The Black Heart Rebellion :: 26 januari 2013, Vooruit

Met een uitermate energieke show bewees The Black Heart Rebellion zaterdagavond dat Har Nevo ook live een meeslepende en intense luisterervaring is.

Het is weinig bands gegeven om op de wintereditie van het bekende hardcorefestival Ieperfest te pronken én op Stubru-programma Duyster gedraaid te worden. De West-Vlaamse Gentenaren dragen hardcore nog steeds in het hart, maar op hun tweede plaat Har Nevo schemeren onder meer ook apocalyptische folk, psychedelische rock, doom, post-rock en gospel — noem maar op — door. De hardcore-aanpak maakte plaats voor meer experiment. Het resultaat is een klein meesterwerkje

Live heeft de band ondanks zijn grote metamorfose nog niets aan verwoestende kracht ingeboet. “Avraham” begint rustig en mysterieus met rinkelend metaal en zachte drums, maar de climax van het openingsnummer is een energiebom. Terwijl donderende drums en het zware gehijg van Pieter Uyttenhove de oren binnenrazen, wordt de Balzaal van de Vooruit ondergedompeld in een donkere sfeer.

Een verrassende keuze, maar er wordt ook uitgepakt met twee oudere nummers. “Some Of Them Howling”, te vinden op een split-cd met het Portugese Adorno, en een loeiharde, herwerkte versie van wat klinkt als “Erase. Redraw Our Maps” zijn regelrechte mokerslagen, mede dankzij het verschroeiend hoge geluidsvolume. Als een nietsontziende orkaan blaast het vijftal iedereen omver.

We zijn echter vooral gekomen voor de nieuwe nummers en die klinken even zwaar en intens als het oudere werk, maar dan op een andere manier. “The Woods I Run From” is even bloedstollend als emotioneel (“Soon I will come home, like a child, firstborn”). Uyttenhove is technisch waarschijnlijk niet de beste zanger ter wereld, maar zijn stem en teksten passen akelig perfect in de onheilspellende muziek. Een goed voorbeeld is het ingetogen “Circe”, waarin zijn fluistervocalen een verbond sluiten met de repetitieve gitaren en percussie. The Black Heart Rebellion is geen band die dertien-in-een-dozijn-muziek produceert, maar wel iets haast unieks creëert.

Ook de andere bandleden halen het maximum uit hun instrumenten. Of het nu gaat om zware of rustige drums, minimale of allesoverheersende gitaren, een hypnotiserende of oorverdovende bas, elke melodie speelt een rol, net als het gerinkel van een belletje in “Circe” of het lawaai van de autoveer in “Ein Avdat”. In dat laatste nummer komen ook twee gastzangers de teksten extra kracht bijzetten (“I came home and I ain’t going back no more”).

Ook in “Into The Land Of Another” speelt Stef Heeren (u allen bekend van Kiss The Anus Of A Black Cat) mee, ditmaal met zijn immer bezwerende banjo. Het verbaast niet dat Heeren een meerwaarde betekent, het nummer — het voorlopige creatieve hoogtepunt van de band — zou je ook zonder hem volledig vastgrijpen. Net als op plaat is dit nummer een ware climax van een schitterende luisterervaring.

The Black Heart Rebellion speelt dit voorjaar nog een resem clubshows, waaronder in Hasselt, Diksmuide, Brussel en Kortrijk, en staat op dunk!festival. Zorg dat u op zijn minst één show bijwoont.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − twaalf =