Editors + The Maccabees + Wintersleep

Vorst Nationaal, Vorst, 7 november 2009

Waar is de tijd dat Editors nog op het podium van de Botanique
stonden? In een paar jaar tijd is er veel veranderd voor de Britse
band, want vier jaar na de release van hun eerste album bleek Vorst
Club al te klein en moest het optreden van de groep rond Tom Smith
dan toch in Vorst Nationaal gehouden worden. In april volgt de
Lotto Arena, een zaal die ze – na wat we in Vorst te horen kregen –
ongetwijfeld gaan platspelen.

De eerste support act, Wintersleep, werd al
opgericht in 2001, maar de Canadezen hebben het beslist nog niet
zover geschopt als Editors. Muzikaal speelden ze dan ook in een
totaal andere klasse dan de hoofdact. De groep werd eerder dit jaar
geselecteerd als voorprogramma voor Paul McCartney, maar hoe mooi
die referentie ook is: wij waren niet echt onder de indruk van wat
we te horen kregen.

The Maccabees brachten het er een stuk beter van
af. Het speelde in hun nadeel dat het merendeel van het publiek
niet vertrouwd was met hun songs, maar de band liet zich niet van
zijn stuk brengen en zette een overtuigende set neer, met de
sinistere opener ‘No Kind Words’ en de epische afsluiter ‘Love You
Better’ als hoogtepunten. Een band met nog veel
groeipotentieel.

Eerder die dag waren Editors te gast in de Fnac
van Brussel voor een signeersessie. Aardige heren, dat zeker, maar
wel een beetje verlegen, zanger Tom Smith op kop. Wat een contrast
met de begeesterde performer die het hele publiek in een
handomdraai betoverde. En dat van bij de eerste noten – de
huiveringwekkende synths van ‘In This Light And On This Evening’,
de eerste song van een twintig nummers tellende setlist zonder
zwakke momenten.

De balans tussen de drie tot dusver verschenen Editorsalbums werd
ongeveer bewaard, wat zorgde voor een afwisselende en kwalitatief
bijzonder hoogstaande set. Na de pakkende openingssong werden de
gitaren bovengehaald en het duurde niet lang vooraleer de fans
compleet in het zweet stonden. ‘An End Has A Start’, ‘Bullets’,
‘You Don’t Know Love’ (dat start als een Depeche Mode-achtig
synthesizeranthem en dan losbarst in een spervuur van gitaren),
‘Bones’ en ‘The Racing Rats’ gierden door de zaal en lieten Editors
zelfzekerder en bekwamer dan ooit tevoren horen.

‘The Boxer’ zorgde voor een prachtig rustpunt. Tom nestelde zich
achter zijn piano en trok al de aandacht toe naar zijn intrigerende
bariton. Is het de ‘training’ van de vele optredens of oefent hij
iedere avond een kwartiertje voor het slapengaan? We zouden het
niet weten, maar het is een feit dat die heerlijke stem van Smith
iedere keer dat we hem horen beter en beter lijkt te klinken. Ook
de op ‘The Boxer’ volgende nummers (‘Lights’, ‘Blood’, ‘Escape The
Nest’ en ‘The Big Exit’) waren voorzien van een onvoorstelbare
intensiteit.

Met ‘Eat Raw Meet = Blood Drool’ heeft de band een nieuwe en
opvallend toegankelijke ‘meezinger’ te pakken, en het zou ons niet
verbazen mocht dit een van de volgende singles worden voor de
mannen uit Birmingham. De oudere nummers ‘Camera’ en ‘You Are
Fading’ hebben het nooit zover geschopt (laatstgenoemde was zelfs
‘maar’ een bonustrack), maar dat was er niet aan te horen. Vooral
‘You Are Fading’ was een kippenvelmoment van jewelste. Een moment
dat ononderbroken voortgezet werd dankzij ‘Smokers Outside The
Hospital Doors’ en ‘Bricks And Mortar’, wat ons betreft dé parel
van Editors’ nieuwste plaat.

Editors verlieten het podium, en de zaal daverde létterlijk toen
het publiek vroeg om meer. Gelukkig keerde de band terug nog voor
Vorst Nationaal in puin lag. Na een intiem moment met het
adembenemende ‘Walk The Fleed Road’, zetten Smith en co de zaal nog
een laatste keer in vuur en vlam met het indrukwekkende slottrio
‘Munich’, ‘Fingers In The Factories’ (dat tot nu toe altijd de
afsluiter was) en natuurlijk het kassucces ‘Papillon’. Het veel
gequote zinnetje “It kicks like a sleep twitch!” uit
laatstgenoemde werd bekrachtigd met uit het podium oprijzende
vlammen.

De uitvoering is hoe dan ook niet minder dan volmaakt, maar het
lijkt er zelfs op dat Editors ook de perfecte setlist te pakken
hebben. Wetende dat dan nog nummers als ‘All Sparks’, ‘Weight Of
The World’ en ‘Like Treasure’ achterwege gelaten worden, kan men
niet anders dan concluderen dat Editors een wereldband is.
Perfectie bestaat niet? Oh, jawel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =