Joan & The Sailors :: Home Storm

Het Zwitserse zevental waagt zich na een mistige cruise nu aan een bochtige rock race, maar gaat genadeloos overkop in een oceaan van hybris.

De Zwitserse Joan Seilor en haar zes matrozen lanceerden op het etherische Mermaid, een organisch geluid dat in zijn kleinheid best wat spanning en intrige herbergde. Anderhalf jaar later lijken ze een heus gistingsproces doorgemaakt te hebben, want hun tweede langspeler klinkt een stuk heftiger, maar ook een pak logger. De opener “Tic Tac” telt de seconden af tot het de plaat in gang trapt met een kolkend gitaarrefrein, waarmee de band zich duidelijk meer als rock act wil positioneren. Geen al te beste beslissing, want waar Seilor op het debuut als een mysterieuze druïde rond een verlaten klankvuur klonk, lijkt ze in de poging om meer ballen aan de microfoon te hangen eerder auditie bij Eden zaliger te doen.

Ze vaart zoveel beter wanneer de teugels wat strakker aangespannen zijn, in de sensuele saudade van het Spaanstalige “En Guantos Blancos” bijvoorbeeld. De Romaanse talen lijken Seilor op Home Storm beter te liggen dan het Engels. Ze gebruikt er haar stem dieper en voller in, zo ook in “La Réalité”, waarin ze ergens temidden van Drive By Wire en chanson de femme fatale kan uithangen. In deze songs doet Joan & The Sailors iets anders dan op hun voorganger, maar voelen we toch weer die onderhuidse spanning sidderen, alsof achter elke noot een geheim universum schuil gaat.

Subtiele dreiging leek echter niet het hoofddoel bij deze opnameronde, wat leidde tot hoekige songs die te veel willen bewijzen, maar te weinig hebben om mee uit te pakken. “Power That Bee” is zo’n aanstellertje dat richting Auf der Maur tracht te wenken, maar in de Aldi-versie ervan resulteert. Wat in se geen slechte premisse lijkt, pakt wel vaker lelijk anders uit op Home Storm. “Light Over Innsmouth” bengelt wat tussen kampvuurfolk en goth in — een weinig geïnspireerde aanpak reduceert dit potentieel interessante experiment tot een grilletje dat met zichzelf geen weg weet. “Puzzle Of Feelings” klinkt dan een pak intrigerender, maar neigt naar het karikaturale door de vele effecten die Seilor op haar stem tracht te zetten.

In de minder talrijke momenten van minimalistischer aanpak lijkt het tij te keren, hoewel ze ook geen onverdeelde successen zijn. “Train Song” brengt op een lijziger tempo meer sfeer in de keet, maar sleept te lang aan om te blijven boeien. Naast het Romaanse duo slaagt het titelnummer er als enige in je echt mee te slepen alvorens je te overspoelen, hoewel het dat ook op ietwat gedateerde wijze doet.

Aldus heeft de moeilijke tweede alweer een slachtoffer gemaakt. In een geforceerde poging om een nieuw geluid te introduceren heeft Joan & The Sailors zijn charme opgeofferd, met een oubollig en zelfs amateuristisch draakje als gevolg.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + twintig =