Was
Zach Condon bij zijn debuut in 2006 nog een nobele onbekende, dan wist hij
in 2007 toch mening hart te veroveren met ‘The
Flying Club Cup‘ en vooral de prachtige single ‘Nantes’, die
dankzij Studio Brussel het collectieve geheugen werd ingedrild.
Resultaat: Beirut speelt op 6 mei voor een reeds lang uitverkocht
Koninklijk Circus. We gunnen het hen van harte, maar we vrezen dat
Zach & de Zijnen in de toekomst wel met straffer spul zullen
moeten afkomen als ze hun grote aanhang willen behouden.
Het album valt eigenlijk uit elkaar in twee delen: een ep met de
Mexicaanse muzikanten van Band Jimenez, en de ep ‘Holland’ van zijn
soloproject ‘Realpeople’, waar Condon plots aan het experimenteren
slaat met synthesizerpop.
Helaas, met weinig succes. Oké, de man schrijft melodieën die zelfs
onder alle overbodige elektronische troep recht blijven staan (‘My
Night With The Prostitute From Marseille’), maar het gros van de
nummers is zo bedroevend overbodig dat we zelfs niet willen geloven
dat ze aan het brein van Condon ontsproten zijn.
Het beste voorbeeld is waarschijnlijk ‘No Dice’ – slap, plat,
flauw, zoutloos en geheel pointless. Had iemand ons
verteld dat dit een demootje van de jonge Regi was, we hadden het
nog geloofd ook. Serieus, Zach, serieus???
Graag hadden we u dan ook verteld dat alles weer goed gemaakt werd
door ‘March Of The Zapotec’, maar daarmee zouden we u slechts de
helft van de waarheid vertellen. Wat als ‘Beirut meets Mexicaanse
folk’ verkocht wordt, blijkt namelijk gewoon veel dichter aan te
leunen bij de Oost-Europese zigeunermuziek die we van Beirut gewoon
zijn. Waarom de man dan ook naar Mexico moest trekken om daar met
een 19-koppige funeral band aan de slag te gaan, mag een raadsel
heten.
Slechte nummers zijn er niet te vinden, maar van iemand die al twee
fantastische albums afleverde en door de kwaliteitspers tot
Wonderkind uitgeroepen werd, verwachten we toch eerder dat hij zijn
talent bevestigd in plaats van het tussen de nummers door te laten
schemeren.
Grote uitzondering is waarschijnlijk ‘La Llorona’ – een sterk
staaltje van die toegankelijke balkanpop waar Condon ons zo
vertrouwd mee heeft gemaakt.
Het is een weemoedige wals, doordrongen van die typische
Beirut-romantiek en grandeur die zo een groot deel van hun charme
uitmaken. Jammer genoeg zijn er verder geen nummers te vinden die
deze cd zouden kunnen dragen. Dingen als ‘On A Bayonet’ en ‘The
Akara’ klinken als de voorspelbare uitkomst van een
improvisatiesessie – terwijl ‘The Shrew’ dan wel weer een aardig
nummertje is, dat dan weer karakter mist.
Toen Beirut vorig jaar zijn wereldtoer annuleerde omdat Zach Condon
aan ‘bezinning’ toe was, gunden we hem dat van harte. Dat die korte
rustperiode echter zo’n mager beestje heeft opgeleverd, stelt ons
méér dan teleur. Gelukkig zijn we behoorlijk vergevingsgezind en
willen we dit plaatje beschouwen als een jammere uitglijder, een
overgangsplaat, een weinig belangrijk tussendoortje. Maar als ze
niet gauw met straffer spul afkomen, zou de liefde wel eens snel
kunnen bekoelen.
Wij geloven er nog altijd in.
Beirut speelt op 6 mei voor een uitverkocht Koninklijk Circus
in Brussel.
