Montgomery :: Stromboli

Het Franse Montgomery vond voor hun tweede album een titel bij de Stromboli, een vulkaan voor de kust van Sicilië en reken maar dat ze op het schijfje even explosief en indrukwekkend voor de dag kunnen komen.

Het vak biologie roept voor ons nog steeds schrikbeelden op van muffe, halfverduisterde klaslokalen waar een gortdroge leerkracht ons tevergeefs de principes van het endoplasmatisch reticulum probeerde uit te leggen. De leden van het Franse groepje Montgomery hebben ze duidelijk meer enthousiast gekregen voor de wondere wereld van de fauna en flora: walvissen, bloemen, stuifmeel, uitgestorven reuzenherten en katten bevolken hun tweede worp.

{image}Stromboli steekt meteen sterk van wal met het filmische "Baleine". Onmiddellijk valt de verwantschap met Girls In Hawaii op, van wie ze bovendien een tijdje het voorprogramma verzorgden. Tijdens de intro van "Megaceros" menen we zelfs even dat we Girls in Hawaii’s laatste album in de CD-speler hebben geschoven. U weze echter gewaarschuwd: als u weg bent van de Hawaïaanse meisjes, betekent dat nog niet dat Montgomery u zal bevallen. Het werk van het Bretoense vijftal wordt immers een stuk minder hapklaar geserveerd, maar daarom smaakt het zeker niet minder goed. Het tot vervelens toe aangehaalde verhaal over ’de groeiplaat’ blijkt weer maar eens te kloppen.

"6 Bonnes Raisons" is Montgomery op zijn vlotst. Na een springerig elektronicariedeltje ontplooit zich een wonderbaarlijk vrolijk nummer met elektronische baslijntjes en blije geluidjes. In de close harmony schemert soms de geest van The Beach Boys door, maar dan wel vaak vervormd door een stevige portie hedendaagse psychedelica. Samen met voorganger "Baleine" vormt het een ideaal openingsduo om u op te warmen voor de donkerdere stukken van "Stromboli". Het hart van het album wordt gevormd door het bloedmooie "Volcan". Met een gloed van hoop in de stem zingt de zanger: "Laisse moi et pour un fois, ne t’ en fais pas et dit toi bien, que rien m’arrivera". Muzikaal lijkt de mosterd gehaald te worden bij Arcade Fire en consorten. Als de gitaren tot een uitbarsting komen zijn Sonic Youth en zelfs Explosions In The Sky niet veraf.

Jammer genoeg kan het gezelschap hun ongebreidelde experimenteerzucht soms niet de baas en wordt een lied iets te vaak volgestouwd met ideetjes. Zo lijkt de outro van "Pollen" een antwoord te willen gegeven op de vraag wat The Beatles op Sgt. Peppers Lonely Heart Club Band zouden hebben gezet als ze destijds het driedubbel van de LSD zouden hebben genomen. "Sommeil" is dan weer slaapverwekkend, zoals de titel ons had kunnen waarschuwen.

In het gedurfde "Le Chat" zitten ze er echter weer prat op als ze zelfs vervormde miauwtjes in het lied weten te smokkelen. Een mens kan niet anders dan er goedgemutst van worden. Iets wat niet gezegd kan worden van het afsluitende "Le Ciel" waar donkere, dreigende wolken samenpakken boven het fascinerende universum van Montgomery. De slepende gitaarrif en langzaam opborrelende synths weten je samen met de ijzige zang te hypnotiseren en verweesd achter te laten.

Montgomery gaat met Stromboli het lichtjes ingedommelde rocklandschap in Frankrijk stevig wakker schudden. Het is zeker nog geen absoluut meesterwerk geworden, maar er zijn meer als genoeg schatten op te ontdekken om ons nog een heel tijdje zoet te houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 2 =