon doet iets met een mens. Zulke onnozelheden verkopen is een neveneffect dat u er graag bij neemt.

Dosering is het sleutelwoord dus. Het zorgt voor verstillende momenten in nummers als “She”, “I Don’t Know What The Weather Will Be” en “Sing To The Moon” die zachtjes aanzwellen, maar zodra effectbejag in het gezicht komt weer uitdoven. Bombast komt al helemaal nooit in het gezichtsveld. Daarin helpt ook Mvula’s stem, die zich schikt naar wat het hart te vertellen heeft en er nog door wordt overstemd ook. Het is een ontzettend persoonlijke, emotionele plaat waarop ze de twijfels van zich af probeert te schrijven in teksten die toch meer vragen dan antwoorden oproepen. Elk instrument op deze plaat heeft alleen als doel een puzzelstukje van dat antwoord te zijn.

Sing To The Moon is bovendien geworteld in een complexe vaderrelatie. Terwijl Mvula naar Eternal en de Vengaboys luisterde, dwong hij haar pianolessen te volgen en Miles Davis op te leggen. Pas tien jaar later had het effect. Sinds de scheiding van haar ouders enkele jaren geleden, hebben ze geen contact meer. Geen toeval dus dat “Father Father” (“You’ve gone too far from what I know / I lost my heart in the dark with you”) het stilste moment op de plaat is.

Maar wanneer het tempo omhooggaat, krijgt Sing To The Moon helemaal de allures van een instant classic. “Green Garden” zorgt met z’n handgeklap, achtergrondstemmen en soulvol ritme voor een verdieping van het lemma ‘aanstekelijk’. De single van het voorjaar. De voortjakkerende percussie en de verrassend vinnige zang van Mvula doen in “That’s Alright” nog een schepje bovenop al dat fraais, het refrein is koperen euforie. “Like The Morning Dew” is goddelijke gospel, “Flying Without You” is het meest barokke moment, maar wordt uitgepuurd door de filmische arrangementen.

In een perfecte wereld volgt de erkenning die een Adele geniet, maar daarvoor is Mvula waarschijnlijk wat te eigengereid en te gesofisticeerd. Maar als weglaten een kunst is, dan is Mvula op haar debuut al een rasartieste. Zelden werd er met zoveel instrumenten zo’n elegante intimiteit bereikt. Intrigerend en excentriek. Om de bocht glooit de perfectie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 9 =