Black Dub :: Black Dub

Jive, 2010.

Als muzikale held Daniel Lanois op café
gaat met jong talent, dan kan dat niet anders dan vuurwerk
opleveren. Wat moet het dan niet geven als hij zo’n piepkuikentje
uitnodigt in zijn studio? Wie zich ooit die vraag stelde, kan sinds
kort het antwoord oppikken bij z’n vaste platenboer. Dat antwoord
heet overigens Black Dub. Onder die noemer werkte Lanois het
afgelopen jaar samen met niemand minder dan Trixie Whitley, onze
Belgische hoop op een soulvolle toekomst. En dat is nog niet alles,
want verder wist de man ook Daryl Johnson en Brian Blade in te
lijven. Als resultaat kwam daaruit een debuut voort dat op zijn
beste momenten hallucinant goed is.

Opener ‘Love Lives’ is daar al meteen een mooi voorbeeld van.
Met een dodelijk efficiënte gitaarlijn wordt plaats geruimd voor
een sixties couplet, gezongen door de meester zelve, alvorens
Whitley haar keel mag openzetten. Het geheel escaleert tot een
soort vraag- en antwoordspelletje tussen de twee, om daarna
zachtjes weer uit te deinen.

Ook opvolger en vooruitgeschoven single ‘I Believe In You’
does the trick, met een glansrol voor de tandem
Blade-Johnson. Die slaagt erin om licht exotisch aandoende ritmes
binnen te smokkelen in een nummer waarin verder vooral een zekere
tristesse en tonnen soul primeren. Andere toppers zijn
tearjerker ‘Surely’ en de met dub geïnjecteerde country van
‘Silverado’. Die laatste mag wat mij betreft qua productie ook
meteen een plaatsje reserveren op Daniels wall of fame, niet mis
naast kleppers als ‘With Or Without You’ en ‘Make You Feel My
Love’.

Hoe zit het dan met die andere songs? Wel, die zijn zeker niet
onaardig. Zo heeft ‘Ring The Alarm’ een lekkere vibe, stelt ‘Nomad’
opnieuw de klasse van Lanois als gitarist tentoon, en is ‘Canaan’
een instant meezinger. ‘Last Time’ doet echter iets te veel aan als
een bluespastiche, en ‘Sing’ is het enige nummer waarbij de
verschillende invloeden hopeloos over elkaars voeten
struikelen.

In totaal levert dit een plaat op die er soms boenk op
zit, maar helaas ook een enkele keer de bal compleet mis slaat.
Daarenboven moet je af en toe goed opletten, wil je de rode draad
op het album kunnen blijven volgen. Trixie Whitley steelt meer dan
eens de show en het siert een ervaren rot als Daniel Lanois dat hij
haar dit ten volle gunt. En zo wordt dit ook een beetje een
clandestiene kanshebber voor Belgische plaat van het jaar. Move
over, Admiral
Freebee
!

http://blackdub.jiverecords.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + 8 =