Lady Gaga’s Born This Way Ball :: 29 september 2012, Sportpaleis

Hét popfenomeen van de 21e eeuw bouwde dit weekend haar Born This Way-burcht op in Antwerpen. Ze kwam met een koffer vol pletwalspop, zag haar extatische Belgische monsters, maar overwon allerminst. Na de exponentiële groei van haar rijk, zat de val er wel eens aan te komen. Dat maakte de confrontatie met deze excentriek uitgedoste ledigheid er echter niet minder pijnlijk op.

Misschien zag het er op papier allemaal te veelbelovend uit. Over de waarde van haar genrekeuze kan hevig worden gedebatteerd, maar het valt niet te ontkennen dat Stefani Germanotta de meest intrigerende popster sinds Madonna is. In geen tijd leek ze haar voorgangster zelfs te overtreffen: ze pent actief mee aan haar muziek, kan een aardig mondje zingen en drukt meer dan enige concurrente haar eigen stempel op de artistieke uitwerking van het product dat rond haar persoontje wordt gecreëerd. Uit haar output van de voorbije jaren is ook al duidelijk geworden dat waanzin haar esthetiek siert. Wanneer deze dame aankondigt dat ze voor haar nieuwe tour een heus middeleeuws kasteel laat bouwen als decor voor een heuse pop-opera, kan je als genreliefhebber een overmatige speekselproductie onmogelijk in de kiem smoren.

Toegegeven, het podium zag er overdonderend uit: kosten noch moeite werden gespaard om Gaga’s zoveelste gril tot uitvoering te brengen. Spijtig genoeg overheerste de ware ster van de avond het podiumspektakel. Als zo’n monsterconstructie de bühne vult, blijft er maar weinig plaats over voor de spelers. De horde dansers die mee op reis mogen, kregen niet meer dan enkele smalle trappen en een horizontale podiumreep voor de poorten van slot Gaga ter hunner beschikking. Enig choreografisch dieptewerk werd onmogelijk gemaakt. Nu ja, daar werd ook niet echt een poging toe ondernomen, want de dansroutines die je in Antwerpen zag, waren niets meer dan een pijnlijke herinnering aan het jazzballet uit de grote televisierevues van weleer met een fikse dosis gratuit toegevoegde middelvingers en kruisgrepen.

Gaga zelf dartelde daar ergens doelloos tussenin — ze dwong zichzelf vaak niet tot meer dan een vage klauwbeweging of houterige knieval — of overschouwde statisch vanuit één van de torenkamers het “spektakel”. Evenmin liet de burcht het gebruik van schermen en aldus extra visuals toe, waardoor je tijdens één van de vele kledingwissels naar niets meer dan een verlichte hoop valse bakstenen zat te kijken en het sowieso al lome tempo nog verder vertraagd raakte. Elk nummer was dus een hopelijk geïsoleerd hoofdstuk van een bij de haren getrokken, ongrijpbaar achtergrondverhaal.

Elk idee dat als enigszins origineel kon worden bestempeld, ging bij uitvoering de mist in. Je achtergronddanseressen door een gigantische vleesmolen draaien als aanklacht tegen de vleeskeuring waar ze nog steeds mee geconfronteerd worden? In orde, maar dan niet op de tonen van “Poker Face”. Jezelf uit een gigantische baarmoeder persen ter introductie van “Born This Way”? Best geinig, maar niet als je die song tot het derde nummer opspaart. Een sneer naar je eigen albumcover door als een mens-motorhybride het podium op te rijden? Goed gevonden! Poog dan echter meer bewegingsvrijheid te creëren dan lichte hoofdknikjes. Rekwisieten en effecten genoeg, maar ze werden gewoon an sich het podium opgesmeten. Er kon enkel van een mager hoogtepunt worden gesproken wanneer de extra’s de show eens niet belemmerden. Aan het eind van de set konden we nog een smiley noteren achter “Scheiße”, dat als een pretentieloos stukje ravepop mocht floreren. Het was echter de enige zwakke glimlach in een heus tranendal.

Laten we het even over de ware dieptepunten hebben, die niet gering in aantal waren. Neem nu “Electric Chapel”: één van de hoogtepunten van Born This Way, live ontdaan van elk greintje spanning en tot een logge, ongeïnspireerd afgehaspelde rockpastische verworden. Of de geweldige powerballad “You & I”, zodanig opgeblazen dat er geen oprechte emotie meer in te herkennen viel. De fletse modeshow op de tonen van “Black Jesus † Amen Fashion”, het Barbie-verkleedpartijtje tijdens “Fashion Of His Love”, de eerste strofe van “Paparazzi’ integraal door een hologram laten zingen, enkele fans mee het podium optrekken tijdens de afsluiter “Marry The Night”: waar haalde ze het vandaan?

De naar eigen zeggen hardst werkende ster aan het firmament maakte een bijster luie indruk. Twee jaar geleden imponeerde ze met haar “Monster Ball” omdat naast de show ook haar persoonlijkheid en haar stem schitterden. Nu kortte ze elk nummer genadeloos in en wauwelde of brieste ze zich inspiratieloos een weg door die miniaturen. Zelfs het korte akoestische intermezzo werd verpest door talloze onderbrekingen van de bullshitmachine die lege levenslessen over het publiek vomeerde. “Two years ago, you were all dressed like me. Look at yourselves now, you have become you!”: o komaan! Elke bindtekst was op voorhand door de lokale monsterbond zonder naam uitgedacht en werd zonder enige bravoure over de zaal gespuid. Best ironisch ook, dat ze haar fans aanmoedigde om hun eigen persoonlijkheid naar waarde te schatten. Dit weekend dokten ze namelijk allemaal grof geld, niet om een sterke show te zien, maar gewoon om hersenloos op audiëntie bij hun idool te gaan. “She’s not me and she never will be” sneerde Madonna na een interpretatie van “Born This Way” tijdens haar superieure MDNA-tour. Haar gelijk is bij deze pijnlijk bewezen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + elf =