Maxïmo Park :: “Dit is een seksplaat, ja”

Met Quicken The Heart staart Maxïmo Park voor het eerst de werkelijkheid recht in de ogen. Niet langer verliest frontman Paul Smith zich in pathetische romantiek, deze keer gaat het gewoon om het plezier van het nu: "Er hoeft niet altijd een schuldgevoel rond seks te hangen."

Paul Smith van Maxïmo Park is veranderd. We herinneren ons nog de eerste keer dat we hem spraken, toen ze nog tourden met debuutalbum Apply Some Pressure: er stond geen maat op de onzin die de pompeus en vaag lullende blaaskaak voor ons uitkraamde en inwendig rolden we meer dan een keer met onze ogen. Twee platen later is de frontman dertig geworden en is daar niets meer van te merken. Voor het eerst praat hij openlijk over alle twijfels die hij de afgelopen jaren achter die pose wegstak.

Smith: "Ik denk dat we allemaal geëvolueerd zijn sinds de laatste plaat. Zelf voel ik me ondertussen bijlange zo wanhopig niet meer als op die eerste twee albums. Daarom mocht het ook wat minder hectisch. Eén van de hoofdthema's van Our Earthly Pleasures was de opwinding van de jacht: streven naar iets en daar nooit echt raken, of je realiseren dat er nog iets beter is om achter te jagen en dat achterna gaan. Ik was erg verward in die tijd. Deze keer ging het er wat meer relaxt aan toe bij de opnames. Het schrijven zelf was nochtans een moeilijke bevalling, maar eenmaal dat gebeurd was, voelden we ons bevrijd; alsof we een belangrijke hoek waren omgeslagen. We were feeling pretty nimble in the studio."
"Eigenlijk vond de rest van de band dat ik wel eens wat vrolijker mocht worden. Ik vond dat de songs al catchy genoeg waren zonder dat ze nog een extra melodie nodig hadden en mijn bijdrages aan het album waren aanvankelijk dan ook erg donker. Dat was een fout die ik heb rechtgezet: de vocale melodieën zijn op dit album een pak opwindender terwijl ik op het vorige album eerder terughield en wat meer moody was. Het mocht wel wat lichter van mijn kant, de songs zijn muzikaal al donker genoeg: een beetje contrast was niet slecht."

enola: Over jullie eerste albums zeiden jullie dat het "tales about wodka en woe" waren, en bij het tweede schreef een recensent dat jullie duidelijk naar de whisky waren overgeschakeld. Met welke drank zou je Quicken The Heart vergelijken?
Smith: " Barbados Rum. Het is een zonnige, stevige popplaat, met toch een donker kantje waar mensen zich ook aan kunnen laven als ze daar zin in hebben. Er is niets leukers dan een plaat die zowel voor de dansvloer als de koptelefoon geschikt is, zelfs al is dat bijna een contradictie. Toen we naar Los Angeles trokken voor de opnames, hadden we al het plan opgevat om een plaat te maken die meer op de drums en de bas gebaseerd waren. Mijn zanglijnen waren dan ook een stuk eenvoudiger. Onze producer Nick Launay vond het een erg donkere en dansbare plaat, terwijl wij het een erg vrolijke popplaat vonden: ik denk dat het dus een erg verscheiden plaat is, maar alles wordt bijeengehouden door een soort van groove. Het voelt voor mij als ons meest coherente album, terwijl onze vorige platen gewoon song na song waren. Hier is alles bijeengelijmd door de producer."

enola: Op welke manier was Nicks benadering anders dan die van Gil Norton die Our Earthly Pleasures producete?
Smith: "Gil was een perfectionist. Voor we met hem de studio introkken, hadden we er geen idee van hoe hard het kon zijn. Hij gedraagt zich een beetje als een behoorlijk strenge vader. Hij was even geobsedeerd door onze songs als ons, Nick had dat zo niet. Hij vond onze nummers leuk en hij was betrokken, maar hij ging er niet van door het dak. Het ging van "These are great! Love these!" Een foutje kon hem niet echt schelen, als het goed was. Bij Gil bleef je opnieuw en opnieuw en opnieuw spelen. Tot het helemaal juist zat. Ik ben heel blij dat we dat eens gedaan hebben, maar nu we dat hebben gedaan, voel ik niet de nood dat nog eens te doen."
"Nick werkte meer afstandelijk. Hij hielp ons om de songs te finetunen. Zo stond hij er op dat "Calm" een refrein kreeg. Aanvankelijk was het een lange song die pas op het einde ontplofte. "Nah", zei hij, "verveelt me een beetje. Ik wil een refrein. Waarom steek je er geen in?" Uiteindelijk zijn we gewoon geplooid, en nu zien we in dat hij gelijk had. Nu kunnen we dat nummer niet meer voorstellen zonder refrein. Of hij liet ons een nieuwe baslijn bedenken volgens zijn aanwijzingen, en plots kreeg je een heel ander perspectief op een nummer. Als ik het zo stel klinkt het misschien alsof we ietwat lui zijn. En misschien zijn we dat wel, nu ik er over nadenk." (lachje)

