Bon Iver

Van
sobere en ingetogen breekbaarheid tot bombastische uitspattingen,
het concert van Bon Iver behelsde het allemaal, maar de avond had
één rode draad: pure schoonheid.

Met de herfst was ook Bon Iver in het land. De oranje gloed van de
bomen onderweg zorgde voor een ideaal decor om af te zakken naar
hét melancholische concert van het jaar. Justin Vernon aka Bon Iver
zorgde voor een opzienbarende schok in alternatief muziekland met
de release van zijn zo goed als akoestisch debuut ‘For Emma, Forever
Ago
‘. Drie jaar na deze schitterende plaat bevestigt Vernon
zijn talent met een tweede langspeelplaat, de zelfgetitelde
Bon Iver, Bon
Iver
‘ en werd hij voor menig muziekliefhebber een icoon, en
niet het minst in België.

Een paar maanden terug stond het land in rep en roer toen de
Ancienne Belgique aankondigde dat Justin Vernon en zijn band
Brussel aandeden tijdens hun Europese tournee. De tickets vlogen
binnen het half uur de deur uit en vele muziekliefhebbers
probeerden daarna nog vruchteloos een ticket te bemachtigen. Deze
Bon Iver-gekte heeft zo zijn redenen. Niet alleen de hoogstaande
kwaliteit van zijn platen of hartverscheurende stem, maar ook de
durf om te veranderen maken hem zo interessant. Ooit was Justin
Vernon een bard die met heel sobere begeleiding de pijn van zich
afzong. De komst van het tweede album bracht een hele nieuwe
wending. De sound werd voller en complexer en voelde zelfs barok
aan. Live werd de setup dan ook uitgebreid tot maar liefst acht
medemuzikanten en die brachten gigantisch veel muziekinstrumenten
met zich mee waaronder twee drumtoestellen, een bassaxofoon en een
jachthoorn.

Desondanks de keuze voor een nieuw avontuur behoudt Vernons muziek
zijn herfstkleuren, ingetogenheid en warme emoties waar we ons zo
graag in nestelen. Een aanstekelijke gitaar, aanrollende drums en
Vernons falsetstem in ‘Perth’ vormden de perfecte intro voor deze
overdadige avond. Toch was er al meteen sprake van een lichte
afstand tussen het publiek en de groep. Dit had deels te maken met
het imposante aantal muzikanten op het podium dat soms weinig
ademruimte overliet. Bovendien betrapten we Vernon op een zekere
terughoudendheid. Met de opeenvolging van songs ‘Perth’,
‘Minnesota, WI’ en ‘Holocene’ werd aanvankelijk de volgorde van de
nieuwe plaat gerespecteerd. De laatstgenoemde zorgde voor een
eerste toenadering, een kippenvelmoment waar het publiek bij
momenten gelukzalig meefluisterde.

Na ‘Holocene’ kreeg de beroemde muzikant Colin Stetson het publiek
even op zijn hand door een zonderlinge, maar opwindende
saxofoonsolo. Het verwachte pad werd gedurende het concert nog een
paar keer verlaten. Zo kreeg het weemoedige ‘Flume’ een iets langer
bezinningsmoment dan op de plaat, het emotionele ‘Creature Fear’
een overbodige psychedelische uitloper vol chaos en Justin Vernon
introduceerde het geweldige ‘re:Stacks’ met een verhaal over de
geboorte van Jezus. Het was aangenaam Vernon eens uit zijn cocon te
zien treden zodat het publiek bij het concert werd betrokken.
‘re:Stacks’ werd een intiem moment tussen de frontman met gitaar en
de stilte van de zaal. Nadien barstte een oorverdovend applaus uit.
Een laatste onverwachte verrassing kwam er met een cover van Björk.
Het aanstekelijke ‘Who Is It?’ was de vreemde eend in de bijt van
de setlist, maar Bon Iver speelde het met een groot gemak en de
eerste dansstappen in het publiek volgden.

De hevig bediscuteerde eighties aandoende synths kwamen in actie
met het alom geprezen ‘Calgary’ en het fel verguisde ‘Beth/Rest’.
‘Calgary’ werd bij momenten ruig gespeeld, maar dit paste ideaal
bij de overgang naar rustigere passages. Dit deed het publiek nog
meer beseffen hoe magistraal de opbouw van dit lied wel is. Ondanks
de scherpe kritiek op de afsluiter van de laatste plaat,
‘Beth/Rest’, is deze song steevast opgenomen in de setlist. De song
belichaamt een liefde voor de platgetreden popsound van de jaren
’80 waarvoor de heren met langgekruld haar en dames met epauletten
spontaan hun aanstekers meewiegend de lucht in staken. Toegegeven,
de critici hebben gelijk dat deze song niet echt bijdraagt tot het
album, maar het toont wel aan dat Bon Iver lef heeft en nog lang
niet vastgeroest zit in één bepaalde sound.

Bon Iver sloot de avond af met een ware triomftocht. Het publiek
mocht luidkeels What might have been lost meebrullen
tijdens ‘The Wolves (Act 1 & 2)’, tijdens het eerste bisnummer
klapten band en publiek mee terwijl Justin het magistrale ‘Skinny
Love’ bracht en ‘For Emma’, welke song anders, vervolmaakte deze
voortreffelijke avond.

Er viel één minpunt van dit concert te bespeuren. Bon Iver slaagde
er ondanks enkele pogingen niet in een speciale band te scheppen
met het publiek. Daardoor gaf de band het publiek niet echt het
gevoel deel uit te maken van een unieke avond. Muzikaal scheerde
Bon Iver echter wel zeer hoge toppen. Justin Vernon heeft een
indrukwekkende selectie van talentvolle muzikanten gemaakt, kan
beroep doen op een gevarieerde setlist en de songs zitten vol
intelligente wendingen, geniale ingevingen en potentie tot
klassiekers. Dat Vernon een nieuwe weg inslaat mag dan wel tot de
nodige aanpassing bij de fans zorgen, toch blijft Bon Iver overal
rechtstaan en hoe. Deze groep kan alleen maar groeien.

SETLIST: Perth; Minnesota, WI; Holocene; Blood Bank; Flume; Hinnom,
TX; Wash; Towers; Creature Fear; re:Stacks; Who Is It?; Calgary;
Lisbon, OH; Beth/Rest; The Wolves (Act 1&2)
BIS: Skinny Love: For Emma

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =