TIPS VOOR 2013: Line & Circle :: ”Je leert veel over je songs als je ze avond na avond voor een ander publiek speelt”

De hele maand januari blikt enola.be vooruit op het jaar dat komt. In Tips voor 2013 laten we enkele van de meest belovende artiesten aan het woord. Hou ze in de gaten en onthou waar u voor het eerst over hen las.

Wie maalt nog om het einde van R.E.M. als je “Roman Ruins” van Line & Circle elke dag weer op repeat kan zetten? Met verscheurende passie weven jengelende Smithsgitaren en de smachtende kreun van Michael Stipe zich in die song in elkaar tot een geheel dat doet snákken naar een debuutplaat. En naar een gesprek met de Brians Cohen en Egan van de groep.

enola: Jongens, er is behalve “Roman Ruins” nauwelijks nog muziek van jullie te vinden. Frustrerend hoor! Zelfs jullie MySpace biedt geen luisterplezier.
Brian J. Cohen (zang/gitaar): “Euh, wat? Bestaat MySpace nog?”
Brian Egan (toetsen): “Wist ik ook niet, dat ons profiel daar nog online was.”
Cohen: “Je mag ook niet te veel verwachten. We zijn een jonge band hé; pas zes maand geleden zijn we met optreden begonnen, en tot nog toe hebben we nog maar één single uit. Maar er komt meer, wees gerust.”
Egan: “Wij twee spelen al lang samen, en Nathan en Eric (bas en gitaar, mvs) gaan ook al lang terug, dus het was even zoeken om die twee werelden samen te brengen en ook onze drummer Nick daarin op te nemen. We zijn nu langzamerhand aan het leren hoe we best samen spelen. ‘t Is fijn om nu te ontdekken hoe we samen songs leven in kunnen blazen en nieuwe dingen schrijven die onze stempel dragen. Het levert opwindende momenten op.”

enola: Jullie beiden maakten al samen een mini album, las ik ergens?
Cohen: “Ik denk dat je een verzameling demo’s bedoelt, die we lang voor Line & Circle maakten. We namen iets van een veertien songs op in twee dagen als een soort leerproces in de studio.”
Egan: “‘Line And Circleʼ was de naam die we plakten op de songs die we schreven nadat onze vorige band uit elkaar viel, gewoon om het te merken. Als groep zijn we vrij nieuw, dus daarom dat er misschien songs circuleren met die naam op, maar die geven geen goed beeld meer van waar we nu staan.”

enola: Mogen we snel een plaat verwachten?
Cohen: “Ons debuut is geschreven. We hebben al meer songs dan er mogelijk op zouden kunnen passen, maar we blijven schrijven; onze songs worden beter en beter. Brian (de andere dus, mvs) is nu aan het sleutelen aan een stukje dat Bob Pollard (van Guided By Voices) aan Tsjaikovski paart, en ik ben reuze benieuwd om dat te horen. ‘t Ziet er in elk geval naar uit dat we in februari de studio in trekken voor de opnames.”
Egan: “Het laatste half jaar heeft voornamelijk rond onze liveshow gedraaid. We zijn namelijk niet alleen een nieuwe band, ook optredens waren onbekend terrein voor ons. Ik denk dat we hoop en al zes concerten hadden gegeven voor we op onze eerste “echte” tour vertrokken in oktober. Waarna we een volgende hebben gedaan als voorprogramma van RNDM, de nieuwe groep van Jeff Ament van Pearl Jam en Joseph Arthur. Nu zijn we meer dan klaar om te gaan opnemen, nu de songs live op punt zijn gesteld.
Cohen: “Je leert veel over je songs als je ze elke avond na avond kunt spelen voor wat telkens weer een ander publiek is.”

enola: Jullie hebben al wat opnames gedaan met Joey Waronker, die onder andere bij Beck en R.E.M. speelde. Wat heeft hij jullie geleerd?
Cohen: “Het was nogal opwindend om hem iets te horen inspelen waar zelf geen stuk vonden, of waarvan we niet wisten dat er iets meer nodig was. Hij hielp ons om te experimenteren met laagjes: durven ambient geluiden en percussie toevoegen die textuur in je arrangementen brengen. Dat was fijn. Ik ben weliswaar niet helemaal tevreden met de songs die we toen onder de arm hadden. ‘t Was een beetje een overgangsfase in ons schrijven en we stonden nog niet waar we nu staan. Nu, wat we toen hebben gemaakt klinkt behoorlijk goed, dus we moeten nog eens bekijken wat we met die opnames gaan doen.”

