MGMT :: ”We willen met de voeten van zoveel mogelijk mensen spelen”

Een debuut dat overal gensters slaat, een wervelende passage door de AB Club enkele weken geleden, binnenkort op een festivalpodium bij u in de buurt en nu ook een interview met goddeau: het gaat razendsnel voor MGMT. Wij spraken met medestichter Ben Goldwasser over boksen met God, 9/11 en Karel Coghe.

enola: Eerst en vooral: is het nu MGMT of Management?
Goldwasser: “MGMT. In het begin heetten we nog The Management, maar we ontdekten dat die naam al gebruikt was, en dus moesten we onze naam veranderen. We hadden geen zin om lang over een nieuwe, originele naam te brainstormen en gingen dan maar voor een afkorting tot het letterwoord MGMT. MGMT klinkt als één of andere mysterieuze vennootschap en dat idee staat ons wel aan.”

enola: Jij en Andrew liepen elkaar tegen het lijf op de campus van de Wesleyan University in Middletown, Connecticut. Wat studeerde je daar?
Goldwasser: “We volgden allebei de opleiding Muziek. En die liefde voor muziek bracht ons uiteindelijk ook samen. We luisterden naar dezelfde groepen, en begonnen op den duur samen muziek te maken. Al was het nooit de bedoeling om ook effectief een bandte stichten, dat kwam gewoon als een logisch gevolg van ons prutsen aan de unief. We waren er nooit op uit om (ironisch) “zoveel mogelijk mensen te bereiken”. Ik herinner me ons eerste optreden: er was een talentenjacht op de campus en wij speelden de “Ghostbusters”-themasong gedurende meer dan 25 minuten. Al onze shows in de beginperiode waren trouwens van die aard:op het podium stonden enkel wij twee, die wat halfafgewerkte ideeën op het publiek loslieten en na 20 minuten weer weg waren. It was kind of an accident that people actually started getting into it.”

enola: Ooit afgestudeerd?
Goldwasser: “Ja. Allebei, in 2005. Voor ons afstudeerproject, noem het thesis zo je wil, organiseerden we een concert in een naburige kapel en daagden God uit voor een boksmatch. Het draaide uit op een gelijkspel, want Hij kwam nooit opdagen (lacht).”

enola: Wanneer had je het gevoel dat het allemaal wat serieuzer werd?
Goldwasser: “Nog niet eigenlijk. Het enige wat echt veranderd is, is dat we nu onder druk staan van een major label om platen uit te brengen. We voelen nu wel wat verantwoordelijkheid op onze schouders en moeten onszelf dus wat meer in vraag stellen. Stel dat we met nieuwe muziek op de proppen komen, en dat blijkt niet meteen erg verkoopbaar te zijn, dan moeten onszelf nu wel verantwoorden tegenover de mensen die ons betalen om die muziek te maken. En sinds kort spelen we live met een volwaardige band, dus ook in dat opzicht is het wat serieuzer geworden. Nu moeten we ook echt gaan repeteren (lacht).

enola: Oracular Spectacular is geproduceerd door Dave Fridmann, bekend van zijn werk met Mercury Rev en Flaming Lips. Wie koos wie?
Goldwasser: “Eigenlijk kozen wij hem. We hadden bij Columbia een lijst gedeponeerd van de producers met wie we wilden werken, en Dave stond op die lijst. Wie er allemaal op die lijst stond? Nigel Godrich, Tony Visconti, Prince,…(proest het uit). Het neusje van de zalm dus, want we waren er van overtuigd dat geen van die allen met een onbekend groepje als MGMT zou willen werken. Maar toen we Dave contacteerden, reageerde hij meteen erg enthousiast en dus was alles snel in kannen en kruiken. Hij is echt een geschikte kerel, zonder een al te groot ego, en dus beviel de hele samenwerking ons zeker en vast. We waren bang om in de handen van een producer te vallen die ons hele project zou overnemen en ons aan de kant zou schuiven, maar met Dave was dat dus nooit het geval. Integendeel, hij leerde ons, groentjes die net komen piepen, enkele kneepjes van het vak.”

