Vlaanderen m’n land :: de boom van de Vlaamse film


Op één vlak zijn we allemaal Flamingant, blijkbaar (gelukkig
maar op één): als er een Vlaamse film speelt, gaan we er massaal
naar kijken. Een veelbelovend stel nieuwe regisseurs en een frisse
aanpak, die niet vies is van publieksvriendelijkheid, heeft daar
allicht veel mee te maken.

1. De Zaak Alzheimer (2003)
Vind ‘m goed, vind ‘m slecht, vind ‘m overschat, maar in ieder
geval, met zo’n 750.000 bezoekers was ‘De Zaak Alzheimer’ een
monstersucces, waarmee Erik Van Looy bewees dat een degelijke
Vlaamse policier echt wel mogelijk was. We hebben sindsdien op zo’n
800 BMW’s gepist. Schatten we.

2. Steve + Sky (2004)
Felix van Groeningen leverde met zijn debuut meteen een
visitekaartje af om u tegen te zeggen: eigenzinnig, jong en hip.
Het verhaal en de karakteriseringen stonden nog niet helemaal op
punt, maar de stijl ervan maakte wel meteen duidelijk dat we van
Groeningen in het oog moesten houden. En terecht: de regisseur
groeit nog met elke film die hij maakt.

3. Team Spirit (2000 – 2003)
Een film die meteen symbool kan staan voor het hele oeuvre van
snelfilmer Jan Verheyen: luchtig, oppervlakkig en gemaakt voor
supersnelle en supermakkelijke consumptie. Nochtans kunnen we er
niet om heen: Verheyen is de meest productieve regisseur van
Vlaanderen, en zijn films lokken altijd volk. Het is dus eigenlijk
uw eigen schuld. En eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat ‘Dossier
K’ heel goed meeviel.

4. Any Way the Wind Blows (2003)
Tom Barman, die bescheiden jongen uit Antwerpen die af en toe al
eens een plaatje maakt, verdeelde het publiek in lovers and
haters
met zijn filmdebuut. Een zinderende ode aan ‘t stad aan
‘t Scheld, goed geobserveerd, geestig en memorabel. En zou er
ondertussen nu al iet nief van Kiss binnen zijn?

5. Dirty Mind (2009)
Pieter Van Hees maakte zijn debuut met ‘Linkeroever’, een nogal
oneffen film die vreemde sprongen maakte, maar het was wel
duidelijk dat hij wat in huis had. En dat bewees hij met ‘Dirty
Mind’, een meeslepende, rock ‘n roll tragikomedie met een
schitterende Wim Helsen, die altijd klaar staat voor een search
and destroy
met zijn axis of evil.

6. Ex Drummer (2007)
Jong, hip en in your face: ‘Ex Drummer’ wil het allemaal
zijn, maar in de praktijk zit je gewoon anderhalf uur lang te
kijken naar mensen die heel hard roepen om geen enkele aanwijsbare
reden. Regisseur Koen Mortier wil zo graag choqueren, dat is niet
te doen, maar kan niet vermijden dat het patserige toontje van zijn
film al snel tegensteekt.

7. Dagen Zonder Lief (2006)
Kleine jongens worden groot en Felix van Groeningen promoveerde
naar de club van volwassen filmmakers met ‘Dagen Zonder Lief’. Een
sterker scenario (met dank aan Arne Sierens) en minder
profileringsdrang maakten hier een verdomd schone film
van.

8. Small Gods (2007)
Weinig gezien en zeker niet perfect, maar wel razend interessant,
deze vreemde vertelling van de broers Karakatsanis. Enkel geschikt
voor avontuurlijke filmfans, maar knap gefilmd en met een sterke
Steffi Peeters in de hoofdrol.

9. Loft (2008)
Erik Van Looy overtrof zijn eigen record en maakte de meest
succesvolle Vlaamse film aller tijden met ‘Loft’. Een gladde
whodunit die nu ook weer niet zó memorabel is, maar gewoon
door z’n populariteit al een mijlpaal, en ongetwijfeld ook een
indicatie van wat we in de toekomst nog kunnen verwachten van de
Vlaamse cinema. Iedereen gaat nu de volgende ‘Loft’ willen
maken.

10. De Helaasheid der Dingen
(2009)
Ja, Felix van Groeningen heeft drie films gemaakt en ze staan er
alledrie in. Dat komt omdat al die films een stap vooruit
betekenden en alledrie een sterke identiteit hebben. Deze
verfilming van de best-seller van Dimitri Verhulst is een
nostalgische, eerlijke prent die meer zegt over de Vlaamse
cafécultuur dan je misschien zou willen aanvaarden.

Keer
terug naar het decennium-overzicht!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 4 =