E.T. wordt 30

‘E.T.’, lange tijd de grootste blockbuster aller tijden en nog altijd één van de ultieme Hollywoodfilms, is dit jaar dertig jaar oud geworden. Dat wordt gevierd met een shiny bluray-uitgave, en vooral ook met een trip down memory lane. Onze redactie is over het algemeen een beetje te jong om het originele fenomeen meegemaakt te hebben, maar dat wil niet zeggen dat E.T. geen deel uitmaakte van hun jeugd. We graven even, schaamteloos persoonlijk, in onze herinneringen. En de bespreking van de film hebben we natuurlijk ook.

Dennis

Het zal wel een teken zijn van de kracht van een stevig promotioneel apparaat, dat ik E.T. al kende, lang voordat ik de film had gezien. Geboren in 1980, was ik te jong om de originele hype bewust mee te maken. Videocassettes begonnen ondertussen nog maar net op te komen en tv-uitzendingen van relatief recente films waren op dat moment nog niet echt courant. Dus zat ik met de vreemde situatie dat de figuur E.T. me heel vertrouwd voorkwam, via poppetjes, posters, gadgets en al wat de afdeling merchandising maar kon bedenken, terwijl de film zelf moeilijk toegankelijk was.

Uiteindelijk zag ik hem voor het eerst – min of meer – toen ik op mijn achtste (schat ik) met mijn ouders op vakantie was in Spanje. We gingen iets drinken op een terrasje, en binnen speelde ‘E.T.’ dan toch op tv – in een Spaans gedubde versie, uiteraard. Ik viel meteen de film binnen in de derde akte – E.T. was ziek en het huis van Elliott was verpakt in steriel plastic. Meteen het goede spul, dus. Ik verstond niets van wat de acteurs zeiden en had maar een vaag idee van wat het verhaal precies was, maar ik weigerde dat terras te verlaten tot de film gedaan was. De achtervolging op de fiets en dan, natuurlijk, het ritje tegen de achtergrond van de volle maan. Man, dat was magisch. En om dat te begrijpen, had je geen context nodig.

Niet zo lang daarna haalden mijn ouders dan toch een VHS-recorder in huis en kon ik ‘E.T.’ eindelijk in zijn volledige glorie bekijken (een glorie die in deze tijden van dvd en bluray ook nog behoorlijk schamel lijkt, maar goed). De rest is geschiedenis: samen met enkele andere eighties classics uit de Spielberg-stal (de ‘Indiana Jones’-films, ‘Gremlins’, ‘Back to the Future’) werd ‘E.T.’ een film die mijn liefde voor het medium mee vorm gaf.

‘E.T.’ zal misschien altijd één stapje achter ‘Indiana Jones’ en ‘Jaws’ staan op mijn Spielberg-awesomeness lijstje. Maar goed, over wat voor lijstje spreken we dan ook: eentje van movie magic in zijn puurste, minst pretentieuze, meest zuiver genietbare vorm.

Ewoud

Er zijn filmfans voor minder neergesabeld, maar ik ga het toch zeggen: ik heb weinig met het vreemde, plathoofdige en grootogige buitenaardse wezentje dat niets liever wil dan even naar huis bellen. Een kind van de jaren ’90, u weet hoe dat gaat: ik citeer vlot uit The Lion King, Aladdin en de rest van de ‘Disney Renaissance’, maar hoewel de videocassette van E.T. zich wel ergens tussen al die video’s uit het Huis van de Muis ophield, kan ik me met de beste wil van de wereld niet herinneren dat ik ook maar half zo hard weg was van het bruine ruimtemannetje als van Simba en consoorten. Ik veronderstel dat het op aansturen van oudere broer en zussen is geweest dat ik Spielbergs familiefilm als kind dan toch heb gezien, maar ik heb nooit de magie ervaren waar vele anderen over spreken wanneer ze terugdenken aan Elliott en zijn buitenaardse kameraadje.

Niet dat ik enkel Disneyfilms zag, of Spielberg verfoeide; ik had namelijk een nogal geeky passie voor dinosaurussen en alle andere dieren, en de tv-opnames van Jurassic Park (en vervolgen – ik was toen minder kritisch dan nu) en Jaws (én vervolgen – ik was toen véél minder kritisch dan nu) zijn vrijwel kapot gekeken ten Huize Ceulemans. Misschien was het ook het jongetje in mij, die het familiespektakel E.T. maar niks vond, en zich liever laafde aan monsterfilms die geen ‘Alle Leeftijden’-predicaat op hun hoes hadden staan – wie zal het zeggen?

