Al een maand of negen uit maar pas nu hier te lande verdeeld en dus door meneer de facteur onverwijld op de deurmat van de goddeauredactie geploft: Pay The Piper van het Maastrichtse The Mad Trist. En wat blijkt: de band wordt in flagrante delicto met de handjes in de koekjestrommel van Josh Homme betrapt.
Stonerbands uit Nederland, momenteel het land met een knetterrechts kabinet en een lik-op-stukbeleid; stilaan kunnen de straten ermee geplaveid worden: Drive Like Maria (ok, met enkele Belgische bandleden), Heist, ZEUS, De Staat of Astrosoniq, om er maar enkele te noemen.
The Mad Trist — de naam komt voor in een kortverhaal van de geniale neuroot Edgar Allen Poe — zijn vier stonerrockers die de einder van het Zuid-Limburgse Heuvelland afspieden. Ronkende woestijnrock uit het Maasdal dus. Hazelworm, pissebed, veldmuis en het Maarts viooltje versus gilamonster, vogelspin, coyote en Joshua tree: Maastricht vergelijken met de broeierige en bevreemdende setting van en rond Palm Desert heeft iets bizars. Maar toch, we zijn gecharmeerd door het debuut van The Mad Trist.
"Like A Perfume" klinkt wel eerder als een afleggertje van het Gentse Waldorf en heeft te weinig forsballen om echt te overtuigen. In het ietwat kleurloze "Caught Up In Mime" lijkt The Mad Trist er zich, om eens een uitdrukking van onze noorderburen te bezigen, met een jantje-van-leiden vanaf te maken. De spanning en strakheid in de obligate lange afsluiter "Won’t That Look Good On You" zakt algauw als een slappe soufflé in elkaar. En je zal het altijd zien: geen SOS Piet in de buurt.
Neen, de invloeden van The Mad Trist liegen er niet om: zware seventies en vooral het paradepaardje van onze favoriete Josh. De dynamiek en de productie zijn gaaf. Het is dansbaar, met vinnige, smoorhete en forse gitaarduels, geraffineerde tempowisselingen en een geheimzinnig, psychedelisch, ja zelfs, onbehaaglijk sfeertje. Het plaatje is eveneens bezwerend, sexy, poppy, af en toe lekker lodderig en mellow en ook de dromerige koortjes ontbreken niet op het appel. Groovende baslijnen, strakke drums, melodieuze zanglijnen, het is allemaal check, check, check en nog eens check. Zelfs de zang van Arthur von Berg is krek Homme. Luister naar de manier waarop hij in de beginstrofe van het redelijk superbe "Juvenile" ons levensprobleem verwoordt: "I am a sucker for love / But I’m addicted to lust".
Volgens Plato zijn er twee "werelden": die van de volmaakte ideeën en onze wereld, die een onvolmaakte afspiegeling daarvan is. Waar de zintuiglijke werkelijkheid een onvolmaakte verwijzing is naar de hogere vormen, zo is de kunst een onvolmaakte afspiegeling van de werkelijkheid. The Mad Trist is dus, een doorslagje van de Queens zijnde, een kopie van een kopie van een kopie van een kopie, als u nog kunt volgen tenminste. Het laat ons echter koud wat het oordeel van de oud-Griekse kniesoor over de muziek van The Mad Trist zou zijn geweest: wij vinden het QOTSA-truukje af en toe best vermoeiend. Meestal werkt het echter wel: het kwartet is op zijn best in de iets ruigere nummers die op een Era Vulgaris niet hadden misstaan. Hoort hoe de astrante gitaren zich kundig door "Alibi" meanderen of laat u meeslepen door het verschroeiende "Silver Lines".
Geen misplaatst chauvinisme hier, maar de Belgische rots in de branding Triggerfinger geeft alle andere stonerbands ten oosten van de Koninginnen Van Het Stenen Tijdperk nog steeds met sprekend gemak een pak voor de broek. Genietbaar plaatje, dat Pay The Piper, maar nu toch wel een beetje aan een eigen smoel werken, jongens.
