Micachu & the Shapes and the London Sinfonietta :: Chopped & Screwed

Rough Trade, 2011
Konkurrent

Tsjongejonge, lang geleden dat er nog eens zo’n, euh,
conceptvol conceptalbum is uitgebracht als ‘Chopped & Screwed’,
een plaat die de knotsgekke indiepoppers van Micachu & the
Shapes samenbrengt met de London Sinfonietta voor een reeks
experimentele live-opnames. De titel verwijst naar een procédé uit
de hiphopscène van Houston, waarbij het tempo van nummers handmatig
vertraagd wordt en verder met het geluid wordt geklooid door beats
over te slaan of te scratchen. Dat principe werd door Mica
Levi (frontvrouw extraordinaire) overgeheveld naar een spitante
combinatie van folk en hedendaags klassiek, al weet die
bevreemdende mix zelden het predicaat “interessant” te
overstijgen.

Over het algemeen klinkt het album als een 45-toerenplaat vol
werk van Steve Reich, John Zorn en György
Ligeti, maar dan afgespeeld op een platenspeler die het toerental
nog op 33 1/3 heeft staan (lomer, zwaarder, donkerder; vertraagd,
quoi). Daarover worden de geestachtige vocalen van La Levi
gedrapeerd en botsen pop, jazz en hedendaags klassiek in vol ornaat
tegen elkaar aan. In opener ‘State of N.Y.’ zorgt dat voor
experimentele drone, in ‘Everything’ voor eclectische pop die al
meer doet denken aan de sound van debuut ‘Jewellery‘. De
houtblazers en strijkers van het London Sinfonietta ruisen nerveus
tegen het folkinstrumentarium en elektronica van de Shapes.
Merkwaardig? Alleszins.

Verder zijn er helaas weinig nummers waarover veel opzienbarends
te melden valt. ‘Fall’ is uit strijkers opgetrokken elektronica
(Jóhann Jóhannsson aan
de opium, zoiets), ‘Medicine’ onrustige ambient uit een
stormachtige oceaan en ‘Average’ door onheilspellende ritmes
voortgejakkerde noise die haar naam alle eer aandoet. Allemaal nog
net oké, zo van: “ik snap er geen jota van, maar hier en daar hoor
ik iets speciaals”. Na een tijdje gaan de energetische
spielereien en nergens heen leidende vocale melodieën
(zang en instrumentatie staan schijnbaar volledig los van elkaar;
zie bijvoorbeeld ‘Low Dogg’) echter vooral op de zenuwen werken.
Het gelauwerde ‘Jewellery’ vonden wij al wat te hectisch voor onze
tere oortjes, op ‘Chopped & Screwed’ wordt de chaos nog eens
opgedreven.

Micachu heeft hier zo’n album afgeleverd waaruit je mits enig
opzoekwerk – een universitair college, drie cursussen en een
jaartje avondschool moeten volstaan – een ongetwijfeld zeer zinnig
onderwerp voor een thesis zou kunnen destilleren. Spijtig genoeg is
dat niet meteen waar wij naar zoeken in onze muziek. Nu blijft
‘Chopped & Screwed’ een album waar wij kop noch staart aan
krijgen, terwijl wij in de experimentele sector wel een en ander
gewend zijn. Zoals wij al zeiden: interessant. Maar niet voor veel
langer dan een kwartier.

http://www.londonsinfonietta.org.uk

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 11 =