Eliza Carthy :: Neptune

Hem Hem Records, 2011
PIAS

Ze was 13 toen ze samen met de zingende vrouwen in de familie
aantrad als deel van de Waterdaughters. Een goeie twintig jaar
later is ze één van de toonaangevendste artiesten in het folkmilieu
(en ook een beetje daarbuiten). Eliza Carthy is de dochter van
folkroyalty Martin Carthy en Norma Waterson, en is goed op weg haar
ouders naar de kroon te steken. Jools Holland en Billy Bragg zijn
gek op haar, vragen haar dan ook voor allerlei projecten, Hal
Willner van ‘t zelfde laken een broek, en ondertussen collaboreert
Carthy met al wie met haar in zee wil gaan. Het maakt van haar één
van de hardst werkende singer- songwriters in de industrie.

Onlangs verscheen haar achtste solo-cd ‘Neptune’, voor ‘t eerst
op haar eigen label Hem Hem Records. En het is een tour de
force
geworden. Haar derde geheel uit eigen nummers
opgetrokken cd vertelt in tien liedjes de laatste tien jaar uit
Eliza’s leven, en dat het een boeiend leven is wisten we al sinds
‘The Company Of Men’ uit haar in 2000 verschenen ‘Angels &
Cigarettes’. Dat nummer kreeg de onsterfelijke openingszin “I’ve
given blow jobs on couches to men who didn’t want me any more”. Als
boutade in folkmiddens kan het tellen.

Opener ‘Blood On My Boots’ vertelt het verhaal van een
losbandige en decadente Carthy op rockende en vooruitstuwende
muziek gezet. Het gestoorde van deze violiste wordt hier al meteen
in de verf gezet door een achtergrond koortje, volgens de
hoesnota’s gremlins, dat “na na na na na” op een kinderlijke wijze
zingt. Het zet het ik-ben-bedot-thema van dit nummer extra
in de verf.

‘War’ is zo’n gezellige sing-and-clap-along tot je naar de tekst
luistert, waarna het een bitterzoete afrekening met een ex wordt.
De snerende tekst op carnavelleske muziek maakt het alleen maar
grimmiger. Hetzelfde geldt voor ‘Monkey’ waarin ze het
zelfmedelijden niet schuwt, maar steeds op een vrolijke manier.
Vrolijk is ze eveneens in het maatschappijkritische ‘Britain Is A
Carpark’, dat zich na zoveel luisterbeurten ontpopt tot een
hedendaags ‘Big Yellow Taxi’.

Twee van de drie absolute hoogtepunten komen vrij vroeg aan bod.
‘Write A Letter’ is een told-you-so-song. Ze beseft dat
iedereen haar waarschuwde maar hoopte op anders… Het nummer
drijft op een ritme dat traag maar gestaag naar een crescendo
werkt. Als op het einde alle alarmeerders aan bod komen, zingt
Carthy met die snik in de stem waarvan je verwacht dat het nooit
nog goed komt. ‘Tea At Five’ handelt over huiselijk geweld en wordt
zo zacht gezongen , je gaat er vanzelf stiller van praten. Maar ook
hier trekt ze op ‘t einde alle registers open.

‘Romeo’ en ‘Hansel’ zetten de luisteraar op het puntje van zijn
(of haar) stoel, er is meer op komst, iets gaat gebeuren.Het gaat
duidelijk beter met Eliza, maar iets is op til. Dat iets is het
laatste nummer en het absolute hoogtepunt, ‘Thursday’. Eliza Carthy
heeft doorheen haar carrière enkele showstoppers geschreven, en
hier zet ze er weer een van jewelste neer. Doorheen de cd bericht
ze van mislukte liefdes, hatelijke venten , bedrog en kommer en
kwel, en dit laatste lied lijkt even de andere kant op te gaan. Ze
heeft de liefde gevonden, is moeder geworden, lijkt perfect
gelukkig en dan komt de band man zeggen dat ze haar gezin
moet verlaten om op toernee te gaan. Carthy brengt dit bannale
gegeven echter met zo’n passie en zonder vals sentiment waardoor
dit nummer meteen gecanoniseerd mag worden.

De achtste cd van Eliza Carthy is met voorsprong haar beste.
Niet één nummer is van mindere kwaliteit, de cd duurt met zijn 50
minuten geen noot te lang of te kort, en Carthy zingt met krakende
stem haar ziel uit haar lijf. Wie Eliza Carthy nog moet ontdekken,
zal geen spijt van de aankoop van Neptune krijgen. Wie haar reeds
kent, zal al weten dat het bij Carthy enkel in stijgende lijn is
gegaan, en zal van deze cd meer krijgen dan verwacht.

http://www.elizacarthy.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + twee =