Hoe dan ook, toen ik een dikke vijf jaar geleden het licht zag en weer heelder kasten films begon te verorberen, heb ik ook E.T. nog eens een kans gegeven, maar toen was het onheil reeds geschied, of beter gezegd: niet geschied, want ik had die cruciale fase gemist, waarin je jong genoeg bent om je open te stellen voor die klaarblijkelijk unieke band tussen het jongetje op de fiets en het wezentje in de fietsmand en de ontroering die dat bij velen teweeg brengt. Als zestienjarige (zelfverklaarde) filmfanaat kon ik wel appreciatie opbrengen voor de manier waarop Spielberg zijn verhaal vertelt en de wijze waarop hij dat in beeld brengt zoals alleen hij dat in beeld kan brengen, maar zeggen dat de inmiddels dertig jaar oude familiefilm mij echt raakt? Dat kan ik nog steeds niet, of ik zou moeten liegen.

Enfin, misschien is deze anniversary release de juiste gelegenheid om E.T. nog eens een kans te geven. Als het niet is voor Spielbergs film, dan toch voor Drew Barrymore’s onverantwoord schattige rol als Elliotts kleine zusje.

Elke

Bij de première van E.T. the Extra – Terrestrial lag ondergetekende nog verdwaasd als een miniversie van het vreemde scharminkel in de wieg te blèren, maar het zou niet lang duren voordat de wonderlijke wereld van het buitenaardse wezen iedere logeerpartij bij grootouders op het scherm zou verschijnen (grotendeels als een soort van eerbetoon aan de initialen die we gemeenschappelijk hadden). Zelfs na de achtste kijkbeurt werd de mengeling van angst en ontzag (Elliott was niet minder dan een held door zijn onverschrokken nieuwsgierigheid) er niet geringer op, evenals het verlangen naar avontuur, een buitenaards kameraadje en … een BMX (en dan liefst eentje die de lucht in vloog).

Die naïeve betovering is tijdens de volwassen jaren niet langer naar boven komen borrelen, maar de invloed die Spielberg met zijn films heeft uitgeoefend, valt niet te ontkennen, getuige de diepgaande haaienfobie (zelfs in een meer in de Ardennen kan Jaws zich schuilhouden), fascinatie voor Triceratopsen (en hun feces) en de (helaas verloren gegane) ambitie om als archeoloog (mét zweep) door het leven te gaan.

Enig minpunt aan de dertigste verjaardag van E.T. the Extra – Terrestrial? Het besef dat ook het dertigste levensjaar van deze E.T. als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt.

Jimmy

Steven Spielberg is de man die ik verantwoordelijk acht voor mijn passie voor het filmmedium. Eén van mijn vroegste herinneringen gaat terug naar toen ik vier was, en met glinsterende oogjes, open mond en sponzen broekje de revolutionaire magie van ‘Jurassic Park’ aanschouwde. Hoewel velociraptors en tyrannosaurussen met het overgrote deel van mijn jeugdige aandacht gingen lopen, kon ook het op een ingezakte pudding lijkende buitenaardse wezentje E.T. op mijn sympathie rekenen. Ik heb de film als kind dan ook bekeken, maar het feit dat ik een generatie later ter aarde ben gekomen heeft ervoor gezorgd dat de overweldigende hype aan mij is voorbij gegaan. De avonturen van Elliott en zijn buitenaardse vriend waren een leuke vorm van escapisme als kind, maar het was pas op iets latere leeftijd dat de waarde van E.T.: The Extra Terrestrial tot me doordrong.

Het was toen ik de film herontdekte als tiener dat E.T. pas een speciaal plaatsje in mijn hart wist te veroveren. Als overtuigd Spielberg-fan trof E.T. me als de film waarin alle elementen die mij de regisseur zo doen waarderen samenkomen en een perfect harmonieus geheel vormen. Ook is de film, telkens ik hem opnieuw bekijk, een rechtstreekse verbinding met het kind dat nog in mij huist. Elk frame van dit meesterwerk bulkt van de jeugdige onschuld, wat me doet terugverlangen naar de eenvoud van mijn kinderjaren, de naïeve verbazing waarmee ik tegenover de dingen stond. Spielberg registreert met onnavolgbare nauwkeurigheid de betekenis van kinderlijke fantasie en levert naast een geweldig scifi-avontuur ook een film af over de complexiteit van het opgroeien. E.T. is één van de zeldzame films die me nog altijd een traantje kan ontlokken. Omwille van het verhaal, de alien, maar ook omdat het zo jammer is dat je maar één keer kind kan zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =