The Galacticos :: EP Phone Home

Het
kan geen toeval zijn dat The Galacticos hun eerste release op de
wereld loslaten nu de zon uit haar winterslaap ontwaakt. Zelfs de
felste bui van neerslachtigheid maakt namelijk geen schijn van kans
tegen de muzikale antidepressiva deze prettig gestoorde Limburgers.
Geen pretentieuze indie-sérieux bij deze Humo’s Rock
Rally-finalisten, maar een mix van ontembare vrolijkheid,
klinkklare nonsens en okselfrisse popsongs die zelfs op een
aandeelsvergadering van Fortis voor kamerbrede glimlachen zou
zorgen. Of dit plaatje voor een lift-off richting inlands
sterrendom zal zorgen is erg voorbarig, maar ondertussen is het
heerlijk blijgemutst met de ledematen zwieren op de tonen van ‘EP
Phone Home’, a hitchhiker’s guide to an absurd
galaxy
!

Dat The Galacticos gouwgenoten van Jo Vandeurzen zijn, mag gerust
een mirakel heten. In tegenstelling tot de asgrauwe ennuie van deze
mensgeworden oogwal dartelt dit viertal over het podium als
hertekalven op xtc. Wie hun ADHD-performances al mocht aanschouwen
op de Rock Rally, weet genoeg. ‘Ep Phone Home’ klinkt gelukkig niet
minder energetisch en opgewekt. The Galacticos hijsen hun
gekschererende zotteklap in een frisgewassen popjasje met de joie
de vivre van The Go!Team en de fantasie van The
Flaming Lips
. Verwacht dus geen grensverleggende experimenten,
maar wel een stevige portie waanzinnige levenslust die in speelse
en sprankelende popsongs wordt gewurmd.

Neem nu single ‘Humble Crumble’: het soort popsong waarvoor de
stoelen aan de kant gaan of flitspalen in stroboscopen veranderen
door te hard ingedrukte gaspedalen. Het gitaartje van Thibault
Vaninbroukx kriebelt aan de voeten als een ganzenveertje en de
synths van Siegried Smeets bruisen als een pas ontkurkte fles
Piper Heidsieck. Oké, de Limburgers namen het begrip ‘onbeperkt
houdbaar’ net iets te letterlijk door de song voor het goede doel
12 uur aan een stuk te spelen, maar toch mag ‘Humble Crumble’ wat
ons betreft aanspraak maken op dat kapotgekauwde predikaat. Al was
het maar omdat het nummer opzwepender is dan een ravissante
fitnessinstructrice.

In vergelijking met die veelkleurige kauwgombal valt ‘I’m With My
Girl’ net iets te licht uit, maar met ‘He Saïd, She Saïd’ zit het
ep’tje opnieuw op kruissnelheid richting pophemel. Denk aan The
Shins die aan het lachgas hebben gezeten terwijl de synth van Wolf
Parade gulzig komt mee schuddebuiken. Onweerstaanbaar, heet zoiets
dan. Op basis van de titel lijkt ‘Battlestar Galactico’ dan een
jammerlijke neergang richting hersenloze joligheid in te luiden,
maar ook op de tonen van deze opgefokte springveer van een song is
het heerlijk door de woonkamer huppelen.

Hoewel de malle kolder van The Galacticos behoorlijk haaks staat op
de zelfingenomenheid die wel eens opduikt in het indiemilieu,
zitten hun muzikale invloeden stevig in die muziekscene verankerd.
Zo verwijst ‘Rap Battle (with Stephen & Thurston)’ expliciet
naar Stephen Malkmus en Thurston Moore, frontmannen van
respectievelijk Pavement en Sonic
Youth
. De lofi-aftrap lijkt die noemer ook te rechtvaardigen,
maar de koerswijziging naar zomerse pop en zelfs zweverige ambient
in de staart van de song onderstrepen de onvoorspelbare
springerigheid van The Galacticos nog een laatste keer met
fluostift.

Bij een plaatje als ‘Ep Phone Home’ is de conclusie snel getrokken:
The Galacticos serveren instant-genietbare en meefluitbare pop die
menige heup aan het wiegen zal zetten. Geen kunst met de grote K,
maar wedden dat de Colgate-glimlach een dik kwartier op uw
voorgevel zal gebeiteld staan? The Galacticos zijn dan ook de
ideale opkikker na een vermoeiende werkdag of een saai college. Of
hoe relativerend en pretentieloos amusement onmisbaar is. Waarvoor
dank!

www.myspace.com/thegalacticos

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 13 =