Ladyhawke :: Ladyhawke

Polydor, 2008

Verwar het alter ego van Philippa Brown niet met het Canadese
Ladyhawk. Niet alleen komt ze uit de andere uithoek van de
wereldkaart (Nieuw-Zeeland), ook zou een onvoorbereide
indie-rockfan de wenkbrauwen wel eens serieus kunnen fronsen bij
het aanhoren van zoveel electropop. In Oceanië sleutelde Brown
ondertussen al enkele jaren aan een muziekcarrière, maar het duurde
tot een bezoek aan Parijs eer wij daar iets van opmerkten. De
lichtstad inspireerde haar tot het neerpennen van ‘Paris Is
Burning’, dat meteen wereldwijd opgepikt werd. Het singletje is
best amusant, maar in se niets meer dan een aftelrijmpje met een
leuk refrein doch rommelige strofen. Als je, net als yours
truly
warm noch koud werd van dit nummer, is er echter toch
nog een reële kans dat het album van Ladyhawke je alsnog over de
streep trekt. Waar het singletje soms nogal mak klinkt, durft Brown
voor de rest van de plaat meer registers open te trekken en
openlijker refereren aan haar helden uit de tachtiger jaren.

De sublieme opener ‘Magic’ is daar een prachtvoorbeeld van: wavy
synthpop à la Kim Wilde die door de bijna groteske chorale samples
ook even naar Pet Shop Boys wuift. Met enige trots mogen we
meedelen dat het brein achter deze triomftocht niemand minder dan
de Belgische Pascal Gabriel is, die ook Dido, Kylie Minogue en
Sophie Ellis-Bextor al enkele poppareltjes schonk. Het strafste
kruid van dit debuut is daarmee meteen verschoten, maar tussen de
rest vinden we nog enkele porties kant-en-klare
floorfillers. Brown weet namelijk perfect hoe je een
popnummer moet schrijven: ‘My Delirium’ heeft een dijk van een
melodie waarbij een grootse stem zelfs redundant wordt. Deze truuk
paste Kelly Osbourne ook toe op haar ‘Sleeping In The Nothing’, met
gelijkaardige amusante resultaten. Bovendien maakt de dunne
zangstem het net nog aanlokkelijker om dit doorheen het hele huis
mee te brullen.

Het hele album staat bol van de knipogen naar de eighties. De
stemgelijkenis maakt dat sowieso een link met Kim Wilde gelegd
wordt, maar met ‘Crazy World’ heeft Ladyhawke meteen ook een ‘Kids
In America’ voor het nieuwe milennium geschreven. De vroege Madonna
komt ook meermaals in gedachten – ‘Love Don’t Live Here’ zou een
stiefzusje van ‘Burning Up’ kunnen zijn – hoewel Brown’s glaziger
stem de nummers een melancholischer dimensie verleent. ‘Another
Runway’ lijkt dan weer ‘Into The Groove’ herschreven voor Cyndi
Lauper’s jongste comebackplaat. De kers op de taart van de
tachtiger-jaren-revival is natuurlijk de afsluiter ‘Morning
Dreams’: een grootse trage die met enige weemoed afscheid van de
dansvloer lijkt te nemen.

Soms is nostalgie echter de enige opmerking die we bij een nummer
kunnen maken. Hoewel de plaat in haar geheel als één zoete brok
entertainment passeert, kun je bij afzonderlijke luisterbeurten
toch enkele duidelijke tussendoortjes ontwaren. De gescandeerde
strofen van ‘Better Than Sunday’ gaan bijvoorbeeld al snel
tegensteken, vooral omdat het refrein ook in een te mak tempo
blijft hangen in plaats van met een climax op de proppen te komen.
Hoe amusant ook, ‘Professional Suicide’ zou door velen op vijf
minuutjes in elkaar gestoken kunnen worden met de juiste one hit
wonder-sampletjes. Echt wrang klinkt toch enkel ‘Back Of The Van’,
waarbij Brown vocaal toch even zwaar door mand valt en plots als
een tweederangs Chrissy Hynde-imitator klinkt.

Nee, Philippa Brown zal nooit tot de gouden stemmen van de
21e eeuw gerekend worden. Mogelijk gaat haar plaatje ook
niet langer dan een jaar mee, maar gedurende die periode zullen wij
er toch menig feestje mee in gang trekken. Want in zijn geheel is
‘Ladyhawke’ een zeer entertainend album geworden, en ook dat is
best een mooie verdienste. Verstand op nul en volume op tien
dus!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vier =