enola: 't Is ook een album over seks hé?
Smith: "Yeah. Dat heeft altijd in ons album gezeten, maar nu komt het er echt goed uit. Er is geen schaamte meer; dit gaat over het fysieke plezier dat je er aan kunt beleven als twee onschuldige mensen. Op de vorige plaat ging het over botsende en elkaar overlappende relaties, niets daarvan op deze plaat: het gaat over de ene jonge mens die de andere jonge mens ontmoet en daar plezier mee heeft zonder veel aan de gevolgen te denken. "Let's Get Clinical" is een grappig nummer in dat opzicht omdat het zo doodleuk stelt "I'd like to map your body out", maar wel mooi romantisch eindigt met "Bare ankles used to mean adventure/with you they still do". Het is een lieve, zoete twist op het einde."
enola: Een titel als "Let's Get Clinical" geeft wel een koude versie op seks.
Smith: "Ja! Soms is het gewoon het bevredigen van een nood, simple as that. Je wilt er niets mee te maken hebben, maar zelfs dan nog: die twist op het einde brengt je toch in een romantische situatie. 't is gewoon een erg realistische plaat; we hebben ons hoofd niet in de wolken over romantiek. Daar gaat "In Another World (You'd Have Found Yourself By Now)" ook over; over iemand die buiten de wereld leeft. Dat gaat niet: we leven hier en we maken deel uit van de wereld. We gaan allemaal naar groezelige clubs op boten met ronddraaiende dansvloeren."

enola: Vertel me eens iets over die befaamde bootclub de Tuxedo Royal.
Smith: "Ik ben er maar één keer geweest — ik was zo iemand die daar een beetje snobby op neerkeek — maar 't was zo'n kleffe club waar ze popmuziek van de eighties tot nu spelen, van "Mambo N°5" tot Duran Duran. It's horrible in some ways."
Duncan Lloyd (gitarist): " Je gaat er alleen maar als je verschrikkelijk gezopen hebt. Iedereen is er zo, en af en toe valt er al eens iemand overboord. De dansvloer is een ronddraaiende schijf waar iedereen wil opraken, maar er vervolgens niet meer afraakt omdat ze zo dronken zijn en dan maar over elkaar vallen. It's a crazy place. Eens je er geweest ben, moet je niet zo nodig nog eens gaan."

enola: Dan zit je op te nemen in LA, zing je over Newcastle. Is Newcastle een bepalende factor voor Maxïmo Park? Of hadden jullie net zo goed uit Londen of Manchester kunnen komen?
Smith: "Ik denk wel dat het feit dat we van Newcastle zijn ons mee heeft gedefinieerd. We hebben ons altijd outcasts gevoeld en hebben ons ook zo gedragen."
Lloyd: "In Newcastle hebben we de ruimte om te schrijven; , er is niet die druk van een pers die constant meekijkt zoals in Londen en zelfs Manchester of Liverpool het geval is. Alles in Newcastle gebeurt op een veel bescheidener niveau: we hebben er wel muzikanten-vrienden maar niemand zit er een platencontract na te jagen. Het gaat meer om de liefde voor de muziek. Als we thuiskomen is het bijna of alles ons niet is overkomen en we in alle rust opnieuw kunnen beginnen te schrijven. 't Is niet zoals in Londen waar je dan gaat rondhangen in bars met bevriende sterren. We just go back to reality; Dat houdt ons aan de grond."

