The New Pornographers + Here We Go Magic

Here We Go Magic, het collectief rond de ervaren
singer-songwriter Luke Temple, telt ondertussen vijf leden. Bij het
titelloze debuut was Temple echter nog het enige lid van deze band,
wat betekent dat de nieuwe plaat, ‘Pigeons’, niet alleen anders en
voller klinkt, maar dat de songs van het vorige album ook herwerkt
dienden te worden. Bij hun doortocht in de Orangerie klonk vooral
het nieuwe materiaal succesvol. We ontdekten enkele
schoonheidsfoutjes en ook de mix was niet altijd even flatterend,
maar het verschroeiende tempo van de band zorgde voor een aangename
eerste helft van het optreden met als uitschieters ‘Collector’ en
‘Casual’. Het afsluitend tweeluik kreeg de zaal net iets verder dan
gewoon simpel meewiegen, al was de wall of sound waar ze
mee afsloten net iets te overbodig. Niet fantastisch, maar
duidelijk wel een klasseband, al zullen ze meer hun best moeten
doen om de aandoenlijke harmonieën live beter over te
brengen.

The New Pornographers dan. We zouden er
ondertussen vast een of andere ledemaat voor afstaan, maar
vooralsnog lijkt het er niet op dat Dan Bejar en Neko Case de
oversteek naar België ooit mee zullen maken. En dat vinden we
such a shame. Beider unieke stemgeluid is een van de
belangrijkste factoren in de unieke sound van The New
Pornographers. Maar kom, enkele jaren terug bewezen ze in de
Rotonde al dat ze ook zonder twee van hun boegbeelden live voor een
feestje zorgen en hun nummers alvast niet aan kwaliteit laten
inboeten. Na het matige ‘Challengers’ brachten de Canadezen
afgelopen maand hun vijfde studio-album uit. ‘Together’ is
vintage Pornographers materiaal. Melodieuze indiepop met
teksten die het midden houden tussen vinnig en melancholisch.

Voor hun set in de Orangerie plukten ze nummers uit alle vijf hun
langspelers en die werden op zo’n ingenieuze manier op elkaar
afgestemd dat het optreden geen enkel moment ritme en cohesie
miste. Aan podiumpresence kunnen ze vast nog een beetje werken,
veel van de bindteksten kwamen kig over, maar dat was meer
aandoenlijk dan irritant. Bijna 20 nummers passeerden de revue,
waardoor je soms het overweldigende gevoel kreeg dat je voor een
jukebox stond, al bedoelen we dit uiteraard op de meest positieve
manier: zelfs deze fangirl hier was vergeten hoeveel
sterke nummers het Canadese collectief op z’n palmares heeft staan.
Van nieuwkomers ‘The Crash Years’ en ‘(Your Hands) Together’ over
oude publiekslievelingen als ‘The Body Says No’ en ‘The Slow
Descent Into Alcoholism’, tot twee van hun rustigere pareltjes,
‘Challengers’ en ‘Adventures in Solitudes’. Elke song die werd
ingezet zat er boenk op en het overenthousiaste publiek
zag dat het goed was, en handelde ook naar dit gevoel. Eerlijkheid
gebiedt ons wel te vermelden dat A.C. Newman enkele keren heel ver
van de juiste toon zat en ook de drummer sloeg nu en dan mijlenver
naast het ritme, maar dat neemt niet weg dat we tegen afsluiter
‘The Bleeding Heart Show’ met glazige oogjes en een euforische
glimlach naar het podium stonden te staren. Bisnummers ‘Mass
Romantic’ en ‘Sing Me Spanish Techno’ bevestigden wat we stiekem al
lang wisten: wereldband, die New Pornographers. En zeer terecht ter
nauwer nood verplaatst van de veel te kleine Rotonde naar een
oververhitte Orangerie. We kunnen al niet meer wachten op hun
volgende passage.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + 4 =