The Golden Glows + Roland




Een
tijdje geleden
werden de schoenen al opgepoetst voor een rendez-vous met het
werk van Alan Lomax. Gisteren werd zelfs ter ere van de heer Lomax
het zwart-wit gestreepte pakje netjes gestreken en geheel
uitzonderlijk werd ook de zware bol rond de enkel gebonden.

Alan Lomax sprak ooit: “ik had alle klassieke muziek, alle
hedendaagse muziek, alle kamermuziek en alle populaire muziek
gehoord, maar niets maakte zo’n diepe indruk als de eenvoudige
woorden en melodieën van die zwarte gedetineerden.” En net die
melodieën, die Lomax samen met z’n vader verzamelde, zouden dankzij
The Golden Glows weer in de AB weerklinken.

Maar eerst mocht de Toots Tielemans van de bluesgitaren,
Roland aantreden. Hij nam plaats op het podium met
de nummers van de door Lomax ontdekte blueslegende Leadbelly onder
de arm. Met een als krekels zingende gitaarsnaar op de achtergrond
wist hij het gevoel van een oude ranch langs een verlaten highway
in Amerika op te roepen en plaatste zich meteen in de schommelstoel
on the porch. Hij schommelde rustig verder en bracht met
de nodige rauwheid zoals alleen hij dat kan, klassiekers in hun
originele jasje. Zo liet hij ‘There’s a Man Going Round Taking
Names’ gemixt met ‘Midnight Special’ en ‘Where Did You Sleep Last
Night’ de revue passeren, waarna hij plaats mocht maken voor Bram
van Moorhem en zijn twee bevallige dames; The Golden
Glows
.

Zij kwamen dit keer in het gezelschap van een 6-koppig mannenkoor
en een drummer, allemaal op hun paasbest gekleed in een zwart pak,
de dames in een lange, zwarte avondjurk. Hoewel hun kledingsstijl
en de tijdsgeest hen verried, wisten ze zich perfect voor te doen
als hardwerkende gevangenen in the working chain. Velen in
het publiek hebben zich beklaagd dat ze moesten blijven zitten,
want de denkbeeldige hamerslagen bij ‘No Sugar In My Coffee’ riepen
op tot hevig voetgestamp.

De set ging van een les in de geschiedenis van rock-‘n-roll met een
duo-versie van ‘Black Betty’, over mokerslagen tot
kippenvelmomenten, zoals de dames die alleen en bloedstollend mooi
een nummer van Hattie Ellis volledig ontkleedden en naakt en
fragiel in de zaal lieten rondwaren. Of de twee nummers met de
titel ‘I’m going home’, eenmaal enkel in de handen en diepe stem
van van Moohren, de tweede song heerlijk ten berde gebracht door
het volledige koor.

Er hing een tijdje een zweem van mysterie rond de samenstelling van
dit gelegenheidskoor maar er werd ons snel duidelijk gemaakt dat er
lustig geshopt was in de (Antwerpse) muziekregionen; Hans Dockx,
Filip Huyghebaert, Michaël Brijs, Geert Hellings, Wouter van HImste
en Frederic Everaert. Het is een spijtige zaak dat The Golden Glows
maar eenmalig voor dit koor kozen, maar het maakte het concert
anderzijds unieker dan het al was.

Ze lieten zich nog allen van hun beste kant zien met de geweldige
afsluiters ‘Go Down, Old Hannah’ en ‘Pick a Bail of Cotton’, waarna
ze gehuld in de bewondering van een uitzinnig publiek 10-koppig het
podium mochten verlaten. Mocht Alan Lomax dit gezien hebben, hij
zou alleen met een minzame hoofdknik te kennen gegeven hebben dat
het goed was.

Meer afbeeldingen The
Golden Glows

Meer afbeeldingen Roland

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 1 =