De drie koninklijke onderhandelaars lieten bij het voorstellen van hun adviestekst weten dat over elke komma nagedacht was. En toch struikelde N-VA er nog over. Bij de derde plaat van TV On The Radio dreigt net hetzelfde te gebeuren, alleen valt het minder op als het muziekjournalisten zijn.
In weerwil van wat zelfs tot op het nochtans uitstekende Allmusic te lezen valt, heet de derde plaat van TV On The Radio immers doodgewoon Dear Science en valt er in geen velden of wegen een komma te bespeuren op de hoes of de site. Binnenin het tekstboekje wel ja, maar dan ook alleen omdat de teksten als een lange brief opgevat zijn. Een detail misschien, maar in de wereld van TV On The Radio wordt er geen onderscheid gemaakt tussen beide.
En daarom mag er nu gesproken worden van een groepsuitbreiding, ook al vervoegden Gerard A. Smith en Jaleel Bunton de band kort na de release van Young Liars (2003). Bovendien is dit wel degelijk de derde plaat, los van het moeilijk te vinden (wegens in eigen beheer uitgebrachte) OK Calculator (dat de teller op vier zet). En tot slot is dit de eerste popplaat van de band, getuige opener "Halfway Home".
De song blaast zich een weg door de speakers en plundert schaamteloos het beste en het slechtste van de vroege jaren tachtig. Wie David Siteks werk voor Scarlett Johansson voor de geest kan of wil halen, krijgt een vaag idee van de richting. Alleen is dit een song in alle betekenissen van het woord. Zo zet Tunde Adebimpe (nochtans ook acteur nu en dan) de song volledig naar zijn hand en klinkt de groep als een roedel jonge honden die de Ramones willen kruisen met electropop in plaats van als een bende door hypotheeklasten geplaagde ambtenaren.
Als statement kan het nummer tellen, zelfs al had de vooruitgeschoven single "Golden Age" de eerste schokken dan al opgevangen. Die single, die klinkt als een afdankertje van Prince, wat zoveel wil zeggen als een klein meesterwerkje dat achteloos funk, rock en soul met elkaar vermengt, laat immers een ingetogener TV On The Radio horen die niet ten alle kosten het nummer onder een stortvloed aan ideeën wil bedelven. Die "ingetogenheid" laat ook in "Crying" horen hoe intelligent de groep omspringt met een slordige dertig jaar muziekgeschiedenis.
Zonder ook maar een seconde afbreuk te willen doen aan de vorige platen, krijgen de composities op Dear Science eindelijk ademruimte. "Shout Me Out" lijdt net zo goed aan muzikale ADHD als de oude songs. Wat start als een trage soulrocker ontpopt zich tot een gierende uithaal, maar ditmaal is het geen sinecure om melodieën en ritme uit elkaar te houden. De beheerstheid die altijd al aanwezig was, verschuilt zich niet langer achter een gigantische geluidsmuur maar laat zijn schoonheid ten volle bewonderen.
Daardoor wordt ook de ingenieusheid van pakweg "Red Dress" nog harder in de verf gezet. Het is een vintage TV On The Radiotrack maar door de details in geluid en aanpak klinkt het nummer ook totaal anders en vernieuwend. Het zijn vaak kleine wijzigingen die het verschil maken zonder aan de essentie van de plaat of groep te raken. "Dancing Choose" plaatst zich moeiteloos in de backcatalogue van de band ondanks zijn "poppier" geluid en net hetzelfde kan gezegd worden van "Love Dog" of gelijk welk ander nummer op de plaat, zelfs het door strijkers gedomineerde "Family Tree".
Niemand twijfelde er aan dat TV On The Radio opnieuw een prachtplaat uitbrengen zou. Dat het album initieel heel anders klinkt, kan voor een zekere verwarring zorgen en een aanvankelijke teleurstelling. Wie evenwel bereid is om een beetje moeite te doen, hoort hoezeer TV On The Radio er opnieuw in geslaagd is zichzelf trouw te blijven en toch anders te klinken. De kleuren zijn al drie platen lang hetzelfde, alleen weet de groep telkens met andere tinten te werken. En of de albumtitel nu wel of niet met een komma geschreven moet worden, is in het licht daarvan niet meer dan triviaal kommageneuk.
TV On The radio treedt op 22 november op in het Depot te Leuven.
