De Beren Gieren + Jamie Saft :: 5 oktober 2010, Vooruit

De “Pay What You Want”-actie, waarbij studenten zelf de ticketprijs kunnen bepalen bij een aantal voorstellingen, had duidelijk voor de gewenste resultaten gezorgd en een hoop volk naar de Vooruit gelokt. De Balzaal was verrassend goed gevuld voor een jong Belgisch trio en een pianist die alle registers open trok.

De naam alleen al, De Beren Gieren, spreekt boekdelen. Hier geen pianotrio dat teert op voorspelbare spielereien, maar een stel jonge snaken dat jazz van z’n wat duffe imago af wil helpen en daar best goed in slaagt. Pianist Fulco Ottervanger, bassist Lieven Van Pee en drummer Simon Segers wonnen in 2009 de editie van Jong Jazztalent, wat een aantal mooie kansen met zich meebracht. Zo mocht het trio aantreden op de recentste editie van Gent Jazz en worden ze nu het land rondgestuurd in het kader van de JazzLab Series.

En er is wel meer bewijs van hun gretigheid: Ottervanger was al aan het spelen voor z’n kont het stoeltje raakte en van meet af aan werd duidelijk dat de band een avontuurlijke stijl hanteert waarbij duidelijke constructies van alle kanten aangevallen worden door plaagstootjes en kleurrijke interventies. Daardoor is het ook mogelijk dat je een nummer voorgeschoteld krijgt dat zowel uitpakt met een treurig, steeds herhalend motiefje, als verrassende uithalen richting free jazz.

Ottervanger is de meest opvallende muzikant: technisch sterk, met snuggere ideeën en een tegendraads gevoel voor humor met een hoog ICP-gehalte. Hij vermijdt lange en vermoeiende melodielijnen en door te opteren voor een verteerbare stijl met hier en daar knoestige wendingen, heb je steeds het gevoel dat er iets gebeurt. Van Pee en (vooral) Segers zijn conventioneler in hun aanpak en laten horen dat de band bij momenten niet zo erg ver van de rocktraditie staat.

Meer dan een uur het niveau van het openingskwartier aanhouden, was iets te hoog gegrepen, maar met composities als “Alles tegelijk” en “Accessibility Now” onder de arm is er geen enkele reden om te twijfelen aan het talent van De Beren Gieren. Meer nog: de band laat nu al dingen horen die een charme hebben waar meer gerodeerde bands al lang niet meer mee uitpakken. Benieuwd wat de toekomst gaat geven.

Heel andere kost met Jamie Saft. De multi-instrumentalist, nu bezig aan zijn eerste tournee als pianosolist, is vooral bekend als toetsenman in verschillende John Zornprojecten, maar het daarbij houden, zou de waarheid onrecht aandoen. Saft is immers een kameleon die zowel binnen als ver buiten de jazztraditie aan het werk is: hij houdt zich ook bezig met avant-garde compositie, metal en reggae, de doom jazz van Swami LatePlate en verschillende projecten met andere jonge honden zoals drummer Mike Pride. Wie de man vooral kent van Electric Masada en zijn bijdrage aan de Book Of Angels-reeks, heeft vermoedelijk grote ogen getrokken.

Binnen de Radical Jewish Culture-lyriek gaat het immers over een virtuositeit die zich vooral uit via dosering en bedwelmende elegantie. Op het podium van de Vooruit toonde de man echter een bredere staalkaart van zijn kunnen, en die was ronduit overdonderend. Zonder een seconde te verspillen pakte hij meteen uit met hypercomplexe Zorncomposities uit avant-gardehoek: een continue wisselwerking van een losgeslagen rechterhand en een donderende tweehandige aanpak à la Borah Bergman. Technisch virtuoze, maar erg bombastische muziek. De man liet uiteenlopende dingen horen; zo passeerden ook stukken uit zijn duoplaat met klarinettist Ben Goldberg, maar ook materiaal uit een nog te verschijnen standardsalbum.

Zoals aangekondigd liet de pianist ook werk horen van een van zijn helden: Bob Dylan. Die songs waren enigszins toegankelijk in vergelijking met zijn startoffensief, maar “Po’ Boy” (uit Love And Theft) en “Restless Farewell” (uit protestklassieker The Times They Are a-Changin’) waren niettemin moeilijk herkenbaar en lagen zwaar op de maag. De aanpak werkte beter bij “Ballad Of A Thin Man”, waarbij hij de donkere akkoorden en sfeer intact liet en hier en daar wat barokke versieringen inlaste. Saft is geen groot zanger, maar het was het soort nummer dat hem een vrijheid gaf waar hij graag gebruik van maakt.

Saft speelde een goed uur en dat volstond. Als bewijs van zijn imposante techniek en veelzijdige virtuositeit was dit meer dan voldoende, al had hij best wat beter gedoseerd, want het soms hysterische spel, dat ‘soul’ opofferde aan het altaar van de virtuositeit, kwam de set niet altijd ten goede. Soms begon je je af te vragen waar de grens tussen eerbetoon en verwoesting lag. Gelukkig werd dat laatste dan weer gecompenseerd door een vrij getrouwe en grappige (vooral door het visuele aspect) versie van ZZ Tops “A Fool For Your Stockings”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × twee =