enola: Hoe kwamen die groentjes eigenlijk in het vizier van een grote major als Sony?
Goldwasser: “Het zit zo. In 2005 hadden we zelf al een ep opgenomen, Time To Pretend genaamd, en die werd uiteindelijk uitgebracht door een indielabel dat enkele vrienden van ons net hadden opgestart (Cantora Records, ld). Eén van die vrienden kende iemand bij Columbia en liet hem die ep horen. En zo ging de bal aan het rollen. Eigenlijk op een heel onverwacht moment, want we hadden de band net voor enkele maanden op non-actief gezet. Ik leefde op dat moment ergens in de middle of nowhere, had er zelfs geen gsm-ontvangst en Andrew zat toen in Brooklyn, dus hoorden we elkaar niet veel. Maar toen kwam dat heuglijke nieuws…

enola: …En voor je het goed en wel beseft, zit je hier in Brussel met de verzamelde Belgische pers te praten. En dat allemaal net dankzij een ironische aanklacht tegen de hele vedettencultus die moderne muzieksterren als Amy en Pete op een schavotje plaatst. “Time To Pretend” is momenteel een dikke hit.
Goldwasser: ”Ja, fantastisch toch? Die song dateert namelijk al van onze tijd aan de universiteit, met dezelfde lyrics en al, en is als een grap ontstaan. We waren aan het fantaseren over hoe het zou zijn als we ooit wereldberoemd zouden worden met onze muziek, en nu wordt die song zowaar stilaan realiteit.”

enola: Geen schrik om in dezelfde vallen van het rocksterrendom te trappen?
Goldwasser: “Nah, dat zie ik niet snel gebeuren. Zeker niet wat de drugs- en de verafgodingzijde van de medaille betreft. Daarvoor hebben we voldoende zelfcontrole en zijn onze aspiraties te hoog. Maar ik voel de vervreemding wel wat intreden. Ik begin mijn heimat al te missen en mijn gewone leventje daar…Alles gaat gewoon zo snel voor ons. Maar zo erg als Amy of Pete zie ik het bij ons niet snel worden.”

enola: Houden zo. Wie Oracular Spectacular in huis haalt, krijgt er een gratis sticker met “Parental Guidance. Explicit Lyrics”-waarschuwing bovenop. Ons ontgaat het dreigende gevaar van MGMT eerlijk gezegd volledig. Hoe kijk jij daar tegenaan?
Goldwasser: “Ik vind dat grappig. Vooral in de USA is de drang sterk aanwezig om de mensen te beschermen tegen al het kwade in de wereld. Die conservatieve reflex zit er erg diep in bij ons. De meeste Amerikanen spenderen een groot deel van hun leven met zo onverantwoordelijk mogelijk te leven en rekenen erop dat iemand anders wel voor hen zal zorgen. Daarom is het voor ons ook een bevrijding om in Europa te toeren. De mensen hier zijn veel opener van geest, heb ik de indruk. Hier moet je voor jezelf zorgen, ben je verantwoordelijk voor je eigen daden. If you don’t, you’re fucked. Maar dan is het tenminste wel je eigen fout. Die ingesteldheid staat me wel aan. En om op je vraag terug te keren: ik kan me wel inbeelden dat één of andere idioot die onze muziek te horen krijgt, het in zijn hoofd haalt om drugs te gaan gebruiken. Maar daar gaat het bij MGMT helemaal niet om. Dus vind ik het behoorlijk absurd dat men ons zo gaat behandelen.”

enola: In “Time To Pretend” zingt Andrew “we’ve got the vision, now let’s have some fun.” Is dat waar het bij MGMT uiteindelijk om draait, zoveel mogelijk plezier maken?
Goldwasser: Absoluut. Maar soms moeten we onszelf eraan herinneren dat we het allemaal doen voor ons eigen plezier. Er komt namelijk heel wat business stuff bij kijken, en daarom hebben we sinds kort ook iemand in huis gehaald om al die zakelijke beslommeringen voor ons te regelen. We hebben het geprobeerd, maar er zijn zoveel dingen waar wij geen snars van af weten en waar we ons eerlijk gezegd ook niet mee willen inlaten. Dus was die manager erg welgekomen. Nu hoeven we ons hoofdzakelijk met het creatieve aspect bezig houden. Now we have people to be the asshole for us."

