Maybeshewill :: I Was Here For A Moment And Then I Was Gone

Ten tijde van zijn debuut Not For Want Of Trying werd Maybeshewill nog beschouwd als een tweede 65daysofstatic. Waar de groep op zijn eerste plaat als een furieus postrockbeest klonk, kiest hij tegenwoordig voor gladde, schone instrumentale rock, al is I Was Here For A Moment And Then I Was Gone geen wonderbaarlijk album geworden.

Met het beresterke Not For Want Of Trying veroverden de DIY’ers uit Sheffield op slag de harten van de postrockers. Maybeshewill moest het niet hebben van de uitgemolken crescendo-rock, maar wendde zware riffs, pianodreunen en dromerige electronica- en stemsamples aan om afwisselend vuil en agressief en kleurrijk en emotioneel te klinken. De beste illustratie daarvan blijft de postrock-anthem “He Films The Cloud Pt. 2”. Sing The Word Hope In Four-Part Harmony moest de bevestiging zijn, maar was al minder fantastisch. Maybeshewill dreef het aantal hardcore punk- en electronica-uitbarstingen verder op, alleen veroorzaakte het tweede wapenfeit geen wow-effect.

Zelfs in een steriel genre als postrock zijn bands (soms naar eigen zeggen, soms duidelijk hoorbaar) onderhevig aan een subtiele evolutie. Wild Dogs In Winter en The Samuel Jackson Five zorgden voor een welgekomen frisse wind. Of Maybeshewill dat kan, betwijfelen we. Eén luisterbeurt was voldoende om de nieuwe Maybeshewill te ontrafelen. Op I Was Here For A Moment… krijgt lichtjes overgeproducete orkestrale rock de bovenhand. De door ranzige gitaren en krachtige drums gedreven postrock blijft aanwezig, maar wordt meer dan ooit gedreven door melancholische piano- en vioolmelodieën. Iets nieuws onder zon? Helemaal niet. We proeven regelmatig herkauwde recepten.

Een naam die onmiddellijk rondspookt, is God Is An Astronaut. De van violen, piano en nodige “aaaaa”’s voorziene intro en het weemoedige “Take This To Heart” verklappen meteen waar de Sheffieldenaren naartoe willen. Maybeshewill gaat voluit voor emotie. Aan vertrouwelijk rockgeweld, inclusief verzengende gitaren en mokerslagen, is er geen gebrek; ook het patroon van piano-viool-uitbarsting hebben we al ergens gehoord. “Words For Arabella” zit in hetzelfde hoekje, maar klinkt zo nodig nog sentimenteler. Een ware stortvloed van (te) hoog in de mix staande tragische violen stort minutenlang neer. “Red Papers Lanterns” op zijn beurt blijft helemaal niet hangen. Met steeds datzelfde riffje en keyboardgeluid krijgen we iets te weinig van het goede.

Hier en daar levert de nieuwe formule wel indrukwekkend mooie songs op. “Critical Distance” en “Farewell To Sarajevo” zijn behoorlijk verslavend. Een bloedmooie melodie, dito strofes en een leuke spanningsopbouw: beide nummers hebben het allemaal. Een overtuigende Maybeshewill 2.0 komt dan toch naar boven drijven, en die klinkt filmisch en verdomd intens. Ofwel snijdend en agressief, wanneer de band terugkeert naar zijn roots, of met andere woorden het grof geschut bovenhaalt.

Alleen jammer dat ook “Accolades” en “An End To Camararaderie” kreunen onder de dikke pianolagen. Ook in afsluiter “To The Skies From A Hillside” worden keiharde gitaarbreaks en up-tempo drumwerk afgewisseld met orkestrale violen en overvloedige pianosamples. Op het einde van het nummer doet Maybeshewill je met de gelaagde sound van drums, gitaren en piano opnieuw wegdromen.

U heeft het misschien al door, maar I Was Here For A Moment… is een album waarop de nummers vaak moeilijk te onderscheiden zijn. Met heel pianogedreven nummers en veel minder spastische elektronica maakte Maybeshewill misschien wel zijn meest toegankelijke album. Door beroep te doen op de gevoelens van de luisteraar, zal Maybeshewill zeker aanslaan bij postrockfreaks, maar het is zeer de vraag of de Sheffieldenaars ooit buiten de grenzen van de niche bekendheid zullen vergaren. We zijn alvast niet volledig overtuigd door I Was Here For A Moment…, maar misschien kan het live wel voor enkele kippenvelmomenten zorgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 1 =