Trentemoller :: ”Ik hoop dat ik niet te serieus genomen word”

Quot homines, tot sententiae ofte "Zo veel mensen, zo veel meningen," liet Romeins redenaar Cicero ooit optekenen. Een leuze die perfect toepasbaar is op Into The Great White Yonder, de nieuwe plaat van de Deen Anders Trentemøller. Allesbehalve een hapklare brok, en dus lopen de meningen sterk uiteen. "Laten we hopen dat er toch nog enkele mensen de plaat in zijn geheel gaan beluisteren."

Na een baanbrekend debuut en een hoop succesvolle concerten bleef het de afgelopen jaren akelig stil rond de Deense producer Trentemøller. Tot hij zopas de opvolger Into The Great White Yonder op de wereld losliet. Vele recensenten hebben de grootste moeite om het nieuwe geluid te plaatsen en nog meer om er een eigen mening over te geven. Hoog tijd dus om de Deen te vragen wat hij zelf van zijn nieuwe plaat vindt.

Trentemøller: "Ik ben zeer fier en erg gelukkig met het resultaat. Tegelijk ben ik benieuwd naar hoe het album zal ontvangen worden omdat ik denk dat deze plaat toch wat meer aandacht van de luisteraar vraagt dan The Last Resort."

enola: Waar ligt volgens jou het grootste verschil met de voorganger The Last Resort?

Trentemøller: "Ditmaal speelde ik het leeuwendeel van de instrumenten zelf in, in plaats van alles te programmeren. Ik denk dat alles begon bij de goesting om terug te keren naar het bespelen van echte instrumenten. Lang voor ik elektronische muziek maakte, speelde ik in verschillende rockgroepjes, vandaar. Ik liet de computer vaak aan de kant liggen bij het opnemen van deze plaat. Ik werkte veel vaker met een analoge tape. Pas in een finale fase kwam de computer erbij, voor de post-production.
Ik merkte dat het afzetten van de computer me op een bepaalde manier dwong om intenser te luisteren. Je raakt enorm snel gewoon aan de werkwijze met de computer, waarbij je alles ziet en makkelijk kan manipuleren. Wanneer het scherm uitgaat, heb je plots enkel nog je oren om op te vertrouwen. Dat hielp me enorm vooruit. Uiteraard heeft dat zijn weerslag op het geluid van de nieuwe plaat. Analoge tapes roepen een gevoel van warmte op en hebben een organische, bestofte sound waar ik erg van hou."

enola: Wij vinden dat de plaat zijn geheimen pas volledig prijsgeeft als je ze als één geheel beluistert.

Trentemøller: "Volledig met je eens. Ik hou erg van de format van een album en laten we hopen dat er toch op zijn minst nog enkele mensen de plaat in zijn geheel gaan beluisteren. Want ik denk dat er vandaag enorm veel mensen schipperen tussen iTunes, blogs, downloadsites, … Al ben ik daar zelf ook soms schuldig aan (lacht). Ik ben er ook van overtuigd dat je van de individuele nummers van Into The Great White Yonder kan genieten. Maar ik hoop dat de mensen die hun tijd nemen om naar het album als één geheel te luisteren, toch nog iets anders ervaren. Ik neem de luisteraar graag mee op een trip of journey. Dat is de schoonheid van muziek, meerbepaald van instrumentale muziek: het roept bij iedereen andere beelden op."

enola: De plaat voelt algemeen heel warm aan, herbergt een geborgen gevoel, dat toch wordt verstoord door onrustige momenten ("Silver Surfer, Ghost Rider Go!!!"). Is dat een reflectie van jouw persoonlijkheid? Rust versus angst?

Trentemøller: "Inderdaad. Ik speel enorm graag met die contrasten. Warmte vs. koude, schoonheid vs. onrust. Ik laat de muziek graag omslaan. Een prachtige melodie die ik bijvoorbeeld link aan een laag die diep uit het onbewuste komt, of aan iets spooky dat er om heen dwarrelt. Op die manier wint de mooie melodie nog aan spankracht door de mystieke vibe die je niet meteen in woorden kan vatten, maar die er ontegensprekelijk is en je nieuwsgierigheid prikkelt."

enola: In meerdere nummers zitten wijdse getaargeluiden die doen denken aan Ennio Morricone. Een soundtrack bij een Noorse spaghettiwestern?

