Perfume Genius :: 11 september 2012, Ancienne Belgique

2012 is overduidelijk het carrièrejaar geworden voor Mike Hadreas, de man achter Perfume Genius. Z’n tweede album Put Your Back N 2 It kreeg overal lovende kritieken, en de single “Hood” zal niemand nog onbekend in de oren klinken. Daarnaast worden zijn concerten druk bijgewoond en bespeelt de verlegen dertiger het publiek zonder daar al te veel moeite voor te moeten doen. De grote zaal van de AB zat aangenaam vol en Hadreas leek er een thuismatch te spelen. Het publiek droeg hem alleszins op handen.

Onder luid applaus neemt Hadreas plaats achter z’n keyboard. “Awol” wordt ingezet. Het klinkt meteen zoals op cd. Aanhoudende, rustige keyboardklanken en Hadreas die uiterst breekbaar z’n tekst over de muziek drapeert. Het tempo gaat echter snel de hoogte in wanneer de driekoppige band het nummer laat overgaan in “Perry”. Even snel als de tempowissel, eindigt het nummer echter. Hadreas bedankt het publiek, neemt de gitaar en zet “Normal Song” in. En nog voor het publiek in het nummer kan komen, wordt ook dit afgerond om plaats te maken voor “Take Me Home”. Haast alles van z’n twee cd’s, Learning en Put Your Back N 2 It, wordt op die manier op het publiek losgelaten. Korte nummers, weinig tot geen bindteksten, en helemaal geen pauzes om applaus in ontvangst te nemen en te genieten van de aandacht die hem te beurt valt. Het lijkt alsof Hadreas zo snel mogelijk terug off stage wil zijn.

Speelt z’n verlegenheid hem parten? Is hij onzeker? Z’n jongensachtige blik en lach lijken er op te wijzen dat Hadreas z’n plaats op het podium nog moet vinden. En eens hij die plaats ontdekt, zal hij schitteren zoals het iemand met zijn talent betaamt. Dat wordt helemaal duidelijk wanneer hij het gebeuren rond zich lijkt te vergeten en opgaat in het nummer. Neil Youngs “Helpless” zet hij helemaal naar zijn hand door de woorden uit zijn vaak samengeperste lippen te stuwen. “Learning” wordt door de quatre mains een intiem en tegelijk uitbundig nummer. “All Waters” en “Hood” lijken de set eindelijk goed op gang te trekken. Alleen dan eindigt het…

Uiteraard volgen er nog bisnummers, maar die worden ingezet door een onnodige cover van Madonna’s “Oh Father”. Jazeker, het nummer én de bewerking zijn hem op het lijf geschreven, maar één strofe en één refrein is teveel, of beter gezegd, te weinig van het goede. Heel de set blijft lijden onder het kort houden van de nummers. “Mr. Peterson”, “Katie” en “Sister Song”, de laatste drie nummers van de set, houden er enigszins de sfeer in, maar kunnen niet voorkomen dat het concert een half uur eerder dan gepland eindigt en het lijkt alsof we getuige waren van een try-out.

Het mocht allemaal wat uitbundiger, wat omvangrijker. Een beetje zoals de mooie lichtshow die de set begeleidde. Een beetje zoals wanneer Hadreas los komt en een opmerking maakt over de jurk die hij draagt, want dan zie je hem openbloeien. Net als wanneer hij de toetsenist (en z’n lief) Alan Wyffels bedankt en toejuicht. Dat de man het kan, daar bestaat geen twijfel over. Maar misschien heeft hij wel baat bij een goede musical director. Iemand die hem helpt los te komen en alles te geven. En dan, als dat gebeurt, dan willen we heel graag op de eerste rij zitten!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + tien =