Loadead :: Taste the Power

DIY, 2009

Het Luikse drietal van Loadead wil vooral benadrukken dat ze gewone
jongens zijn. Niet overambitieus, niet ongemeen getalenteerd en
zeker geen rocksterren. Ze zingen over hun werk (‘My Jack Hammer’,
‘Swindle Mission’), hun leven (‘Mister Mistake’), hun liefde (‘Game
Lover’) en hun hobby’s (‘Motocross Madness’ en ‘365, the Number of
the Beer’). Als puntje bij paaltje komt, zoals in ‘More Than
Words’, zijn ze zelfs zo eerlijk om toe te geven dat ze eigenlijk
niet veel te zeggen hebben. Nochtans vloekt deze houding een beetje
met de muziek. Die is ook niet overambitieus, maar zit wel vol
zelfvertrouwen en heeft tripe. De band doet niet moeilijk
over haar invloeden en haar intenties, en dat schept veel ruimte
voor oerdegelijk gemusiceer.

Opener ‘More Than Words’ trapt al gelijk de deur aan frieten met
een catchy refrein en een paar perfecte luchtgitaarriffs.
Daarop volgt ‘365, the Number of the Beer’, waarvan niet enkel de
titel aan Iron Maiden refereert. De bedrieglijke eenvoud wordt hier
al even vlotjes doorprikt met een goede solo en enkele ingenieuze
hooks. De eerste twee nummers tonen immers dadelijk dat we
hier te maken hebben met doorwinterde songschrijvers, en niet met
hormonenbommen met een gitaar in hun poten. Kwaliteit komt altijd
boven drijven: de songs van Loadead zijn dan misschien bewust niet
origineel, ze zijn wel stuk voor stuk degelijk.

De band bracht eerder drie demo’s uit en dweilde al heel wat podia
af, maar pas nu zijn ze perfect op elkaar ingespeeld en voelden ze
zich klaar voor een eerste cd. Het drietal nam de tijd om zich te
ontwikkelen en wilde zich duidelijk niet laten gek maken door
anderen. Voor de opnames riepen ze assistentie in van Fred ALB, die
vroeger bij ‘Starflam’ voor de muziek en de techneuterij
zorgde, samen met DJ Mig One. Gekke keuze, vind je? Niet echt, want
de link is natuurlijk Liège en niet hiphop. De heren sparen
trouwens hun kritiek niet op de beleidsvoerders van die stad. ‘Keen
City’ is een rauw maar begeesterd punkmetalnummer over hoe de
Daerdens en de Reyndersen van deze wereld de Vurige Stede
bestieren.

De combinatie van metalgitaren en punk-vanuit-de-onderbuik doet
denken aan ‘The Anti-Nowhere League’, nog zo’n een bende
oncontroleerbare rauwdouwers in leer. Ik hoop dat de kampioenstitel
van Standard niets aan de mening van Azill en de zijnen veranderd
zal hebben, want ik kan niet wachten om tijdens een volgend
optreden die vicieuze aanval eens live mee te maken. ‘Motocross
Madness’ en ‘My Jack Hammer’ zijn eveneens beïnvloed door die rauwe
straatpunk. Het zijn snelle nummers met een simpele
strofe/refrein-structuur, maar om het beluisteren spannend te maken
zijn ze ook voorzien van kleine hooks en tempowisselingen
en goedgemikte vondsten zoals een drilboorsample en een Kerry King
whammy bar-solo.

Voor de lieve vrede hakken ze er niet altijd even heftig in. ‘Game
(L)over’ is een tikje trager, het is een vunzig bluesrocknummer met
plaats voor een droge koeienbel, iets dat een rocknummer altijd
een beetje wulpser maakt. Tijdens dit nummer klinkt zanger Azill
het meest als Lemmy. De muziek heeft dat omnipotent tijdloos
powerblues-gevoel dat je terugvindt van Deep Purple tot Danko
Jones
. ‘Blunder’ is ook wat bedaarder, maar heeft wel een
behoorlijk naargeestige ondertoon meegekregen. ‘Not a Whore’ is
eveneens voorzien van een pompende bluesriff en onderstreept nog
een keer in ondubbelzinnige termen waarom deze cd een
D.I.Y.-productie is.

Wat ook het tempo of de ondertoon is, Loadead maakt van (bijna)
ieder nummer een hardrockfeestje. De band begrijpt dat een goed
nummer vooral de juiste dynamiek moet hebben en dat de
originaliteit van de akkoorden niet altijd hoeft te primeren.
Daarmee wil ik niet zeggen dat deze gasten niet kunnen spelen,
verre van, want hun samenspel is perfect. De nummers hebben zo’n
innemend ‘losjes-uit-de-pols gevoel’, zodat het wel lijkt alsof
iedereen met een gitaar de jaren tachtig van de metal met gemak kan
doen herleven. Persoonlijk zou ik daar niet in trappen, want
Loadead is een getalenteerde en gedecideerde band die niet met zich
laat sollen en enkel de nummers maakt die ze wil maken. En als
sommige mensen vinden dat het af en toe als Maiden, Saxon of Motörhead klinkt? Tant pis
voor hen! ‘Taste the Power’ houdt zijn beloftes en geeft
ruim een half uur krachtige, pretentieloze en soms bedrieglijk
catchy hardrock voor ieders smaak.

Loadead speelt op 11 juli op het Sjock Festival in
Gierle.

www.loadead.be
www.myspace.com/loadeadtotallydead

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + 3 =