De jongelingen van Sleepy Sun hebben duidelijk niet alleen in de platenkast van hun ouders gesnuffeld, debuut Embrace heeft een zodanig hoog LSD-gehalte dat er schizofrenie te bespeuren valt. Eigen creativiteit is daarbij echter soms ver te zoeken.
Ondanks roots in het Californische Santa Cruz hebben deze muzikanten hun repetitiekot in het meer levendige San Francisco, niet toevallig de hipste stad in Californië op het einde van de jaren zestig. In die sfeer schoten de eerste echte Amerikaanse psychedelische bands uit de grond — denk aan The Grateful Dead, Jefferson Airplane of Big Brother and The Holding Company — terwijl New York al in de ban was van The Velvet Underground.
Als er één band is die regelrecht naar het San Francisco van de psychedelische rock teruggaat is het wel Sleepy Sun. "New Age" — de opener van Embrace — passeert aanvankelijk nog wel even langs Black Sabbath’s industriële Birmingham van de vroege jaren zeventig maar zweeft daarna verder op een wirwar van Amerikaanse psychedelica en spacey blues. Ook invloeden van Creedence Clearwater Revival zijn niet ver weg. Eenzelfde patroon volgt "Sleepy Son": een roestige baslijn, harde drumslagen en noisy gitaargeluid. Het westernsfeertje in de intro gaat vlug over in de vertrouwde gitaarfuzz. Zonder deze zware constructie zouden sommige nummers als een pudding in elkaar zakken. Dit is niet het geval met "Snow Goddess", meteen ook het beste van Embrace.
Tussen al dat psychedelisch geweld is er evenwel plaats voor twee luchtigere nummers. In "Lord" klinkt Sleepy Sun wat vrediger dankzij pianobegeleiding, niettemin blijft de herkenbare gitaar subtiel aanwezig. "Golden Artifact" brengt de folkkant van Neil Young in herinnering. Zo zonder elektrische gitaaraanvallen is het veruit het enige rustgevende moment op het album.
Niettemin speelt Sleepy Sun soms met zijn leven. Met "Red/ Black" zitten we goed bij de Pink Floyd van Syd Barett, maar die trip naar Cambridge anno 1967 duurt slechts twee minuten. Een korte maar krachtige terugkeer naar de psychedelische sixties in Engeland, dat wel. In "White Dove" is de muzikale schizofrenie compleet: van oorverdovende bastonen over chaotisch solowerk naar dromerige tussenstukken; het muzikale leven dreigt voorbij te flitsen in die gekke muzikale mix.
Door wat gas terug te nemen in "Snow Goddess" probeert de band in vrede af te sluiten maar daar gaat hij jammer genoeg volledig de mist in: Sleepy Sun is uitgeteld en de mooie vrouwelijke stembijdrage kan de situatie niet meer rechttrekken. Ja dus: door het hoge gehalte aan trippy, wilde jams, dromerig stemgeluid en stevige stonerstructuren is Embrace inderdaad een stevige geschiedenisles, maar als het zestal uit San Francisco even boeiend wil klinken als haar voorgangers zou een blik op de toekomst ook niet misstaan.