enola: Eén van jullie vroege songs droeg de titel “Radio You Let Me Down”. Is radio dan nog belangrijk in deze internettijden?
Egan: “Niet zoals het vroeger was en je nog vreemde dingen kon horen op de grote commerciële zenders. Ironisch genoeg is de radio ons behoorlijk welgevallig geweest. Zeker (grote alternatieve zenders) KEXP in Seattle en KCRW in Los Angeles hebben onze songs afgelopen jaar vaak gedraaid.”
Cohen: “Het klimaat is anders, maar radio is nog altijd erg nuttig voor een groep. Er zijn niet veel zenders meer die nog nieuwe groepen spelen, laat staan acts die buiten de Top 40 vallen. En toch hebben veel mensen ons ontdekt, gewoon om dat KEXP ons wel speelt: zij hebben een behoorlijk groot bereik, en worden zelfs in het buitenland beluisterd, wat we zelf genoeg hebben kunnen vaststellen. Een paar maanden geleden namen we op het CMJ showcasefestival in New York een sessie voor hen op. De volgende dag speelden we in Boston, en kwamen mensen al zeggen dat ze ons dankzij die sessie hebben ontdekt. Zijn we nogal dankbaar voor dus.”

enola: Jullie zijn allen oorspronkelijk afkomstig uit de Mid-West van de V.S., die verlaten staten die men “fly-over country” noemt: de meeste Amerikanen kennen het enkel vanuit het vliegtuigvenster. Heeft dat zijn sporen nagelaten in jullie muziek?
Egan: “Het is misschien zelfs de meest definitieve invloed op onze muziek. Onze kijk op muziek maken is bepaald door ons opgroeien daar en dat vervolgens verlaten om naar L.A. te trekken. Je laat het Midwesten echter nooit helemaal achter. We beschouwen ons nog altijd als mensen van daar en het zit in elke noot die we als groep ooit hebben gespeeld. Het is een geweldige stimulans om creatief te zijn, maar het biedt niet de omgeving om dat ook te laten groeien.”
Cohen: “Er is iets bitterzoets aan een Midwesterner zijn. Oppervlakkig gezien stralen de mensen er een vriendelijkheid en warmte uit, maar tegelijk ben je er ook erg ver van alles, en voel je je losgekoppeld van waar het creatieve leven bloeit. Dat kan je nogal introvert maken; goed voor de creativiteit, maar emotioneel niet altijd even aangenaam. Zelfs de kleur van de lucht of de temperatuur dragen soms bij tot dat gevoel van onthechting; erg meedogenloos, en dat heeft mijn kijk op de dingen heel erg gekleurd. Het is voor een groot deel verantwoordelijk voor het emotionele kantje aan onze muziek.”
“Desondanks waren er wel plaatselijke rolmodellen om naar op te kijken. Chrissie Hynde van The Pretenders ging naar mijn middelbare school, net als Joseph Arthur: twee enorm getalenteerde mensen die me erg geïnspireerd hebben.”
Egan: “En dat gaat ook op voor Dayton, waar ik opgroeide. Guided By Voices speelde er vaak, en als ik naar de platenwinkel ging, stond Kim Deal naast me in de bakken te neuzen. Dat was ook motiverend, weten dat er mensen uit mijn buurt echte muziek maakten.”
Cohen: “Wist je dat The Breeders opnieuw op tour gaan?”
Egan: “Echt? De originele line-up?”
Oh really? Like whole original lineup?
Cohen: “Ik denk het: die van Last Splash
Egan: “Geweldig. Waw!”
Cohen: “Et voila: de Midwest in actie!”

enola: Brian Cohen, je zult ondertussen wel al vaak genoeg gehoord hebben dat je stem als twee druppels water op die van Michael Stipe lijkt. Begint het al vervelend te worden, dat vergelijkingsspelletje?
Cohen: “Mijn eerste reactie is toch om me gevleid te voelen. Hij moet één van de meest invloedrijke artiesten van onze generatie zijn. En ik begrijp dat mensen iets nieuws altijd willen beschrijven met herkenbare elementen.”
Egan: “Vergelijkingen zijn een gemakkelijk hulpstuk om nieuwe muziek in een context te kunnen plaatsen. Maar dat zal niet blijven duren. Hoe meer nummers we met Line & Circle zullen uitbrengen, hoe moeilijker dat zal worden. Ik vind vergelijkingen eigenlijk best OK: ik heb al heel wat nieuwe groepen leren kennen omdat journalisten of fans ons vertelden dat we als hen klonken.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 17 =