Eindejaarslijstje 2008 van Maarten van Meer

Hoihoi, weer een jaar voorbij. Tijd voor lijstjes, omdat hartverscheurende keuzes een mens wakker houden en we iets nodig hebben om de gesprekken aan familietafels levend te houden. Benieuwd wat nonkel Jules van Fleet Foxes en Coldplay vindt. Niet dat er een plaat ons dit jaar genoeg gepakt heeft om echt heroïsche discussies over te voeren, deze tien mochten er alleszins zeker wezen.

  1. Elbow :: The Seldom Seen Kid        Zoals alle eerdere Elbow-albums een groeiplaat die bij de eerste beluistering weinig spectaculair klinkt. Maar plots merk je dat je dagen aan een stuk weinig andere muziek hebt beluisterd. Altijd inventief in arrangementen en opbouw en met songteksten die slim èn grappig zijn: Elbow mag definitief tot de groten gerekend worden.
  2. Portishead :: Third        In tegenstelling tot andere albums waar we al meer dan 10 jaar op wachten, een slag in het gezicht van formaat. Nauwelijks zweverig cocktailmuziek, maar snerpende beats en rauwe electronica op onvergetelijke songs als “We Carry On”, “The Rip” en “Machine Gun”: de donkerste trip van het jaar.
  3. The Hold Steady :: Stay Positive        Op het eerste gehoor weinig originele powerrock die Springsteen met Hüsker Dü mixt. De geduldige luisteraar ontdekt echter een ode aan de wegglippende jeugd, nog net niet losgelaten dromen en nachtbrakerij waar een mens eigenlijk te oud voor geworden is. Een album waarvan je for ol’ times’ sake een naburige barricade wil opkruipen.
  4. Vampire Weekend :: Vampire Weekend        Ja, ze zijn iets te clever dan goed voor hen is. Ja, ze willen misschien net iets te graag tonen wat voor goeie muzikanten ze zijn. Maar dit is een oorwurm van een plaat, volgestouwd met prachtige popparels die de zon zelfs op de grauwste winterdag laat schijnen.
  5. Bon Iver :: For Emma, Forever Ago        Winterser, snijdender en desolater kan muziek niet klinken. Net daarom verdient Justin Vernon alle wierook voor de onversneden LDVD, ongepolijst op schijf geperst.
  6. Bloc Party :: Intimacy        Net iets te onsamenhangend om een meesterwerk te zijn, maar een verzameling topsongs waarin Bloc Party nogmaals de grenzen van het eigen geluid verlegt. Betoverend met “Zephyrus”, “Biko” en “Signs”, een aanslag op de dansvloer met “Ares”, “Mercury” en “Talons”.
  7. Coldplay :: Viva La Vida        Onverwachts bewijs dat Coldplay als enige naar de kroon van U2 mag dingen. Weg zijn de saaie pianoballads, om plaats te maken voor experiment, soundscapes, noise en powerchords. Prachtsongs waarin geen klank teveel of te weinig zit.
  8. MGMT :: Oracular Spectacular        De meest geschifte dansplaat van het jaar. MGMT neemt het allemaal gelukkig niet te serieus, maar brouwt sprankelende pop vol waanzin en psychedelica. U zou onze grijns moeten zien.
  9. dEUS :: Vantage Point        dEUS heeft eindelijk rust gevonden met hun beste bezetting ooit. Barman blijft op zoek naar de ultieme popsong, maar laat die vrolijk saboteren door Pawlowksi en Janzoons, terwijl Gevaert en Misseghers een flink dosis seks toevoegen. Een band en album om trots op te zijn.
  10. Oasis :: Dig Out Your Soul         De Gallaghers durven eindelijk hun wall of sound opzij te schuiven en subtiliteit en psychedelica toe te laten. Spijtig dat ze het geen volledig album volhouden en dat er niemand nog echt op lijkt te zitten wachten. Niettemin hun beste verzameling songs sinds What’s The Story (Morning Glory.

In de reeks ‘net niet’: Metallica :: Death Magnetic (omdat het teveel moeite kost om de return to form in de geluidsbrij te blijven vinden.) Nick Cave and The Bad Seeds :: Dig, Lazarus, Dig!!! (omdat we hem toch net iets liever hoorden toen de waanzin ongecontroleerd om de hoek vloog) Steak Number Eight :: When The Candle Dies Out (omdat “The Sea Is Dying” alleen net niet genoeg is) Ryan Adams and the Cardinals :: Cardinology (omdat onze eigen Adams’ best of veel beter is) Amenra :: Mass IIII (omdat loodzware hel en verdoemenis niet alleen indrukwekkend maar nogal eens te vermoeiend is) Jamie Lidell :: Jim (Omdat we toch liever naar zijn ouder werk luisteren) The Sedan Vault :: Vanguard (omdat slim zijn de songs niet te hard in de weg mag staan) Fleet Foxes :: Fleet Foxes (omdat 11 maal hele mooie samenzang en harmonie net iets te weinig variatie biedt) Sigur Ros :: Mid Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust (zie Jamie Lidell) The Killers :: Day & Night (omdat we onszelf te serieus nemen)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − tien =