Cee-Lo Green :: Cee-Lo’s Magic Moment

Kerst mag dan wel al jaar en dag gevierd worden in deze contreien, het feest van verbroedering en liefde dat het binnen de Verenigde Staten heet te zijn, is het alvast niet. Een belangrijk en zeldzaam genoegen dat hieraan gekoppeld is, is het zowat geheel ontbreken van de (traditie van) het brengen en interpreteren van kerstliederen. Een kwalijke gewoonte die over de grote plas een pak meer artiesten tot tijdelijke waanzin heeft gedreven en hen zelfs noopte tot het uitbrengen van “kerstalbums”.

Toegegeven, bands als Low of Bright Eyes alsook Sufjan Stevens en Bob Dylan wisten hun kerstplaten nog een knipoog of meerwaarde te geven, maar als hoogtepunten in hun oeuvre zullen ze niet snel bestempeld worden. Of soul- en hiphopman Cee-Lo Green in de eerste plaats herdacht zal worden om zijn “season’s record” Cee-Lo’s Magic Moment mag, rekening houdend met zijn output, hoogst twijfelachtig genoemd worden, al kan niet ontkend worden dat het album zijn merites heeft. De reden hiervoor is dat Green niet alleen de (althans hier) bekendste “christmas carrols” grotendeels laat liggen, maar ook dat zijn interpretaties dichterbij zijn eigen mix van soul en hiphop liggen dan bij stemmige kerstsongs.

Zelfs wanneer het kapot gespeelde en hernomen “Silent Night” aan bod komt, als afsluitende song, valt op hoezeer Green het nummer naar zijn hand zet. Mag de muzikale invulling nog als relatief klassiek en veilig bestempeld worden, dan redt zijn warme soulstem (die man kan niet anders dan in een gospelkoor gezongen hebben) het van de schmaltz die continu op de loer ligt. Eenzelfde bedenking maakt opgeld voor het door Bing Crosby onsterfelijk gemaakte “White Christmas” dat hier al dan niet onbedoeld een ironische ondertoon krijgt door de ernst waarmee het gebracht wordt alsook door de bulderende, weergalmende stem van Green.

Uiteraard zou een plaat vol van dit soort songs menig luisteraar tenenkrullend van doofheid laten dromen, vandaar dat beide nummers afgewisseld worden met “obscuurdere” songs uit de canon als ”Mary, Did You Know” of “This Christmas” die met minder schroom benaderd worden. Zo is er het zwaar door de soulmangel gehaalde “Please Come Home From Christmas” dat samen met “Baby, It’s Cold Outside” (feat. Christine Aguilera) tot de rustigere nummers behoort. De uptempofunk van “Run Rudolph Run” en “What Christmas Means To Me” zijn al evenmin geworteld in de traditie en laten in de eerste plaats in hun teksten de kerstgedachte weerklinken. Zelfs wanneer er kerstklokken aan te pas komen, zoals in “All I Want For Christmas”, blijft een overheersende kersttoon uit.

De aparte invulling van het hele gebeuren wordt nog verder onderstreept door het duet met The Muppets in het stevige “All I Need Is Love” (met het obligate streepje “tududududuh”) en het olijke “You’re A Mean One, Mr. Grinch” (feat. Straight No Chaser). De meest gewaagde en aparte keuze is echter de Joni Mitchell-cover “The River” die dicht bij het origineel blijft, zij het dat Cee-Lo’s warme bariton nu eenmaal minder hartverscheurend klinkt dan Mitchells origineel. Een ander opvallend moment op het album is het gastoptreden van de Schotse casanova Rod Stewart wiens schuurpapieren geluid het mooie weer mag maken op het wonderlijke “Merry Christmas, Baby”, dat een peloton aan blazers, hammondorgels en loopse baslijnen meekrijgt.

Soul, en dan vooral zoals die in de jaren vijftig en zestig gebracht werd, inclusief de rijke arrangementen en achtergrondkoortjes (m/v) zijn het eeuwige handelsmerk van Cee-Lo. Geen wonder dus dat ze ook hier hun weg vinden naar de songs (zoals in “Please Come Home For Christmas”) en de plaat veel meer de Green dan de kerststempel geven. Uiteraard werken de veelvuldige verwijzingen naar het hele kerstgebeuren na een tijdje op de zenuwen voor wie er aandacht aan besteedt, maar dat is in dit geval een klein euvel dat gemakkelijk genoeg ontweken kan worden. Cee-Lo’s Magic Moment is de kerstplaat die er geen is en daardoor net het perfecte album voor wie in de dagen die volgen zich gedwongen zal zien toch enige kerstsongs te laten weerklinken maar liever sterft dan nog maar eens het tot waanzin leidende “Jingle Bells” aan te moeten horen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 5 =