Wie It’s Alive van Ramones kent, weet hoe een liveconcert hoort te zijn: strak, to the point en overweldigend. Blood Red Shoes heeft zijn huiswerk prima gemaakt en profileert zich, net als Ramones op dat punt, drie platen ver in de carrière, als de headliner van Les Nuits 2012.
Met In Time To Voices heeft Blood Red Shoes onlangs zijn derde langspeler uitgebracht. Veel nieuws onder de zon viel daar niet op te vinden, maar Laura-Mary Carter en Steven Ansell houden ook op de nieuwe plaat het heilig vuur brandend en hebben daarmee onderhand genoeg munitie verzameld om een uur lang loeihard uit te pakken zonder een seconde te vervelen, geen sinecure voor een band die van rudimentaire gitaarrock (geen bassist voor deze band, weetjewel) zijn handelsmerk gemaakt heeft.
Maar net zoals Ramones het publiek met het niet mis te interpreteren “I’m A Shock Trooper” aanviel tijdens “Today Your Love Tomorrow The World”, zo pakt ook dit duo uit met een niet te stoppen blitzkrieg. Met openingsduo “In This Town” en “Doesn’t Matter Much” toont de band zich van zijn meest aanvallende kant, waarin heftige gitaarriffs, mokerende drums en Joy Division-drums een klein wow-gevoel oproepen.
En dat is nog maar het begin. Het van het nieuwe album afkomstige “Cold” verzoent op hardhandige wijze punk met Led Zeppelin, terwijl Carter doodernstig “I don’t wanna fight” declameert. Ansell klinkt minder goed bij stem wanneer hij tijdens “Say Something, Say Anything” de leadvocals voor zijn rekening neemt. Maar die schorheid zorgt er voor dat de ontlading eens zo hard aankomt. Don’t bore us, get to the chorus, dat principe, zeg maar.
Ook van het loud-quiet-loud-beginsel wordt vakkundig gebruikgemaakt met een zinderend en explosief (voelen we daar de innerlijke baldadige tiener opnieuw wakker worden?) “Light It Up”, een song als een kopstoot, eentje van het soort dat gemaakt is om over enkele decennia nieuwsgierige tieners, tussen het terroriseren van de bejaarde bevolking door, muzikaal-nostalgisch compleet loos te laten gaan.
Hoewel Blood Red Shoes al drie platen lang lak lijkt te hebben aan, zoals dat altijd zo mooi geformuleerd wordt, het verbreden van de muzikale horizon, het zoeken van nieuwe invalshoeken of het opzoeken van nieuwe muzikale uitdagingen, blijft dit duo ongemeen boeiend uit de hoek komen, en dan vooral op het podium. Het mag dan allemaal wat minder gewelddadig zijn als in de naar verluidt legendarische jaren zeventig, wat dit gezelschap vandaag ten beste geeft, is er knal op, heftig als de pest en zo verdomd opzwepend dat je, tot grote spijt daags nadien, zou vergeten dat het eigenlijk gewoon zondagavond is.
