Cold Specks + Li-Lo :: 30 september 2012, Botanique

Terwijl de relatief kleine Rotonde stilaan volloopt, betreedt Li-Lo het podium. Li-Lo is Sylvie Botton, een jonge vrouw en haar gitaar met luisterliedjes in de stijl van Suzanne Vega en Jennifer Kimball. Soms iets te braaf, soms iets te zagerig. Het zou gebaat hebben mocht ze er niet alleen voor staan. Het publiek wil ook niet echt mee. Wanneer ze vraagt om deel te nemen en “tam-tam-tam-te-tam” te zingen, komt er geen respons, wat eigenlijk wel een beetje zielig is voor Li-Lo, vooral omdat ze er haar vrolijke zelve bij blijft. Het blijft echter een voorprogramma en het publiek komt natuurlijk voor de hoofdact. En soms laat het publiek dat voelen. Zoals vanavond.

Cold Specks, de band rond Al Spx, laat even op zich wachten, maar wanneer ze iets na negen het podium opstappen doen ze dat onder luid applaus. Al Spx ziet er wat sullig uit, volledig in het zwart, haast een non, klein en ronder dan verwacht. Maar dan zet ze haar klep open, een klok om u tegen te zeggen. Spx zet “The Mark” in en het publiek ligt aan haar voeten. “Blank Maps” en “Heavy Hands” volgen en zou de band er niet serieus tegenaan gaan, je zou een speld kunnen horen vallen.

En dan plaatst Al Spx haar gitaar aan de kant, schopt haar schoenen uit, neemt de microfoon in de hand en wiegt op kousenvoeten van voor naar achter terwijl ze “Winter Solstice” de zaal in laat galmen. Er zijn weinig beelden die ons dit jaar zo zullen bijblijven. Ze slaat vaak haar ogen richting plafond, alsof ze kampt met een zeer vervelende verlegenheid. Maar dan komt ze los. Ze vertelt dat dit de tweede show met volledige band in Brussel is, dat Brussel een schone stad is, en dat wij — het publiek — toch maar geluk hebben. En zo’n prachtige plaats om op te treden, waarna een rockend “Hector” aan de beurt is. Het nieuwe nummer “Dirty Water” belooft alvast voor wat na haar ijzersterke debuut I Predict A Graceful Explosion zal volgen.

Het concert blijkt uiteindelijk een opeenvolging van hoogtepunten. “Send Your Youth” is ingetogen herrie — en dat is positief bedoeld! –, “Holland” krijgt oerstrakke drumpartijen aangemeten en “Elephant Head” klinkt zowaar nog voller dan op plaat. Ze gooit er een heerlijk “Reeling The Liars In” van The Swans als cover tussen, en meteen valt op hoe herkenbaar haar geluid is geworden. Ze maakt het nummer dan ook meteen het hare. Het feit dat ze dat nog eens overdoet met de begintune van “The Fresh Prince Of Bel-Air”, maakt duidelijk dat Al Spx overloopt van talent. Dat ze die kleine minuut brengt “because it’s all a bit depressing and shit” getuigt van een gezonde dosis zelfrelativering.

Eindigen doet de zangeres met een a-cappelaversie van “Old Stepstone” waarbij ze na twee strofes de microfoon laat voor wat die is en onversterkt de Rotonde volzingt. Het applaus achteraf spreekt boekdelen, waarna ze nog een laatste keer het podium oploopt en “Lay Me Down” als definitieve afsluiter brengt.

Een uur duurde dit concert, en dat was perfect. Niet dat het niet langer mocht duren, maar een uur intense muziek zoals deze is zware kost. Hoe mooi en doorleefd het ook mag klinken, Cold Specks werkt op het gemoed, niet in het minst door de doorleefde klanken die de 24-jarige zangeres er schijnbaar moeiteloos uitwerpt. Dat de band begrepen heeft dat kwaliteit boven kwantiteit staat, is niet alleen noemenswaardig, het is in dit geval ook een must. Eentje voor de eindejaarslijstjes.

Cold Specks speelt op 7 oktober ook nog op het Les Heures In-D-festival in Luik.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 4 =