enola: Is er een thema dat de plaat bijeenhoudt?
Smith: "Living for the moment. Het gaat enkel om het verleden in die zin dat elke song een herinnering is aan zo'n tijd toen enkel het nu telde. Het is alsof een deel van je lichaam die dag is afgesplitst en je dat moment altijd zult herinneren. Er is een citaat van Rilke in het cd-boekje over hoe je lichaam zich altijd de nachten vol liefde herinnert. Dat is een goeie manier om naar het album te kijken: het gaat over momenten die je altijd zullen bijblijven en die je niet wil verliezen. Wij schrijven er songs over om ze niet te verliezen, om te herdenken dat er iets bijzonders is gebeurd; het soort moment waar iedereen zich in kan verplaatsen. Als onze muziek over één iets gaat is het immers wel empathie en niets anders. Lust is één van de dingen die zo'n momenten uitlokt. Daarom heet het album Quicken The Heart, omdat het gaat over het soort momenten die je hart sneller doen slaan."
"We nemen gewoon de wereld rond ons op en proberen daar iets van te maken. Mijn favoriete dichters en tekstschrijvers zijn allemaal van het soort dat magie vindt in het alledaagse. Als ik kijk naar Leonard Cohen, hoe hij met zijn manier van denken en naar dingen kijken, in zijn songs toch iets zegt over mijn leven, daar gaat het om. Neem nu " Dear Heather, Please walk by me again with a drink in your hand and your legs all white from the winter". Ik vind dat prachtig. Het zijn simpele woorden, maar hij heeft ze aaneengeregen op zo'n eigen unieke manier dat het iets zegt. En dat gaat voor ons ook op, denk ik. Of het nu om muziek of om teksten gaat: we zetten de dingen samen op een heel eigen manier en dit album is daar een verder voorbeeld van. We proberen ons eigen pad te vinden. Ik vind het moeilijk om dat te omschrijven, maar het heeft veel te maken met de wereld rond ons, eerder dan met fantasie."

enola: Dat lijkt me opnieuw een tegenstelling met Our Earthly Pleasures waar je op zoek leek naar een vlucht uit de wereld: "Our earthly pleasures distract us against our will" zong je toen maar nu lijk je daar net van te genieten.
Smith: "Er is minder schuldgevoel, nu. Die vorige plaat was er eentje van een zwaar dramatische soort: de woorden werden weerspiegeld door nog bredere gebaren in de muziek. Ik voelde me verloren toen. Ik wist niet waar ik stond. Nu weet ik waar ik sta, ben ik iets meer gesetteld. Ik ben net dertig geworden. (lacht) Is that significant? Leven is nog altijd niet gemakkelijk, hoor, maar wel gemakkelijker. Ik waardeer het nu allemaal wat meer. Enfin, dat probeer ik toch." (lachje)

enola: Deze plaat is een nieuwe fase las ik?
Smith: "Dat denk ik wel. We zijn nu meer op ons gemak in de studio, we weten nu wat we er kunnen doen. Het voelt alsof we nu alle kanten uitkunnen. We voelen ons echt vrij, terwijl we met de twee vorige platen het gevoel hadden dat het de laatste plaat kon zijn die we maakten, of mensen ze nu kochten of niet. We dachten niet na over de mensen tijdens het maken — zelfs van de platenfirma kregen we geen reactie –, en daarna kon het beangstigend worden om die aan de massa te laten horen. Ik sta er nog altijd van te kijken hoeveel mensen positief reageren op onze toch wel vreemde popmuziek."
"Ik herinner me de realisatie na afloop van Apply Some Pressure dat dit zou worden waarop mensen hun beeld van ons zouden gaan bepalen. Ik werd bang toen omdat ik wist dat we nooit meer zo'n plaat zouden maken. Dat was geen fijn idee: ik schrijf, ik teken, ik heb vrienden,… Ik ben niet gewoon die gast van dat indiebandje en dat was niet eens zomaar een indiebandje. En plots werd ik daartoe herleid tijdens de tour. Heel mijn leven werd overhoop gegooid. En al die koortsachtigheid ging in de tweede plaat, want dat kon nog altijd onze laatste zijn: dus ik heb daar al mijn ideeën in samengebald. Tijdens het schrijven voor deze plaat kwamen de songs echter zo gemakkelijk, dat ik nu het gevoel heb dat als dit onze laatste plaat is, het tenminste een goeie is. Ik blijf sowieso songs schrijven, desnoods met vrienden zonder ze uit te brengen, maar ik heb meer vertrouwen in alles. Ik zie ons nu nog wel een plaat maken, en dan nog een. Het voelt niet meer alsof elke druppel energie in een plaat moet gaan."

enola: Dit is het moment dat het een job is geworden?
Smith: (Verslikt zich bijna) "Neen. Ik heb nu gewoon het gevoel dat ik een muzikant ben, in plaats van gewoon een bofkont."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =