Wooden Shjips :: West

Met twee albums op evenveel jaar zag het er naar uit dat Ripley Johnsons nieuwe band Moon Duo finaal zijn originele groep Wooden Shjips overgenomen had. Een niet zo absurde vrees, gezien beide groepen in gelijkaardige wateren ronddobberden en Johnson Wooden Shjips alvast bij de start als een soort cultband zag wiens platen vooral niet al te gemakkelijk behoorden te zijn.

Met West, een jaar na de singlecompilatie Vol. 2 en twee jaar na het knappe Dos, blijft de band evenwel mooi op kruissnelheid sinds hij debuteerde met een titelloze plaat in 2007. Na elk regulier album blijkt immers een verzameling singles en rarities te volgen die in essentie niet veel verschillen van de studioalbums. Evolutie of verandering zijn dan ook geen woorden die snel samen in een zin met Wooden Shjips zullen opduiken, tenzij voorafgegaan door een negatie.

En toch zijn er op West opnieuw kleine nuanceverschillen te horen die duidelijk maken dat de bandleden niet alleen betere songschrijvers worden maar ook dat ze stapsgewijs hun cultstatus ontgroeien zonder fans van het eerste uur voor het hoofd te stoten. Laatstgenoemden kunnen zich immers nog volop laven aan de in fuzz en feedback verzuipende sound die op West volop aanwezig is, zoals “Black Smoke Rise” ten overvloede bewijst. Het nummer bevat nog steeds de motorische drumslag die van Dos zo een denderende ervaring maakte, terwijl de gitaren zich achter een muur van distortion verschuilen.

Tezelfdertijd kunnen die gitaren niet verbergen dat het er een pak melodieuzer aan toegaat dan in het verleden, wat nog verder onderstreept wordt door het aanwezige orgel en — ietwat onverwacht misschien — Johnsons zang. Weliswaar zingt hij nog steeds alsof hij onder tien lagen kledij bedolven is, maar zijn semidebiterende manier van zingen flirt wel degelijk met het gegeven zanglijn. In het trage, slepende “Crossing” worden deze “wijzigingen” niet eens verholen, de in psychedelische fuzz gedrenkte song toont perfect aan dat ook met een meer dan minimale beheersing van het instrumentarium de boodschap kan worden overgebracht.

Ook “Home” schakelt enkele versnellingen lager en tast zelfs de grenzen van de rockpopsong af, met dien verstande uiteraard dat de toegankelijke, “klassieke” rocksong onder zoveel lagen distortion verborgen zit dat het even duurt vooraleer de “hitgevoeligheid” van het nummer duidelijk wordt. Met de protorock van“Flight” ligt het allemaal wat moeilijker. De geniale gitaarflarden botsen op een onderliggende stroom van logge ritmes en voortslepende melodieën die het contrast extra in de verf zetten, maar nergens echt weten te overtuigen en daardoor het nummer ook buiten deze plaat de stempel van zwakke broertje bezorgen.

“Passons” want het experimentele “Rising” (afsluiter van de plaat) is iets voor alle evangelisten op zoek naar verborgen satanische boodschappen door het nummer achterwaarts op de plaat te gooien. Het zorgt voor een aliënerende psychedelische ervaring die in navolging van zenboeddhistische uitspraken elke verwachting afblokt en alleen verwarring oproept. Wie liever vaste grond onder de voeten heeft, kan zich richten tot de rockende tweeling “Lazy Bones” en “Looking Out”. De eerste opteert voor swingende drums met dansallures terwijl de tweede een “vintage” Wooden Shjipsjasje combineert met frivole, zweverige gitaaruitstappen.

De pseudo-inwisselbaarheid die van Dos de facto een langgerekte heerlijke track maakte, is op West ingeruild voor een mozaïsch patroon van klanken en ideeën dat met elk nummer een andere invalshoek vindt. Hierdoor haalt Wooden Shjips’ derde studioplaat nergens de instantieherkenning van het vorige album, al staat daar tegenover dat de band wel degelijk aantoont dat hij niet bang is om het eigen universum verder te verkennen. West is ondanks het feit dat de band zich een toegankelijker en warmer (lees minder verzopen) geluid aanmeet, een hardere noot om te kraken, maar het is die inspanning meer dan waard.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 4 =