Beardfish :: Destined Solitaire

Soms is recensiewerk puur werkgenot. De eclectische muziek van de vrolijke Zweden van Beardfish brengt menig progrockadept al jaren in euforie. En ook wij, volledig in een seventiessfeer, amuseren ons rot met Destined Solitaire.

De vier Scandinaviërs moeten een saai leven hebben daar in het hoge noorden. Niet alleen zitten ze constant in stoffige platenbakken, op zoek naar Frank Zappa, King Crimson en Jethro Tulll, ook toonden ze zich sinds hun oprichting in 2001 bijzonder productief. De amusementswaarde van debuut Från En Plats Du Ej Kan Se lag al hoog door de epische — soms stevige — progsongs, keurig afgewerkt met fluit en mellotron. Op het ambitieuzer klinkende The Sane Day nam multi-instrumentalist en humorist Rikard Sjöblom ook de keyboards voor zijn rekening. Deze verandering kreeg een mooi vervolgverhaal want het in twee delen verschenen Sleeping In Traffic was de ultieme bevestiging van Beardfish’s muzikale status tussen hun landgenoten van Pain Of Salvation, Evergrey, Wolverine en The Flower Kings.

Destined Solitaire verzamelt naar goede gewoonte ook alle gekheid uit de sixties en zeventies. Of het nu de voortdurende tempowisselingen, Zappa-esque humor — in bijvoorbeeld "In Real Life There Is No Algebra" en "Where The Rain Comes In" — of het plezierige geluid van het Hammond-orgel zijn, luisterplezier is verzekerd. Elk nummer veroorzaakt zowat dezelfde reflexen: lekker diep wegzakken in een zachte sofa en, ver vooruit starend, met het hoofd schudden op de harmonieus klinkende nummers. Vooral "In Real Life There Is No Algebra", met de vertrouwde snelle melodieën, grappige teksten — uitermate verstaanbaar dankzij de überheldere productie — en orgeldeuntjes, zal ongetwijfeld vele muzikale zieltjes doen blozen en lachen. Ook de dag van deze recensent kon niet meer stuk.

In "Where The Rain Comes In" en "Abigail’s Questions (In An Infinite Universe)" is het hoempagehalte in de keyboards wat lager. Het tragere tempo brengt menig nostalgicus terug naar de glorietijden van King Crimson, Yes en Zappa, wegdromend bij beelden van zanger Sjöblom die met een brede glimlach vakkundig zijn Hammond bespeelt. De Zweed heeft ook zeker en vast een van de meest genietbare stemmen in de progrockscene.

Dat Beardfish een meester is in het brengen van muzikaal circus bewijzen meteen de twee beste nummers van het album. In "Until You Comply / Entropy" trekken deze Zweden alle registers van de symfonische prog open tijdens een wervelend vijftien minuten durend schouwspel. Het samenspel van accordeon en orgel in "Coup De Grâce" is dan weer de ideale soundtrack voor een luchtig feuilleton in het Parijs van de jaren zestig, met de luisteraar dromend langs de Seine.

De enige ergerlijke minuten bevinden zich in de stevige titelsong, waar Sjöblom de nietsvermoedende luisteraar afschrikt door zijn collega en landgenoot, Opeths Mikael Akerfeldt, met een brulexplosie na te bootsen en zelfs de inbreng van zijn Hammond vergeet. Beardfish hoeft dus geen metal-injectie en het Zweedse viertal blijft dan ook een ideaal tussendoortje voor liefhebbers van het zwaardere progwerk zoals Opeth en Dream Theater. Wie denkt te passen in deze categorie gaat Destined Solitaire beslist de moeite waard vinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + zestien =