Trentemøller: "(Lacht uitbundig.) Helemaal juist! Ik zie de scènes zich al aan mij voorbijtrekken. Ik ben een grote bewonderaar van Morricone’s werk. Hij liet zich inspireren door de twanggitaar en ik hou ook erg van het geluid van die gitaren uit de jaren zestig. Dat is waarom er inderdaad veel gitaarstukken in het album geslopen zijn. Artiesten als Link Wray en Dick Dale inspireerden mij. Instrumentale surfmuziek uit die tijd is zo donker, gevaarlijk en sexy tegelijkertijd. Zie "Silver Surfer, Ghost Rider Go!!!" gerust als een ode aan dat geluid."

enola: Matthew Herbert liet zich onlangs in een interview ontvallen dat muziek voor hem veeleer om het proces van het creëren gaat, in plaats van om het uiteindelijke product. Hij verliest zijn interesse van zodra de muziek af is.

Trentemøller: "Voor mij zijn beiden even belangrijk. Ik hou enorm van het creatieve proces dat vooraf gaat. Maar ik geniet ook van de concerten, omdat daar vaak nieuwe ideeën ontstaan. De connectie met het publiek en de muzikanten werkt vaak erg inspirerend."

enola: "Into The Great White Yonder" bevat meer zang dan zijn voorganger. Een bewuste keuze?

Trentemøller: "Toch wel. Hoe veel ik zelf ook van instrumentale muziek hou, moet ik toch toegeven dat mijn platenkast voor negentig procent bestaat uit muziek waarbij gezongen wordt. De vorige plaat was volledig instrumentaal, ditmaal wilde ik vooral echte nummers schrijven. Plots had ik vier tracks geschreven waar perfect zanglijnen bij pasten. Gelukkig ken ik enkele bijzonder getalenteerde artiesten in Kopenhagen die meteen instemden om mee te werken. Het hielp me vooruit dat ik in het achterhoofd kon houden voor wie ik de nummers schreef en nog meer dat ik die mensen ook persoonlijk ken.
Ik koos bewust niet voor grote namen, wat het opnameproces versnelde en ook wel makkelijker maakte. Als er iets niet goed klonk, sprong ik op mijn fiets en reed ik naar de artiest in kwestie om een nieuwe versie op te nemen. Mocht ik ooit met een bekende stem werken, zou het ongetwijfeld met Hope Sandoval zijn, bekend van Mazzy Star. Ik ben helemaal weg van haar unieke stem: verleidelijk, begeesterend en mystiek, ze zingt met zoveel pijn en schoonheid tegelijk."

enola: Uit het noorden kwam de laatste jaren heel wat organische elektronica (Röyksopp, Lindstrøm and Prins Thomas, The Knife, …). Toeval?

Trentemøller: "Volgens mij valt dat toe te schrijven aan de Scandinavische blue vibe die over onze muziek waakt. Als je naar folkmuziek van driehonderd jaar geleden luistert, van uit de streek hier, dan hoor je diezelfde melancholie. Het zit wellicht in ons bloed. Zelfs als je naar vrij uiteenlopende acts als Fever Ray en Sigur Rós luistert, kan je dezelfde epische, dramatische ondertoon haast voelen."

enola: Ligt de tijd van remixes en clubmuziek nu volledig achter je? Is dat een afgesloten hoofdstuk?

Trentemøller: "Niet helemaal. Drie jaar geleden heb ik wel noodgedwongen besloten om voor een poos geen remixopdrachten meer aan te nemen, omdat ik niet wou bekeken worden als een remixartiest die geen inspiratie heeft om eigen stuff uit te brengen. Maar het afgelopen jaar maakte ik opnieuw enkele remixes, onder meer voor Depeche Mode en voor Franz Ferdinand. Die laatste was zelfs genomineerd voor een Grammy Award. Laatst nam ik ook nog een nummer van de Deense groep Mew onder handen."

enola: Voel je, nu je muziek maakt met echte instrumenten, meer appreciatie van pers en publiek? Word je nu serieuzer genomen?

Trentemøller: "(Lacht) Ik hoop alvast niet té serieus! Maar dat valt moeilijk in te schatten. Voor mij voelt het alvast heel natuurlijk aan om echte instrumenten te integreren, ook op het podium. Mede door mijn achtergrond en ervaring is het voor mij helemaal niet zo speciaal om op te treden met een echte groep (gitaar, bas, drummer en violen). Ik zou ook niet weten hoe ik het nieuwe album anders live zou moeten brengen."

enola: Volgens ons leent "Into The Great White Yonder" zich dan ook perfect tot live-optredens, of zijn we verkeerd? Toch sta je —voorlopig— nog niet op de affiche van de festivals.

Trentemøller: "Ik besloot om alle aanvragen voor de festivals af te slaan omdat ik denk dat deze plaat bij het publiek even de tijd nodig heeft om te groeien. Bovendien denk ik dat het album meer op maat van kleinere clubs gemaakt is, waar ik ’s nachts kan spelen. Al zal dat sowieso pas voor na de zomer zijn."

Trentemøller speelt op 26 oktober in de AB in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 7 =