Met Simple Things hadden Henry Binns en Sam Hardaker direct een goudklompje in handen. Wie tegen beter weten in is blijven hopen op een nieuw Eureka! uit het kamp van Zero 7, moeten we echter ontgoochelen. De (al)chemie is ondertussen lang verdwenen en op "Yeah Ghost" valt meer lood dan goud te bespeuren.
Het was een tijdje geleden dat Zero 7 nog iets van zich had laten horen. Uiteraard haalt u "Simple Things" nog wel eens van onder het stof wanneer u, na een avondje stappen, met een prachtexemplaar van het andere — of hetzelfde, whatever gets your freak on — geslacht op het bankstel arriveert. Het plaatje uit 2001 wikkelt de hele kamer in satijnen dekens en licht uw appartement op met fijn geurende kaarsjes van nummers. U moet al voorlezen uit "Klassieke Vlaamsche gerechten" van Geert Bourgeois om de sfeer echt nog kapot te krijgen. We vroegen ons af of deze "Yeah Ghost" ook zo’n afrodisiacum zou kunnen zijn.
Het antwoord is vrij simpel: nee. Het is een slappe boel geworden, die zelfs door een paar dozijn hitsige oesters en een eskadron in fallusformatie aanstormende Spaanse vliegen niet kan worden rechtgetrokken. Het enige wat erger zou klinken is een gênante stilte, al zou die allicht hard haar best moeten doen om zo gênant te klinken als een aantal van de geluiden die deze plaat voortbrengt. Spoelt u maar eens door naar "Sleeper". Geen enkele Bordeaux Supérieur die helpt om zo’n faux pas door te slikken.
We beginnen met een weinig bijbrengende intro. Half oosters, half elektronisch, probeert "Count Me Out" ons dichter bij te lokken, maar achteraf bekeken blijkt de titel van het openingsnummer profetisch te zijn. "Mr McGee", daar willen we nog wel even voor blijven zitten. Fris nummertje met de zwoele soulstem van Eska Mtungwazi. U dimt het licht en schurkt iets dichter tegen uw Helena of Paris aan. Wat u niet weet, is dat we dan al over het hoogtepunt heen zijn. Wie dus op wat voorspel had gerekend komt van een kale reis terug, want behalve deze ejaculatio praecox valt er echt niet veel te beleven vanavond.
Biedt "Yeah Ghost" dan echt geen enkel houvast, wanneer u overmand wordt door second thoughts? De eerste noten van "Swing" zijn weggelopen uit The Stranglers’ "Golden Brown" en doen een verwoede poging om uw mojo aan te vuren. Maar wie daarmee de passie kan doen oplaaien, is een pyromaan van het zuiverste water. "Everything Up (Zizou)" wordt ingezongen door Henry Binns zelf, maar of dat zo’n schitterend idee is, daar durven we sterk aan te twijfelen. Dieptepunt is allicht "Medicine Man", dat op een in witte kousen uitgedoste hiphop-beat steunt en klinkt alsof Outkast een make-over kreeg van het team van "Queer eye for the straight guy". Geen pook die dit gebluste vuur weer aangewakkerd krijgt. "Ghost Symbol" solliciteert schaamteloos voor een plaatsje op de derde van Portishead, maar raakt niet eens in the same ballpark, laat staan dat het ooit tot third base raakt.
Als u toch per se een post-coïtaal sigaretje wilt opsteken, dan kan dat misschien op "The Road", een ingetogen afscheidsliedje, maar op dat moment is het al meer dan tijd om uw date een taxi te bellen. Want veel hebt u elkaar niet meer te zeggen, en al zeker niet over deze "Yeah Ghost".
