Het is stil bij goddeau. Er is nog een vluchtig paragraafje geschreven om dat stompje Pukkelpopverslag af te ronden, maar dat was het. Geen getuigenissen op goddeau. Gewoon omdat we niet geloven dat dat veel zin heeft. Het zijn woorden in de massa, meer ruis waar stilte hoort te zijn.
Natuurlijk is schrijven therapeutisch. We hebben zelf ons wedervaren op onze blog neergeschreven, en dat bewust daar gelaten. Het is maar onze kleine schrik, in niets te vergelijken met de ware omvang, en het heeft de megafoon van een online magazine niet nodig. En dus hebben we bij goddeau voor stilte geopteerd.
De feiten las u elders — vaak voorbarig en onjuist — de meningen — honderdvoudig en soms slecht geïnformeerd — waren overal. Op geen van beide vlakken voelen we de nood daar iets aan toe te voegen. U weet wat u moet weten; dat Pukkelpop tien minuten lang even de hel op aarde was, zo’n YouTubefilmpje van een rampfestival in de Verenigde Staten, maar dan eentje waarin uzelf, uw zoon of dochter, of vrienden en kennissen de hoofdrol speelden. Het voltallige goddeauteam is er — op een oppervlakkige hoofdwonde na — gelukkig ongeschonden uit geraakt. Anderen waren minder fortuinlijk, en onze gedachten zijn vooral bij hen, en bij de organisatie die de catastrofe en de nasleep ervan voortreffelijk afhandelde.
Alles wat zegbaar was, is al gezegd. En voor de rest zijn geen woorden. En daarom leest u hier niets meer over Pukkelpop.
