Shearwater :: 29 maart 2012 Botanique

Als Shearwater wil rocken, dan mogen alle registers open. Zo open dat het de songs niet op elk moment ten goede komt. Maar als het goed zit, dan is het prachtig. De groep rond Jonathan Meiburg gaf donderdagavond een onevenwichtig concert dat bulkte van de energie.

Het zijn tijden vol verandering voor Jonathan Meiburg. Na drie platen elegische rock, geïnspireerd door weidse eilandschappen, gooide hij op Animal Joy begin dit jaar het roer om. Het moest menselijker, het mocht steviger. En zo stond Shearwater ook in een uitverkochte Rotonde van de Botanique: met vier nieuwe groepsleden — vaste drummer Thor Harris en bassiste Kimberly Burke “slaan dit jaar over”, dixit de frontman — en de goesting van jonge veulens. En die, zo weet iedereen, zijn al eens te onstuimig.

Dat loopt aanvankelijk wel lekker. Liepen Shearwateroptredens vroeger al eens lichtjes hermetisch in zichzelf te mompelen, dan hakt de frontale aanval van “Animal Life”, één en al galopperende gitaren en drums, er lekker in. Dit is een eind weg van de verheven americana, de aan Talk Talk verwante kathedralen van songs. Ook “Castaways” wordt heviger aangezet dan op Rook uit 2010, waar het eerder een smeulend vuur was.

Sleutelnummer op Animal Joy, en ook vanavond een hoogtepuntje, is het gedreven “You As You Were”; een abstracte neerslag van een epische bloedneus in Nowheresville. Meiburg bouwt het uit tot een escapistische mantra: “I am leaving the life/I am leaving the life”. Rond hem beuken de muzikanten hun instrument aan gort en slaat een drum op hol. Ook “Insolence” trekt en sleurt op de maat van echoënde drums, als een woest getij met veel aanzwellen en terugtrekken. Het is Shearwater op zijn sterkst, maar ook op zijn hevigste.

En dat kan al eens te veel worden, zo blijkt. Ook “Immaculate” en “Pushing The River” bulken immers van het geweld, en dat is van het goeie teveel; de songs worden inwisselbaar, zo’n behandeling doet hen geen deugd. Dan liever even het welkome rustpunt “Run The Banner”, vooraleer met “Breaking The Yearlings” opnieuw een register meer wordt open getrokken: Meiburg galmt zoals hij alleen dat kan, de drums klinken als holle olievaten die in gindse haven uit grijpkranen vallen.

Met een zinderend “These Days” van R.E.M. neemt de groep uiteindelijk afscheid. Een iets te luid orgelpunt voor een optreden dat wat slordig morste met energie. “Dit is het begin van iets nieuws, maar vraag me nog niet wat”, zei Meiburg enkele uren eerder over Animal Joy. Dat het nog iets meer gekanaliseerd moet worden, is na vanavond wel duidelijk. Dat het kan, bewees de groep vroeger al, het is enkel kwestie van wat meer doseren.

Shearwater speelt op donderdag 5 juli op Les Ardentes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 16 =