WERCHTER 2009: Fleet Foxes :: donderdag 2 juli, Pyramid Marquee

Vijf bebaarde mannen met houthakkershemden die samen liedjes zingen: het is een concept waarop de doorsnee marketinggladjanus met hevig wenkbrauwgefrons en een meewarig hoofdschudden reageert. Maar kijk, na een memorabel optreden in de Pyramid Marquee ontpopte Fleet Foxes zich vlotjes tot dé revelatie van dag één.

Met EP Sun Giant en een titelloos debuutalbum scheerde het folkbandje uit Seattle — nota bene de bakermat van de grunge — verrassend hoge toppen de laatste 12 maanden. En dus staat de Marquee voor de eerste keer vandaag afgeladen vol. Onder de aanwezigen tellen we naast Jean Blaute en de obligate indiehipsters zelfs doorwinterde metalfreaks met Mastodon-shirts. En allemaal zetten ze hun keel open, al lang voordat frontman Robin Pecknold en zijn band ten tonele verschijnen. Zelf hadden we ons, op onze hoede voor een zoveelste lege hype, net een bepaald sceptische houding aangemeten, compleet met arrogante glimlach en vooraf vol snedige bemerkingen geschreven indexkaarten. De houding houdt net zolang stand tot de eerste a capella-noot van “Sun Giant” met de precisie van een hittezoekende raket doel treft. “Verdomd schoon” is de enige gedachte die van dan af nog rest.

Want heus: de hoogtepunten zijn niet bij te houden. We laten ons meevoeren met die heerlijke “woo-hoo’s” in “White Winter Hymnal”, krijgen haast een erectie van het opzwepende “Your Protector” en horen een volle, uitzinnige Marquee “Mykonos” quasi perfect meezingen. Song na song werkt Fleet Foxes af in een onaards mooie samenzang, met een technische perfectie die we voordien enkel bij The Beach Boys hoorden. Geen noot waagt het af te dwalen, de timing is tot op de nanoseconde uitgekiend. Kortom, Fleet Foxes staat zichzelf niet de minste uitschuiver toe.

Op geen enkel moment klinkt de band koel, steriel of beredeneerd. “He Doesn’t Know Why” beweegt ons tot een traan (die emotie! die engelachtige backing vocals!), Pecknolds solomomenten, zoals in “Oliver James”, zijn live nóg beklijvender dan op plaat. Onze enige irritatie komt van sommige naar onze goesting té enthousiaste toeschouwers, die het optreden ei zo na verminken met verschillende storende rondjes handjeklap, vaak nog uit de maat ook. Al zijn wij waarschijnlijk de enige muggenzifters die daar ook maar een moer om geven: de band zelf laat zich de aandacht welgevallen. Na een zoveelste daverend applaus reageert Pecknold met een oprecht verbaasd “This is kind of rock music, almost”, terwijl drummer J. Tillman zich afvraagt of iedereen niet gewoon zwaar aan de Red Bull heeft gezeten. Niets van dat, het was een louter natuurlijke high die de Pyramid Marquee vanmiddag in de ban hield. De verantwoordelijken heten Fleet Foxes: 5 bebaarde, volslagen onhippe venten waar u nog veel, héél veel, van gaat horen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 17 =