Natuurlijk staan wij allemaal te drummen om tijdens het
zomerseizoen de helden van enkele generaties op een festivalpodium
te zien strijden. Tijdens deze maanden tonen de weiden zich echter
ook het perfecte strijdveld voor de new kids on the block om hun
eerste pluimen te verdienen. Wie weet is die dagboekentree binnen
enkele jaren niet je sterke toogverhaal, wanneer jij een in
razendsnel tempo uitverkochte AB-gig ooit nog voor drie man en een
paardenkop zag spelen op een zijpodium. Dit zou wel eens het geval
kunnen zijn voor de Leffingeleuren-bezoeker die de gig van
TeenagersInTokyo meepikt. Dit voor 80% door oestrogeen aangedreven
vijftal verzamelde al een schare fans als opwarmer voor onder meer
CSS en Gossip, maar is nu
klaar om de wereld te veroveren met hun eerste langspeler.
Ze hebben alles in huis om de hype van het najaar te worden: de
attitude, de look (frontvrouw Samantha Lim zou als professionele
hipcat zo het nieuwe Topshop-boegbeeld kunnen worden) én de songs.
Laat de nieuwe single ‘Peter Pan’ gerust je trommelvliezen strelen:
catchy alternopop die het debuut van Sneaker Pimps een make
over voor de dansvloer geeft. In combinatie met de juiste mixen –
The Horrors
namen het nummer al onder handen – en de in het oog springende
videoclip waarin een boerderijset in een bloedfestijn eindigt, kan
dit wel eens de doorbraakhit worden.
Het stopt niet bij dat ene scherpe schot op ‘Sacrifice’. De
titeltrack grijpt als opener meteen je aandacht: de riff van de
uitgebeende strofen doet meteen aan The xx denken, het
refrein is Blondie in de mix bij Ladytron. Ook
doorheen ‘End It Tonight’ dwaalt Debbie Harry’s geest rond, voor de
gelegenheid gewrongen in een skinny Nudie jeans. De
onderkoelde popsong ‘New Day’ wordt met voldoende schijnbare
tegenzin gezongen om cultureel verantwoord te zijn en heeft alweer
een grandioos geconstrueerde bridge-refrein-combo waarop Ladyhawke terecht
jaloers mag zijn. TeenagersInTokyo weten hoe ze een song moeten
schrijven: de uitbarstingen van ‘Talk to the Fire’ of de mix van
hoekige beat, heliumklaagzang en afgemeten gitaarakkoorden in
‘Isabella’ zijn bijna too cool for school en schreeuwen om
een zweterige kelderclub.
Goede punten, maar natuurlijk moet er nog verder aan de formule
gesleuteld worden. Zoals blijkt uit de overvloedige referenties in
bovenstaande paragrafen, zal de verdere zoektocht naar een eigen
muzikale identiteit de eeuwigheidswaarde van TeenagersInTokyo
duchtig beïnvloeden. Een eerste stap is alvast om het zachtere werk
overboord te gooien. De gesuikerde zanglijnen van ‘Long Walk Home’
vechten met de wavy synthlijn. Wat de grote finale had
moeten zijn, is nog een bontere overtreding geworden: ‘3046’ is het
soort danceballade waarmee Sylver een plaat zou afsluiten. Die
koude rilling langs de ruggengraat bevestigt meteen dat er nog werk
aan de winkel inzit, maar voorlopig krijgt Teenagersintokyo toch al
een plaats in de “big in 2011′-poll.
