Cheveu :: 1000

Er schijnt bij onze Franse Zuiderburen tegenwoordig een heuse garagescene te bestaan. Een fenomeen waar wij via het Detroitse label In The Red Records al een kleine blik op konden werpen, omdat er Franse rockgroepen als Sonic Chicken 4, A.H. Kraken en Volt platen mochten uitbrengen. Een van de interessantste groepen moet echter Cheveu zijn, een Parijse band met als hoogste doel een gulden middenweg tussen Suicide, Vivaldi en Run D.MC. uit te bouwen.

Er lopen in het land der rock-’n-roll een paar bijzonder bont gekleurde vogels rond en een daarvan is ongetwijfeld het Parijse Cheveu. Als we het combo met een andere groep moeten vergelijken, is het al even excentrieke Sparks eigenlijk het enige wat een beetje in de buurt komt. Dat komt omdat Cheveu eveneens een beetje affiniteit heeft met rockopera, hoewel beide groepen toch op een verschillende manier tot hun muziek zijn gekomen. Bij Sparks is het namelijk zo dat de groep al sinds het begin van de jaren zeventig muziek maakt en dat de band het rockoperagenre niet heeft afgeschreven toen veel andere groepen dat wel deden, maar in tegendeel besloot om er nog verder in op te gaan. Cheveu daarentegen, is vanuit de underground van elektrotrash en garagerock langzaam maar zeker in de richting van nieuwe, exotische stijlelementen als klassieke muziek en hiphop gegroeid.

Dat een dergelijke gevarieerde mix van stijlen bij veel mensen de wenkbrauwen doet fronsen, valt uiteraard te verwachten, maar Cheveu verdient beter, want paradoxaal genoeg is een plaat als 1000 erg beluisterbaar. Daar zit de eigenzinnige, maar drempelverlagende cover van Vanilla Ice’ "Ice Ice Baby" natuurlijk voor iets tussen, maar Cheveu’s charme gaat toch nog wel iets verder. Waarom zouden dergelijke genreoverschrijdende experimentjes uiteindelijk niet kunnen in een tijdperk waarin groepen als Balkan Beat Box en Beirut toch al de grenzen tussen hiphop, wereldmuziek en pop aftasten?

Het hoeft in ieder geval niet te verwonderen dat 1000 een heel interessante plaat is. Met "Quattro Stagioni" laat Cheveu van bij het begin klassieke violen op het publiek los en dat terwijl een ongeïnteresseerde, allesbehalve zangstem je eraan herinnert dat je naar onvervalste punk aan het luisteren bent. Wat met "Charlie Sheen" volgt, is niet minder uniek, want na de langzaam uitgesproken strofes volgen er refreinen, waarvan het lawaainiveau je aan de moeilijk beluisterbare breakcore van Atari Teenage Riot herinnert. Het maakt duidelijk dat Cheveu tegelijkertijd slaat en zalft, iets dat je eveneens in de bevreemdende combinatie van parlando’s en klassieke muziek van "No Birds" aantreft.

Niet dat Cheveu alleen maar trage en logge rock-’n-roll-monsters maakt, want met "Impossible Is Not French" mag het een eerste keer razendsnel rocken. Maar zelfs hier weet het combo te bevreemden met een nummer dat het midden houdt tussen de zang van Talking Heads en de punkdance van The Prodigy. Wat trouwens niet eens zo vreemd hoeft te zijn, want elektrotrash en garage liggen in het undergroundcircuit vaak erg dicht bij elkaar, zoals Jay Reatard dat in het verleden bijvoorbeeld al eens bewees met de postapocalyptische pop van Lost Sounds.

Dat Cheveu’s oeuvre evenmin muziek van deze wereld lijkt, is het grootst mogelijke compliment dat men de groep kan geven. Want net als Reatard’s Lost Sounds lijkt Cheveu uit een parallel universum te komen waarin de muziek aan totaal andere regels onderworpen is en waarin heel andere invloeden de muziekgeschiedenis hebben ingekleurd. Wie naar met hiphop verrijkte nummers als "Show!" en zelfs "Ice Ice Baby" luistert, krijgt namelijk de indruk dat Cheveu uit een wereld komt waar de jaren zestig nooit hebben bestaan, maar waar hiphop en elektro gewoon het onmiddellijke vervolg op klassieke muziek hebben uitgemaakt.

Het resultaat is in elk geval dat Cheveu zichzelf met 1000 als een uiterst unieke band in de kijkers werpt. Een onconventionele groep zijn is natuurlijk een ding, maar dat bovendien nog eens zijn in een land waar er sowieso al heel voorzichtig wordt omgegaan met Angelsaksische muziek is toch nog wel iets anders. Wij wensen het Cheveu bijgevolg van harte toe dat ze niet meer te lang in dat undergroundcircuit hoeven te vertoeven en dat ze spoedig een groter, internationaler publiek mogen bereiken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − 1 =