Delphic :: ”Morrissey is de homoversie van Liam Gallagher”

Vergeet minimal, wonky en andere obscure nichegenres. Als het om dansen gaat, dan keert de blik opnieuw richting de euforie van de second summer of love. Ook op Acolyte, het straffe debuut van het Britse Delphic, wordt er gefuifd als ware het opnieuw 1989. Zaterdag herschept de groep de Pyramid Marquee van Werchter voor één keer tot de legendarische discotheek The Hacienda.

Het voordeel van deze band is dat het leergeld al betaald is, zo wordt al snel duidelijk bij een gesprek met frontman James Cook. Na onbevredigende jaren in andere groepen, gingen de groepsleden samen in retraite om — nog voor er één noot muziek was gespeeld — te bepalen wat het vooral niet en vooral wél mocht zijn. Dat bleek een noodzakelijke move, zo vertelt hij.

Cook: "Voor Delphic zaten we allemaal in andere bands die in Manchester al iets bereikt hadden, maar waarin we ons absoluut niet meer thuis voelden. Dan zaten we samen op café, en kwamen we tot de conclusie dat we eigenlijk niet de muziek maakten die wij wilden horen, maar waarvan we dachten dat anderen dat wilden. Als je een bepaald niveau hebt bereikt waarop je gemakkelijk kunt optreden voor een behoorlijk groot publiek, komt ook het moment dat er mensen opduiken die je allerlei zaken gaan aanpraten als "je hebt wel een popliedje nodig" of "verander dit of dat, dan tekenen we je". Een jonge Engelse band wil gewoon zo snel mogelijk indruk maken en getekend worden door die mannen in pakken."
"Wel, die kerels hadden onze visie over hoe we een song moesten schrijven verknoeid. Omdat we dachten dat we zo een paar sporten hoger op de ladder zouden raken. En dus zijn we daar mee opgehouden, al was dat natuurlijk niet evident. Vergelijk het met een vriendin waar je — ondanks al haar gebreken en zelfs al gaat het nergens meer heen — bij blijft omdat je al zo lang samen bent en de relatie toch heel wat voor je betekent. Soms moet je echter loslaten als je wil evolueren."
"Het moest anders, besloten we toen we Delphic begonnen. We zijn toen samen in afzondering gegaan in een hutje in het Lake District, een nationaal park in het noorden van Engeland. We hebben er drie weken doorgebracht zonder tv en radio. Het enige wat we dag in dag uit konden doen was hout op het vuur smijten en lange wandelingen maken terwijl we praatten over onze ideeën en visies over de groep. Daar is de groep eigenlijk geboren, nog voor er een noot gespeeld was, uit dat lijstje van prioriteiten. En helemaal bovenaan stond dat we nu voor één keer onszelf zouden behagen. Het moest in de eerste plaats ons bevallen."

enola: Wat hadden jullie muzikaal gemeenschappelijk?
Cook: "Clubmuziek. We houden van bands als Soulwax of Simian Mobile Disco en zelfs mainstream dance acts. Daarnaast houden we van heel wat dingen op Warp en R&S, de Berlijnse technoscene, Carl Craig,.. Dansmuziek, dus."
"Eigenlijk waren we op dat moment de song even zat. Niet dat we daar helemaal van weg wilden, maar we wilden die minimale benadering van dans samenbrengen met meer traditionele songschrijfkunst. En daar heeft iedereen dan zijn eigen invloeden aan bijgebracht: stukken Manchester, stukken IJsland in de melodieën — we hebben veel geleerd van Björk, múm en Sigur Rós — en dan was er ook nog de soul van de eerste Led Zeppelin en de mooie songstructuren van David Bowie op Lodger en Low. In drie grote lijnen getekend kun je zeggen: indiemuziek uit de jaren negentig, experimentele electro en blues. Waar ze elkaar raken ligt het intense hart van Delphic."

enola: Het woord "soul" lijkt me erg belangrijk voor je, te tellen aan het aantal keer dat ik het tegenkwam in interviews met je?
Cook: "Absoluut. Ik denk niet dat een song echt een song is zonder soul. Dat is wat mensen raakt, en ik denk dat veel dance acts moeite hebben om dat hart te vinden; wat ze maken is strak en kil. Daarom werken we ook met een livedrummer: Dan (Hadley, mvs) zorgt voor een vloeiender ritme, hij steekt er gevoel in, en ook de bliepjes en ritmes die Matt (Cocksedge) en Rick (Boardman) toevoegen, zorgen voor een menselijke groove. Veel dance acts zijn echter zo strikt en mathematisch dat de song onmogelijk kan swingen."
"Je hebt dus die rockdynamiek nodig, en daarom hebben wij die ook binnengebracht in onze muziek. De traditionele strofe-refrein-strofestructuur doet een nummer beter werken, en dat ontbreekt vaak in dance. Daar gaat het om opbouwen en laten stilvallen om weer te laten aanzwellen. Wij proberen de beide te combineren door in onze manier van mixen met die builds and drops te werken, maar wel popstructuren aan te houden. We bevinden ons ergens in het midden."

enola: Het resultaat is een plaat die zonder overgang van de pure dance van "Acolyte" naar de dansrock op zijn New Orders van "Halcyon" gaat.