Goldwasser: “Ik heb er dan ook geen flauw benul van waar het met dit bandje naartoe zal gaan. Wij willen zo ver mogelijk binnendringen in danger territory en zien waar we uitkomen. We konden evengoed die platendeal geweigerd hebben en koppig ons eigen ding zijn blijven doen. Maar die hele indie-ingesteldheid is ons eigenlijk vreemd, wij willen gewoon met de voeten van zoveel mogelijk mensen spelen. Want naast de fun sidemajor konden tekenen en toch ons eigen zin kunnen blijven doen, bewijst dat het wel kan: trouw blijven aan jezelf en toch succes boeken.”

van dit alles, is er ook nog onze subversieve kant. Geen idee of het enige slaagkans heeft, maar wij willen de manier waarop mensen denken over muziek en de hele business eromheen wijzigen. In kunst bijvoorbeeld is het de algemene zienswijze dat wie oprechte, eerlijke en persoonlijke kunst maakt, dat onmogelijk kan volhouden wanneer de artiest in kwestie meer succesvol wordt. In muziek is er volgens mij dan weer een stuitend gebrek aan originaliteit. Er wordt veel te veel naar elkaar gekeken, invloeden worden eindeloos gekopieerd,…Dat wij bij een major konden tekenen en toch ons eigen zin kunnen blijven doen, bewijst dat het wel kan: trouw blijven aan jezelf en toch succes boeken.”

enola: In de clip van “Time To Pretend” en op de hoes van het album zien jullie eruit als primitieve jager-vissers. Wat was het idee achter deze look?
Goldwasser: Veel van onze songs zijn geïnspireerd door het postapocalyptische idee dat, zelfs al mocht het einde der tijden ooit aanbreken, de mensen er toch nog het beste van zouden willen maken. Daar gaat die video ook over. We vergelijken het graag met “Lord Of The Flies” (populair boek van William Golding, ld). In dat boek proberen enkele jongeren die vastzitten op een onbewoond eiland ook een eigen vorm van samenleving uit de grond te stampen. Die sfeer van primitieve stammengemeenschappen willen we ook met onze muziek creëren.”

enola: Diezelfde ingesteldheid vind je ook bij Yeasayer terug, eveneens een band uit Brooklyn. Is dat nog steeds de nasleep van 9/11?
Goldwasser: Zo kan je het wel stellen, ja. Volgens mij kan je het zien als een soort tegenreactie op de reactie op 9/11. Vlak na de gebeurtenissen hadden heel wat mensen een escapistische reflex, in plaats van zich echt te realiseren wat er aan het gebeuren was. Men weigerde zijn ogen te openen, en mensen probeerden hun verdriet te vergeten door weg te vluchten in meer dansgerichte muziek. Wat er nu gebeurt in New York kan je dan ook zien als een reactie daarop. Wij trachten die balans ook te vinden in onze lyrics. En dat gevoel vind je inderdaad ook bij Yeasayer terug. We kennen hen trouwens al een hele tijd, nog van voor beide groepen bekend werden. Enkele maanden geleden zijn we dan ook samen op tournee doorheen de USA getrokken en dat was erg cool. Net als hen nemen we wat er gebeurt wel serieus, maar ook weer niet té, snap je?”

enola: Euh…we proberen. Eén van onze persoonlijke favorieten op Oracular Spectacular is het frêle “Pieces Of What”. In die song zingt Andrew op een gegeven moment zelfs over “the Belgian gates”. Waar slaat dat in godsnaam op?
Goldwasser: “Tgoch, geen idee eigenlijk. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de militaire uitrusting in de Eerste Wereldoorlog. Kan dat? (als wij hem in een notendop vertellen over de heldendaad van Karel Coghe en consorten die de sluizen van de IJzer openzetten en zo WO I een cruciale draai in het voordeel van de geallieerden gaven, kijkt Goldwasser alsof hij het hoort donderen in Keulen, ld) Ja, dat zal het zijn. Andrew is echt geobsedeerd door thema’s als de oceaan en water in het algemeen. De surfcultuur houdt hem erg bezig en woorden als “shore”, “beach” en “waves” komen dan ook frequent voor in onze muziek.”

MGMT speelt op zaterdag 5 juli om 13u45 in de Marquee in Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − een =