Cook: "Klopt. Een van de andere besluiten die we die eerste drie weken namen, was dat we een plaat wilden maken die een geheel was; eentje die van begin tot einde steek houdt, een trip. "Acolyte" is het hart van de plaat, en "Halcyon" paste er perfect na. Het leek ons leuk om die tegenstelling te hebben: een dancetrack en dan een echte single."

enola: Het vreemde is dat je zelf nooit New Order of andere Madchesterbands aandraagt als invloed, terwijl dat voor iedereen die Acolyte hoort de meest spontane referenties zijn. Alsof het gewoon de omgeving, Manchester, is die jullie toevallig in dezelfde muzikale richting duwt.
Cook: "Dat intrigeert me al langer, ja. Sinds onze begindagen worden we doodgegooid met die namen, en ik weet niet of dat de rest van de journalisten die over ons schreven heeft beïnvloed of dat het echt spontaan bovenkwam. Ik kan alleen maar eerlijk zijn en zeggen dat ik maar kleine flarden New Order hoor als ik onze plaat beluister."
"Natuurlijk heeft de muziek uit de vroege jaren negentig zeker zijn sporen nagelaten, maar dan eerder Orbital of het vroege Underworld. Dat zijn groepen die we vaak beluisterd hebben. New Order is een geweldige band en natuurlijk zijn ze een vergelijkingspunt omdat ook zij songs schreven en in een elektronische context plaatsten. In termen van synthlijnen en programming keken we eerder in de richting van andere groepen."
"Orbital is heel belangrijk voor ons geweest als het gaat om de programming, net als Underworld. We wilden een gelijkaardig geluid, maar dan met de helderheid van de compilaties van het Kompakt-label; iets meer up-to-date, dus. The Field heeft dat soort geluid tot de perfectie gedreven: hun samples zijn gewoon kraakhelder, alles klinkt net zoals het zou moeten. Dat wilden we ook creëren. Het moest het soort plaat worden als OK Computer, waar je ook na de tiende beluistering nog nieuwe dingen in ontdekt — een echo op de zang bijvoorbeeld, waardoor je plots helemaal van je sokken bent geblazen. Yeah, we zijn een groep producers. (lacht)"
"Ik vind het overigens wel geweldig om deel uit te maken van dat Manchesterverhaal, dat we dat erfgoed mee kunnen dragen. Maar journalisten focussen soms te hard op waar je vandaan komt, eerder dan hoe je klinkt. Als we een vijftal uit Oxford waren geweest, had iedereen ongetwijfeld niet snel genoeg "Radiohead" kunnen roepen, zelfs al waren we een punk-skaband."

enola: Wat ik zo charmant vind aan veel van de bands uit Manchester is die onbeschaamde ambitie. The Stone Roses, Oasis,… ze wilden niet meer of minder dan gigantisch worden. Wereldsterren. Het had iets overmoedigs, maar het was aandoenlijk om te zien hoe ze het in eigen hoofd al lang waren, zelfs al bleven ze soms niet meer dan een Brits fenomeen.
Cook: "Mancunians hebben een soort branie die wordt belichaamd door Liam Gallagher; hoe hij wandelt, hoe hij naar zijn microfoon opkijkt,.. hij geeft geen moer om wat mensen over hem denken en zal je met veel plezier vertellen om naar de duivel te lopen. Hetzelfde gaat op voor Ian Brown, en zelfs voor Morrissey, al brengt hij dat als een gevoeliger personage. He’s the gay Liam Gallagher, definitely. (lacht) Hij is net zo stoer, heeft evenveel swagger. Mancunians hebben dat soort houding, en ik weet niet of de rest van de mensheid dat begrijpt. Ik denk niet dat ze in de Verenigde Staten, waar iedereen zo vriendelijk is, die agressieve houding van Liam Gallagher begrijpen. Ik hou er wel van — ’t is grappig om te zien — maar zelf zijn we zo niet. We zijn eerder verlegen en teruggetrokken gasten die in hun slaapkamers aan hun muziek werken."

enola: Jullie begonnen aan de opnames van het album met Tom Rowlands van Chemical Brothers, maar dat duurde niet lang. Wat ging er fout?
Cook: "En zeggen dat we hem per se wilden. Elk label dat ons wilde tekenen, stelden we dat zelfs als voorwaarde, dat ze Tom als producer kon regelen. Uiteindelijk heeft hij met "Counterpoint" onze eerste single geproducet. Klonk geweldig, maar het was wel een Chemical Brothersnummer, en dat was niet echt wat we met Delphic wilden. We zochten een geluid dat meer minimaal en glad was, niet zo agressief en bombastisch. Dus besloten we het even zelf te doen tot we Ewan Pearson (hippe Engelse producer, mvs) ontmoeten. Op een dag vonden we onaangekondigd een erg knappe versie van "Counterpoint" in onze mailbox en de rest is geschiedenis. Tom begreep het overigens. Hij was tot de zelfde conclusie gekomen als ons. No bad feelings, there.

enola: Tot slot: de titel "Acolyte" betekent zowel nieuweling als discipel. Welke versie verkies je?
Cook: "We hebben het woord een beetje aangepast aan onze eigen betekenis. Toen we de plaat schreven, waren we net afgestudeerd en wisten we nog niet wat onze plaats in de maatschappij was. We zochten onze eigen niche die we konden verkennen. "Accoliet" is inderdaad een Bijbelse term die "volgeling" betekent, maar we hebben er een draai aan gegeven. Voor mij staat het voor iemand die gelooft. Die er van overtuigd is dat er iets meer in het leven is dan waar je op dat moment staat. En ja dat mag, de betekenis van woorden veranderen. Dat gebeurt toch al de hele godganse geschiedenis lang?"

Delphic speelt op zaterdag 3 juli op Rock Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 5 =